English
Not being swayed by (afflictions) is the power of having a wise minister. Similarly, even if intense love arises for sentient beings, it is not mixed with any attachment; even if unbearable, intense, and lasting compassion arises for the suffering of sentient beings, it is not overwhelmed by sorrow, There is no laziness that is uninterested in virtue; even if one has immeasurable joy, there is no frivolity that distracts the mind from its object; even if one constantly has great equanimity, one does not neglect the benefit of beings for even a moment—this is done by wisdom. Because wisdom prevents the obstacles that make it difficult to achieve these (qualities) equally. As it is said in "Praise of the Praiseworthy": "He does not abandon the nature of reality, and he also agrees with the conventional." As it is said, one does not need to abandon the nature of reality by gaining great certainty that even a particle of the object of clinging to names does not exist; one also does not contradict and agrees with the conventional by gaining unwavering certainty from the depths of one's heart that individual fruits arise from internal and external causes and conditions. It is extremely contradictory for those without wisdom, but it is not contradictory and agrees for those with wisdom. Again, as it says in the same text: "In permission and prohibition, your words are certain in some cases, and uncertain in others, but there is no contradiction between them." As it is said, there are many differences in permission and prohibition between the higher and lower vehicles, and between the sutras and tantras. When these are practiced by one person, and the two seek the meaning of the vast scriptures, it is contradictory for those without wisdom, but it is not contradictory for the wise, and this is also done by wisdom. The fault is: if one lacks wisdom, the five perfections, such as generosity, and the view will not become pure. As it says in the "Compendium of Perfections": "Without wisdom, in seeking fruit, the nature of generosity will not become pure. Abandoning the benefit of others is called the supreme generosity. The rest is a means of increasing wealth." It also says: "If the light of wisdom does not dispel the darkness, then one will not have pure discipline. In most cases, discipline without wisdom will be defiled by the faults of knowledge and become turbid with afflictions." It also says: "If the mind is disturbed by the fault of inverted wisdom, then the merit of patience will not abide there. One will hold an unpleasant attitude towards the discrimination of good and bad, and will be without merit.
Tibetan
རྒྱལ་ལ་གྲགས་པ་བཞིན། །ཞེས་དང༌། མཁས་པ་རྣམས་ལ་ཕུལ་དུ་བསྔགས་གྱུར་ཅིང༌། །དེ་ལས་ཕྲ་ཞིང་ཟབ་པ་གཞན་མེད་པ། །འདོད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མ་བསྒྲིབས་པའི། །ཡིད་ལམ་དྲང་པོར་ཤེས་རབ་མེད་མི་འགྲོ། །ཞེས་དང༌། ཤེས་རབ་ཚུལ་ལ་བརྩོན་མེད་བློ་འཆང་ན། །དེ་ཡི་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་དག་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱལ་ལ་གྲགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་གྲགས་པ་ལན་གཅིག་བྱུང་ཡང་ཉམས་ནས་འགྲོ་བའོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་དགོས་ལ་དེའི་རྒྱུ་ཡང་རྣམ་པར་དག་པའི་གཞུང་ ལ་བློ་ནུས་དང་བསྟུན་ནས་ཐོས་པ་བྱེད་པ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། ཐོས་ཉུང་དམུས་ལོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས། །དེ་མེད་དེས་ཀོ་ཅི་ཞིག་བསམ་པར་བྱ། །དེ་བས་ཐོས་ལ་བརྩོན་བྱ་དེ་རྒྱུ་ལས། །བསམས་བཞིན་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཡངས་པ་འབྱུང༌། །ཞེས་སོ། །རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང༌། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང༌། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཤེས་རབ་ལས་གཞན་འདི་དག་ནི། །སྤོང་རྒྱུ་གཞན་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་མཆོག་ཡིན་དེ་བཞིན་ནི། །ཐོས་པ་དེ་ཕྱིར་ཐོས་པ་མཆོག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང༌། བཟོད་བྱ་ཐོས་པ་བཙལ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ནགས་སུ་གནས་པར་བྱ། །མཉམ་པར་གཞག་ལ་བརྩོན་བྱ་ཞིང༌། །ཞེས་སོ། །དམ་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། སྔར་ཐོས་པའི་ཆོས་རྣམས་བློ་ལ་རུག་གེ་ཡོད་པར་བྱས་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པར་བྱེད་འཇལ་བར་བྱེད་རྟོག་པར་བྱེད་དགོས། ཆོས་བརྗེད་དུ་བཅུག་ནས་སེམས་འཛིན་རྐྱང་པ་རེ་ལ་སློབ་པ་དེ་ལ་གྲོགས་མེད། སྒོམ་ཆེན་རབ་ལ་སྟོན་པ་རབ། སྒོམ་ཆེན་འབྲིང་ལ་སྟོན་པ་འབྲིང་འོང་བ་ཡིན། ཇི་ཙམ་བསྒོམས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཆོས་ཤེས་པ་ཇེ་ཆེར་འགྲོ་བ་ཞིག་དགོས། དེ་ལྟར་བསམས་པས་ངེས་ཤེས་བརྟན་ན་དགེ་མི་དགེའི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་ཡིན་ཞེས་སྡིག་གྲོགས་ཀྱིས་ཟེར་ བ་ན། ཆོས་ནས་དེ་ལྟར་མ་གསུངས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡང་དེ་ལྟར་མི་བཞེད་སྙམ་ནས་ཁོའི་ཁ་ལ་མི་ཉན་པ་ཞིག་འོང༌། དེ་མེད་ན་དད་པ་ནི་བག་རེ་ཡོད་ཤེས་རབ་མེད་པ་དེ་ལ་ངུ་བའི་ཁ་ལ་བལྟས་ན་ངུ་བྲོ། རྒོད་པའི་ཁ་ལ་བལྟས་ན་རྒོད་བྲོ། ཆུ་སྣ་བཞིན་དུ་ཅི་ཟེར་ལ་བདེན་སྙམ་ནས་གར་ཁྲིད་སར་འགྲོ་གསུང་ངོ༌། །ཤེས་རབ་ལ་སློབ་པའི་ཚེ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བ་ནི། རང་ཤེས་རབ་ལ་གནས་ནས་གཞན་ཤེས་རབ་ལ་འགོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ནི། སྔར་ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་དང་འདྲ་ལ། སྙན་སྨྲ་ནི། གདུལ་བྱ་ལ་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་སྟོན་པའོ། །དོན་སྤྱོད་ནི། ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་རྣམས་ལ་གདུལ་བྱ་སྤྱོད་དུ་འཇུག་པའམ། ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་འཇུག་པའོ། །དོན་མཐུན་ནི། གཞན་རྣམས་དོན་གང་ལ་སྦྱར་བ་དེ་ལ་རང་གནས་ནས་དེ་དང་མཐུན་པར་སློབ་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྦྱིན་མཚུངས་དེ་སྟོན་ལེན་འཇུག་དང༌། །བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས། །སྙན་པར་སྨྲ་དང་དོན་སྤྱོད་དང༌། །དོན་མཐུན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྡུ་བཞིར་ངེས་ཤེ་ན། འཁོར་དགེ་བ་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་སྡུད་པ་ལ་ནི་ཐོག་མར་དེ་དགའ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱིན་ནས་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་སོ། །དེ་ལྟར་དགའ་ནས་ལམ་ལ་འཇུག་ པ་ལ་ཐོག་མར་དེས་ཇི་ལྟར་བྱ་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ལ། དེ་ཡང་སྙན་པར་སྨྲ་བས་ཆོས་བཤད་པས་མི་ཤེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དོར་ནས། དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ན་དོན་སྤྱོད་པས་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་རང་གིས་མ་བསྒྲུབས་ན་གཞན་ལ་འཇུག་ལྡོག་འདི་ལྟར་བྱ་དགོས་སོ། །ཞེས་བཤད་པ་ན། ཁྱོད་རང་ཡང་དོན་དེ་མི་སྒྲུབ་ན་གཞན་ལ་དེ་སྒྲུབས་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་སྨྲ། ཁྱོད་ཀྱང་ད་དུང་གཞན་གྱིས་བཅོས་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་ནས་སྒྲུབ་ཏུ་མི་ཉན་ལ། རང་གིས་སྒྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ན། བདག་གང་ལ་བཙུད་པའི་དགེ་བ་དེ་ལ་ཁོ་རང་ཡང་གནས་པར་བྱེད་པས་ན། འདི་བསྒྲུབས་ན་བདག་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་འགྱུར་ངེས་སྙམ་ནས་གསར་དུ་འཇུག་ཅིང༌། ཞུགས་ཟིན་རྣམས་ཀྱང་མི་ལྡོག་པར་བརྟན་པས་དེ་ལ་ནི་དོན་མཐུན་དགོས་སོ། །གདུལ་བྱ་ཀུན་གྱི་དོན་ཀུན་འགྲུབ་པ་དང་ཐབས་བཟང་པོར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པས་ན་འཁོར་སྡུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལ་བརྟེན་དགོས་ཏེ། འཁོར་སྡུད་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས། །ཚུལ་འདི་ལ་ནི་ཡང་དག་བརྟེན། །ཀུན་གྱི་དོན་ཀུན་འགྲུབ་བྱེད་ཅིང༌། །ཐབས་བཟང་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ལ་མཉམ་རྗེས་སུ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ནི། །རླབས་ཆེན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་སོགས། །མཉམ་གཞག་ལངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །ཚོགས་ ཀྱི་ལམ་འདི་བརྟན་པར་བསྒྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་བའི་བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པ་ཚོགས་ཀྱི
