Tibetan
མཛའ་བཤེས་དང་དེ་ནས་བར་མ་དང་དེ་ནས་དགྲ་དང་དེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་བཏང་སྙོམས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་ཡུལ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་རིམ་ཅན་དུ་སྒོམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་མངོན་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་མཛད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་དང་པོ་ནས་སྤྱི་ལ་དམིགས་ནས་སྦྱངས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང༌། རེ་རེ་ནས་བསམས་ན་གང་ལ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་སྣང་ལ། རེ་རེ་ནས་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བཏོན་ནས་ཇེ་མང་དུ་བཏང་སྟེ་མཐར་སྤྱི་ལ་དམིགས་ནས་བསྐྱངས་ན་ཚོགས་པ་དང་སོ་སོ་བ་གང་ལ་དམིགས་ཀྱང་རྣམ་དག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་སྲིད་པར་ལྷུང་ནས་སྤྱི་དང་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་སེམས་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། གང་གི་ཚེ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བུ་མི་བདེ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ནས་བྱང་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་སྙིང་རྗེ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་བདག་ ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། དེ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མིང་ཐོབ་སྟེ། ཞེས་བུ་ཆུང་ངུ་སྙིང་དུ་ཆེས་སྡུག་པ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་ལ་མ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཇི་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་ཙམ་པའི་བློའི་ཚོད་ཅིག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཚང་བར་གསུངས་སོ། །འདིས་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ཀྱང་རིག་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པའི་མཐར། ཀྱེ་མ་བདག་ལ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་འདི་ལྟར་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ན། འདི་དག་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང༌། དེ་དག་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ལ་ཐ་ན་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བློ་སྦྱང་ངོ༌། །འདི་དྲིན་ལན་གཟོ་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བྱུང་མོད་ཀྱང་། འདིར་བསྟན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་སྙིང་རྗེས་མི་ཆོག་གི །སེམས་ཅན་ལ་བདག་གིས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དགོས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་མིན་གྱི་ཐུན་རྗེས་སོགས་ཀྱི
Chinese
朋友，然后是中等者，然后是敌人，然后是对十方一切众生也修习。像这样，对舍、慈、悲，将对境各自区分开来，次第修习，这是随顺《法句经》之后，由论师莲花戒所造。这是要点，极其重要，不各自区分，从一开始就缘总相而修习，似乎会生起，但如果一个个去想，似乎什么也不会生起。从一个个生起转变的体验，如前所说般取出，使其增多，最终缘总相而修习，那么缘群体或个体，都会清净生起。修习的方式是：曾经做过母亲的那些有情，堕入轮回后，共同和各自的痛苦如何感受，去思维，痛苦已经说过了。悲心生起的量是：在《修习次第》第一篇中说：当如同可爱的孩子不适一样，对一切有情也生起想要彻底消除痛苦之相的悲心，自然而然地生起，自己也同样生起的时候，那就是圆满，因此获得大悲的名称。就像对心中最疼爱的小儿子，母亲生起多少悲心，生起那样程度的意念，对一切有情自然而然地生起悲心时，就说具足了大悲的体性。由此也应了知大慈生起的量。第三是，像这样修习慈和悲的最后，唉呀，这些对我亲爱和可爱的有情，如此缺乏安乐，被痛苦折磨，这些有情如何才能与安乐相遇，从痛苦中解脱呢？如此思维，担负起救度他们的重任，甚至仅仅用语言也要修习。这在报恩的场合中也稍微提到过，但这里所说的是，仅仅想着如果与安乐相遇，如果脱离痛苦，这样的慈悲是不够的。为了显示必须生起能够引出我为有情成办利益安乐之念的慈悲。那些也不是仅仅在座上的本体，而是在座间等等。
English
Meditate also on friends, then neutrals, then enemies, and then all sentient beings in the ten directions. Thus, meditating on equanimity, loving-kindness, and compassion by separating the objects individually and in sequence is done by the master Kamalashila, following the Sutra of the Abhidharma. This is extremely important because if you do not separate them individually and practice by focusing on the general from the beginning, it seems like it will arise, but if you think about each one, it seems like nothing will arise. From each one, take out the experience of transformation as previously described, increase it, and finally, if you cultivate by focusing on the general, then whether you focus on the group or the individual, it will arise purely. The way to meditate is: Think about how those sentient beings who have been your mothers experience suffering, both collectively and individually, after falling into existence. The measure of the arising of compassion is: In the first part of the Stages of Meditation, it says: When compassion in the form of wanting to completely eliminate suffering for all sentient beings arises spontaneously, just like an agreeable child is uncomfortable, and you yourself also arise in the same way, then that is complete, and therefore you obtain the name of great compassion. Just like the mother feels compassion for her beloved little son who is suffering, when that much thought arises, and compassion arises spontaneously for all sentient beings, then it is said to be complete with the characteristics of great compassion. By this, one should also know the measure of the arising of great loving-kindness. The third is: After meditating on loving-kindness and compassion in this way, alas, these sentient beings who are dear and agreeable to me are so lacking in happiness and tormented by suffering. How can these beings meet with happiness and be liberated from suffering? Thinking in this way, take on the burden of liberating them, and train your mind even with just words. This was also mentioned slightly in the context of repaying kindness, but what is taught here is that it is not enough to just have loving-kindness and compassion that thinks, 'If only they would meet with happiness and be separated from suffering.' It is to show that you must generate loving-kindness and compassion that can bring forth the thought, 'I will accomplish benefit and happiness for sentient beings.' Those are not just the essence of the session, but also in between sessions, etc.
