Chinese
视自爱执为仇敌，阻止特别关注自己的安乐，视他爱执为功德，阻止忽略他人的痛苦，而特别致力于消除他人的痛苦。总而言之，就是不顾自己的安乐，而致力于消除他人的痛苦。修习此心时，有两种障碍：将自他的安乐和痛苦所依的自他二者，视为如同青色和黄色般截然不同，并执着于此。然后，对于依于此的安乐和痛苦，也认为“这是我的，所以应该成办或消除”，或者认为“这是他人的，所以应该忽略”。对此的对治是，自他本质上并非截然不同，而是相互依存的，因为对于自己也会产生他人的想法，对于他人也会产生自己的想法，如同此山彼山一样。例如，对于此山，从这边会产生彼山的想法，但如果到了彼山，就会产生此山的想法。因此，无论看向哪种蓝色，都会产生蓝色的想法，而不会产生其他颜色的想法，这与自他不同。如《学集论》所说：“自他平等勤修习，菩提心则得坚固。自他二者乃相待，如彼此岸实为假。岸由自性非彼岸，观待何者成此岸？自性若不由自成，观待何者而成他？”因此，只是观待所观待之处而安立，而并非由自己的体性所成立。又有人认为，他人的痛苦不会损害自己，因此不必努力消除他人的痛苦，为了消除这种障碍，可以这样说：如果是这样，那么因为担心年老时的痛苦，年轻时就不会积累财富，因为年老时的痛苦不会损害年轻人。同样，脚的痛苦也不会用手来消除，因为是他人之故。如是说。这只是一个例子，早晚等情况也应如此类推。如果认为老少是同一相续，手脚是同一集合，因此与自他不同，那么相续和集合只是对众多刹那和众多集合体的假立，并没有独立的体性。自己的我和他人的我也必须安立于那个相续和集合之上。
English
Seeing self-cherishing as an enemy, preventing special attention to one's own happiness, seeing other-cherishing as a virtue, preventing neglecting the suffering of others, and especially striving to eliminate it. In short, it means not looking to one's own happiness, but engaging in the purpose of eliminating the suffering of others. When training this mind, there are two obstacles: holding that the self and others, the basis of happiness and suffering for oneself and others, are established as separate, like blue and yellow, and then, based on that, also thinking about happiness and suffering, "This is mine, so it should be accomplished or eliminated," or thinking, "This is someone else's, so it should be ignored." The antidote to this is that self and others are not inherently separate, but are mutually dependent, because the thought of others arises for oneself, and the thought of oneself arises for others, like this mountain and that mountain. For example, for this mountain, the thought of that mountain arises from this side, but if you go to that mountain, the thought of this mountain arises. Therefore, no matter which blue color you look at, the thought of blue itself arises, but the thought of another color does not arise, which is different from self and others. As it is said in the Compendium of Trainings: "By practicing equality of self and others, the mind of enlightenment becomes firm. Self and others are dependent, like the opposite shores, which are false. A shore is not the opposite shore by itself; in relation to what does it become this shore? If self is not established by itself, in relation to what does it become other?" Therefore, it is said that it is only established in relation to what is related to, and is not established by its own nature. Furthermore, someone might think that the suffering of others does not harm oneself, so there is no need to strive to eliminate the suffering of others. To eliminate this obstacle, it can be said: If that is the case, then because of the fear of suffering in old age, one would not accumulate wealth in youth, because the suffering of old age does not harm the young. Similarly, the suffering of the foot would not be eliminated by the hand, because it is someone else. Thus it is said. This is just an example, and it should be applied to morning and evening, etc. If one thinks that old and young are the same continuum, and hands and feet are the same collection, so they are different from self and others, then the continuum and the collection are merely imputed upon many moments and many collections, and there is no independent nature. One's own self and the self of others must also be established on that continuum and collection.
Tibetan
བདག་གཞན་ལྟོས་བཞག་ཙམ་མིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཅེས་འཛིན་གོམས་པའི་དབང་གིས་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཡང་གཅེས་འཛིན་གོམས་ན། དེའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་མི་བཟོད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་རང་གཅེས་པར་བཟུང་བ་འདིས་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ནས་ད་བར་དུ་མི་འདོད་པ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་ལ། རང་ཕུན་ཚོགས་ཤིག་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང་རང་དོན་གཙོ་བོར་བཟུང་སྟེ་ཐབས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞུགས་པས། བསྐལ་པ་བགྲང་ལས་འདས་པ་མང་པོ་སོང་ཡང་རང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ཡང་མ་ གྲུབ། མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་གིས་མནར་བར་གྱུར། རང་དོན་གྱི་བསམ་པ་དེ་གཞན་ལ་སྤོས་ནས་ཞུགས་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྔ་བར་སངས་རྒྱས་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ་བ་ལ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་པས་དཀའ་ལ་དོན་མེད་པས་དུས་འདས་སོ། །ད་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དགྲའི་མཆོག་བདག་གཅེས་འཛིན་འདི་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་འབད་པ་དུ་མས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེས་པ་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་གཞུག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་ལན་དུ་མར་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གཅེས་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་ཡང་ཡང་བསམ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྤྲོ་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ། གཞན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང༌། སྐྱེས་པ་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་གཞུག་ཅིང༌། གཞན་ལ་ཕངས་པ་དང་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅི་སྐྱེའི་སྒོ་ནས། སྔར་རང་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་བཞིན་གཞན་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྦྱོང་མི་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་གསུང༌། འོ་ན་ཅི་ཙུག་བྱེད་ན། དང་པོ་ནས་གོ་རིམ་དུ་བསླབས་ནས་བྱེད་པ་ཞིག་དགོས་གསུང༌། གླང་རི་ཐང་པའི་ཞལ་ནས། ཤ་བོ་པ་དང་ངེད་གཉིས་ལ་མི་ཐབས་བཅོ་བརྒྱད། རྟ་ཐབས་གཅིག་དང་བཅུ་དགུ་ཡོད། མི་ཐབས་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཅི་བྱེད་སེམས་ཅན་ གྱི་དོན་དུ་སློབ་པ་དེ་ཡིན། རྟ་ཐབས་ནི་བྱང་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་སྐྱེས་པ་མི་གནས་ཤིང་འཕེལ་དུ་མི་སྟེར་བ་བདག་གཅེས་འཛིན་ཡིན་པས། འདི་ལ་ཟུར་བསྟན་ནས་ཅི་གནོད་དུ་སྦྱོང༌། སེམས་ཅན་ལ་མཐིལ་བསྟན་ནས་ཅི་ཕན་དུ་སྦྱོང་བ་ཡིན་གསུང༌། ཁམ་ལུང་པའི་ཞལ་ནས། རང་ཅག་གིས་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོལ་ལེ་ཕྱོད་དེ་བྱས་པས་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང
Chinese
並非僅僅是依賴於彼此的，以自己的本性而成立是不存在的。然而，由於從無始以來就習慣於珍愛自己的緣故，對於自己所遭受的痛苦無法忍受，因此如果也習慣於珍愛他人，那麼對於他人的痛苦也就會產生無法忍受之心。第二，由於對自己的貪執，執著於珍愛自己，這從無始輪迴至今，產生了各種不 желаемого。雖然想要讓自己變得圓滿，卻以自身利益為主，投入到非正道中。即使經過了無數劫，自己和他人的利益也沒有任何成就。不僅沒有成就，反而僅僅被痛苦所折磨。如果將利己之心轉移到利他之上，那麼就能非常迅速地成佛，並且毫無疑問地能使自己和他人的利益都圓滿具足。由於沒有這樣做，白白地在艱辛中浪費了時間。現在明白了這些，就要依靠正念，以多種努力，堅定地認為不要讓尚未產生的我執產生，已經產生的我執不要讓它持續下去，並多次地去習慣它。同樣地，也要反覆思維珍愛他人的利益，從內心深處生起歡喜和力量。對於捨棄他人的心，不要讓尚未產生的不產生，已經產生的不要讓它持續下去。無論產生對他人的憐憫、痛苦或喜愛，都要像以前珍愛自己一樣，生起珍愛他人的心。覺沃（阿底峡尊者）說：「不學習慈愛和悲心的菩薩，是西藏人所知道的。」那麼應該怎麼做呢？他說：「需要從最初開始按次第學習。」格朗日塘巴說：「我和夏沃巴有十八種對治人的方法，一種對治馬的方法，總共十九種。對治人的方法是發起殊勝菩提心，然後為了利益有情眾生而學習。對治馬的方法是不讓尚未生起的菩提心生起，已經生起的菩提心不讓它停留和增長，這就是我執。因此，要從旁敲側擊的角度去修習如何損害它，從根本的角度去修習如何利益有情眾生。」康隆巴說：「我們這些人，覺沃（阿底峡尊者）對待有情眾生就像对待垃圾一样，所以有情眾生也...
English
It does not exist as something established by its own nature, merely dependent on self and others. However, due to the power of being accustomed to cherishing oneself since beginningless time, one cannot bear the suffering that arises for oneself. Therefore, if one also becomes accustomed to cherishing others, then one will also develop an inability to bear their suffering. Secondly, due to attachment to oneself, holding oneself dear, this has generated various undesirable things from beginningless samsara until now. Although one wishes to make oneself perfect, one engages in improper means by prioritizing one's own interests. Even though countless eons have passed, neither one's own nor others' interests have been accomplished. Not only have they not been accomplished, but one has been tormented solely by suffering. If that thought of self-interest were transferred to others and engaged in, one would become enlightened very quickly, and without a doubt, one's own and others' interests would be completely fulfilled. Because this has not been done, time has been wasted in hardship and meaninglessness. Now, having understood this, one should rely on mindfulness and, with many efforts, firmly resolve not to let the unarisen self-cherishing arise, and not to let the arisen self-cherishing continue, and repeatedly become accustomed to it. Similarly, one should repeatedly contemplate the benefits of cherishing others, and generate joy and strength from the depths of one's heart. One should not let the thought of abandoning others arise if it has not yet arisen, and not let it continue if it has already arisen. From whatever source compassion, suffering, or affection for others arises, one should generate the mind of cherishing others as one previously cherished oneself. Jowo (Atisha) said, "A Bodhisattva who does not know how to train in loving-kindness and compassion is known by the Tibetans." Then what should one do? He said, "One needs to learn and practice in a gradual order from the beginning." Langri Tangpa said, "Shawawo and I have eighteen methods for dealing with people, and one method for dealing with horses, making nineteen in total. The method for dealing with people is to generate the supreme Bodhicitta and then learn for the benefit of sentient beings. The method for dealing with horses is that the self-cherishing is what prevents the unarisen Bodhicitta from arising, and prevents the arisen Bodhicitta from remaining and increasing. Therefore, one should train from the side to harm it, and train from the root to benefit sentient beings." Khamlungpa said, "We, Jowo (Atisha), treated sentient beings like garbage, so sentient beings also...