Chinese
如王之名声般。如是说，于智者前极赞叹，无有比其更细更深者，未被欲之过患所蒙蔽者，于正直之心路，无慧则不行。如是说，若于智慧之理无有精进，唯持聪慧，则彼之见解终不纯净。如是。其中，如王之名声，是指无有功德之国王，虽一时获得名声，亦终将衰败。因此，需生起智慧，而其因，亦即依随自身之智力，听闻完全清净之论典。摄集波罗蜜多中云：闻少者如盲，不知禅修之理，无彼，彼将如何思维？故当勤于听闻，以此为因，如理思维禅修，则生广大智慧。如是。至尊慈氏亦云：何为三轮之分别念，彼即是所知之障。悭吝等分别念，彼即是烦恼之障。除智慧外，此等无有其他可断之物，是故智慧为胜，如是，听闻亦胜，故听闻为胜。如是说。学集论中亦云：应寻觅堪忍之听闻，其后应住于林中，应精进于等持。如是。昔日圣者们也说：以前听闻之法，应令其牢固于心，并应再三思维、衡量、观察。若令法遗忘，而仅修持单一之心，则无有助益。大修行者有大导师，中等修行者有中等导师。需如是，即修持之量越大，则对佛法之了解亦应越深。如是思维，若定解稳固，则善与非善之念皆为分别念，故为应断之物，如是恶友若言，则应思彼非佛法所说，善知识亦不如此认为，从而不听从彼之言语。若无彼，则信心仅有少许，无有智慧者，见哭者则欲哭，见笑者则欲笑，如水流般，无论何人所言皆觉为真，随其所引导而行。于学习智慧之时，需具足六度，即安住于自身之智慧，并将他人安立于智慧之中，此乃智慧之
English
Like the fame of a king. Thus it is said, greatly praised before the wise, there is nothing finer or deeper than it, not obscured by the faults of desire, on the straight path of the mind, without wisdom one does not go. Thus it is said, if one holds intelligence without diligence in the way of wisdom, then his view will never be completely pure. Thus it is. Among them, like the fame of a king, it refers to a king without merit, although he may gain fame for a time, he will eventually decline. Therefore, wisdom must be generated, and its cause is to listen to completely pure treatises in accordance with one's intellectual capacity. In the Compendium of Perfections it is said: One who has heard little is like a blind man, not knowing the way of meditation. Without that, what will he think about? Therefore, one should strive to hear, from that cause, by thinking and meditating properly, vast wisdom arises. Thus it is said. Lord Maitreya also said: Whatever is the conceptualization of the three spheres, that is considered an obscuration of knowledge. Whatever is the conceptualization of miserliness and so on, that is considered an obscuration of affliction. Other than wisdom, there is nothing else to abandon these, therefore wisdom is supreme, likewise, hearing is also supreme, therefore hearing is supreme. Thus it is said. In the Compendium of Trainings it is also said: One should seek tolerant hearing, then one should dwell in the forest, one should strive for equanimity. Thus it is said. The former holy ones also said: The Dharma that has been heard before should be made firm in the mind, and should be repeatedly thought about, measured, and contemplated. If the Dharma is allowed to be forgotten, and only a single mind-holding is practiced, then there is no help. Great meditators have great teachers, and intermediate meditators have intermediate teachers. It must be such that the more one meditates, the more one's understanding of the Dharma should increase. Thinking in this way, if the conviction is firm, then all thoughts of good and non-good are conceptualizations, therefore they are things to be abandoned, if evil friends say so, then one should think that the Dharma does not say so, and virtuous friends do not think so either, and therefore one should not listen to their words. If there is not that, then faith is only a little, and those without wisdom, when they see someone crying, they want to cry, when they see someone laughing, they want to laugh, like a stream of water, whatever anyone says they think is true, and they go wherever they are led. When learning wisdom, one must have the six perfections, that is, abiding in one's own wisdom and establishing others in wisdom, this is the