Tibetan
་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱང་བར་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་བདས་ནས་གཞན་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་དགོས་པར་མཐོང་ན་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་སྐྱེ་ བ་ཡང་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་སྔར་སྐྱབས་འགྲོའི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་ལྟར། སྐུ་གསུང་ཐུགས་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་བསམས་པའི་སྒོ་ནས། ཐོག་མར་དད་པ་ཅི་འཕེལ་བྱ། དེ་ནས་དད་པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་དེ། རང་དོན་ལ་ཡང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། དབྱེ་བ་ནི། སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྤྱོད་འཇུག་ལས། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་སྣང་ན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་སེམས་ནི་སྨོན་སེམས་ཡིན་ལ། སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་སེམས་དེ་འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱོང་བ་ལ་གསུམ། བདག་གཞན་བརྗེས་པ་དང་མ་བརྗེས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ། སེམས་དེ་གོམས་ན་བསྐྱེད་ནུས་སུ་བསྟན་པ། བདག་གཞན་བརྗེ་ཚུལ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་བསྐྱབ་པར་འདོད་པ་དེས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང༌། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་བདག་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང༌། །མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་དགོས་ཏེ། །བྱིས་པ་རང་གི་དོན་བྱེད་དང༌། །ཐུབ་པ་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ལྟོས། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་གཅེས་འཛིན་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང༌། གཞན་གཅེས་འཛིན་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་བསམ་མོ། །གཉིས
Chinese
在一切行为中忆念，并如常修持，这是《修次第中篇》中所说的。第二，如果通过前面所说的次第串习，而见到为了他人的利益必须成佛，从而生起想要获得它的愿望，这当然也是可以的。然而仅仅如此是不够的，如前在皈依时所说的那样，通过思念身语意事业的功德，首先要尽力增长信心。然后说信心成为欲求的所依。因此，要从内心深处生起想要获得那些功德的愿望，并且对于为了自己的利益也必须获得遍知这一点，要确立坚定的信念。第三，总的定义是，如《现观庄严论》中所说：“发心为利他，欲证圆满觉。” 就像这样。分类是，追随《华严经·十地品》，《入行论》中说：“如欲行与行，知彼差别理，如是智者了，此二差别理。” 这样说了愿菩提心和行菩提心两种。虽然这其中似乎有很多不同之处，但为了利益有情而想要成佛的心是愿菩提心，受持律仪后将此心付诸行动是行菩提心，这是《修次第初篇》中所说的。第二，依靠寂天菩萨的论典来修习，有三点：思维自他交换与不交换的利益和过患；说明如果习惯了这种心，就能生起；以及修习自他交换之次第。第一，如《入行论》中所说： “何人欲速疾，救护自他者，彼应自他换，秘密胜妙行。” 以及，“世间所有诸安乐，悉皆源于利他心，世间所有诸痛苦，悉皆源于自利心。何需更繁琐赘述？凡愚自谋求私利，能仁但行利他事，观此二者之差异。若不以自乐，真实换他苦，非仅不成佛，生死亦无乐。” 如是说。因此，应当思维执著自我是所有衰败之门，而执著他人是所有圆满之源。第二
English
It is said in the Middle Stages of Meditation that one should remember in all activities and practice as usual. Secondly, if, through the practice of the stages mentioned earlier, one sees the need to attain enlightenment for the benefit of others, and thus arises the desire to attain it, that is certainly possible. However, that alone is not enough. As mentioned earlier during the refuge, through contemplating the qualities of body, speech, mind, and activity, one should first strive to increase faith. Then it is said that faith becomes the basis for desire. Therefore, one should generate a desire from the depths of one's heart to attain those qualities, and one should establish a firm conviction that it is also necessary to attain omniscience for one's own benefit. Thirdly, the general definition is, as stated in the Ornament for Clear Realization: "The generation of the mind [of enlightenment] is for the sake of others, desiring perfect and complete enlightenment." Like that. The classification is, following the Chapter on the Ten Grounds of the Flower Ornament Sutra, the Engaging in Bodhisattva Behavior states: "Just as one knows the difference between wanting to go and going, so too, the wise should gradually understand the difference between these two." Thus, it speaks of the two, aspiration and engagement. Although there seem to be many differences here, the mind that wishes to become a Buddha for the benefit of sentient beings is the aspiration mind, and engaging that mind after taking vows is the engagement mind, as stated in the First Stages of Meditation. Secondly, relying on the treatises of Shantideva for training, there are three points: contemplating the benefits and drawbacks of exchanging self and others and not exchanging them; showing that if one is accustomed to this mind, one can generate it; and the stages of meditating on how to exchange self and others. First, as stated in the Engaging in Bodhisattva Behavior: "Whoever wishes to quickly protect themselves and others should practice the secret and supreme conduct of exchanging self and others." And, "All the happiness in the world comes from the desire for the happiness of others; all the suffering in the world comes from the desire for one's own happiness. What need is there for further elaboration? Fools seek their own benefit, while the Able One acts for the benefit of others; observe the difference between these two. If one does not truly exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not only fail to attain Buddhahood, but there will also be no happiness even in samsara." Thus it is said. Therefore, one should contemplate that cherishing oneself is the door to all downfalls, while cherishing others is the source of all perfections. Second