Chinese
是布施，剩余的如前。第二是：布施，与之前波罗蜜多时所说相同。爱语是：向所化众生宣说波罗蜜多。利行是：让所化众生行持或如实领受如所宣说的意义。同事是：自己安住于与他人所行之事相符之处而进行教导。如《经庄严论》所说：“布施等同，彼示现，令受持，令趣入，以自身随行，是爱语、利行、同事。”为什么确定为四摄呢？因为为了使眷属行于善法，首先必须让他们对此感到欢喜，而这依赖于给予财物布施以利益其身。像这样欢喜之后，为了让他们进入正道，首先必须让他们知道如何去做，而这通过爱语宣说佛法，消除他们的不解和疑惑，为了让他们如实领受意义。像这样了解之后，通过利行使他们行于修善。如果自己不修持，却告诉他人应该这样做，那么他们会说：“你自己都不修持，为什么让我修持？你还需要别人来调伏。”而不会听从。如果自己也在修持，那么他们会认为自己所投入的善法也能让他们安住其中，认为修持这个对自己有利益和快乐，从而新加入，已经加入的人也不会退转而变得稳固，因此需要同事。因为诸佛已经宣说了能够成办一切所化众生的利益和善妙方便，所以摄受眷属的人们必须依此而行。具有摄受眷属的人们，应当真实地依止这种方法，它能够成办一切众生的利益，并且被赞叹为善妙方便。如是说。那么，如何以等持和后得来修持这些呢？觉沃仁波切说：“菩提心之行，乃是伟大的六度等，以等持出定的瑜伽，稳固地修持此福资粮道。”如是说，如同一位受持了菩萨戒的初学菩萨，
English
is generosity, and the rest is as before. The second is: Generosity is the same as what was said in the context of the perfections before. Loving speech is: showing the perfections to those to be tamed. Beneficial conduct is: causing those to be tamed to engage in or truly receive those meanings as they have been shown. Similarity of purpose is: teaching others from one's own position in accordance with whatever they are engaged in. As it says in the Ornament of the Sutras: "Giving is equal, showing that, causing to take, causing to enter, with oneself following, is considered loving speech, beneficial conduct, and similarity of purpose." Why is it determined to be four means of gathering? Because in order to lead the retinue to virtue, one must first make them happy about it, and that depends on giving material generosity to benefit their bodies. Having rejoiced in this way, in order to lead them onto the path, one must first make them know how to do it, and that is done by explaining the Dharma with loving speech, eliminating their incomprehension and doubts, in order to make them truly receive the meaning. Having understood in this way, beneficial conduct causes them to engage in accumulating virtue. If one does not practice oneself, but tells others that they should do it, then they will say, "You yourself do not practice, why are you telling me to practice? You still need others to tame you." And they will not listen. If one is also practicing oneself, then they will think that the virtue they are investing in will also allow them to abide in it, thinking that practicing this will benefit and make them happy, and thus they will newly join, and those who have already joined will not turn back but become stable, therefore similarity of purpose is necessary. Because the Buddhas have proclaimed that it is possible to accomplish the benefit and excellent means of all those to be tamed, therefore those who gather retinues must rely on this. Those who possess the gathering of retinues should truly rely on this method, it is able to accomplish the benefit of all beings, and is praised as an excellent means. Thus it is said. So, how does one practice these with equipoise and subsequent attainment? Jowo Rinpoche said: "The conduct of the Bodhisattva is the great six perfections, etc., with the yoga of rising from equipoise, steadily practice this path of accumulating merit." Thus it is said, like a novice Bodhisattva who has taken the vows of the sons of the Victorious Ones,