Tibetan
བ་པ་གསུམ་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་རང་གིས་གང་ཁས་བླངས་པའི་སོ་ཐར་ལ་འབད་དོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་རྣམས་ཚགས་སུ་ཚུད་པ་ན། རང་སྲིད་མཚོར་ལྷུང་བ་ཇི་འདྲ་ བ་དེ་བཞིན་དུ་མ་རྣམས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར་སོང་བ་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་བྱམས་སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱངས་ལ། ཅི་སྐྱེ་ལ་འབད་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཕྱིན་དྲུག་དང་རིམ་གཉིས་སོགས་རྨང་མེད་པའི་ཐོག་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བས་སོ། །དེ་ལ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཐན་ཐུན་སྐྱེས་ན་ཆོ་གས་བཟུང་ལ་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་འབད་དེ་སྨོན་སེམས་ཅི་བརྟན་བྱ། དེ་ནས་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེ་བ་རྣམས་མཉན་ལ་ལྡོག་འཇུག་གི་མཚམས་རྣམས་ཤེས་པ་དང་དེ་ལ་སློབ་འདོད་བསྐྱེད། དེ་སྐྱེས་པ་ན་འཇུག་སྡོམ་ཆོ་གས་བཟུང་ལ། རང་རྒྱུད་སྨིན་བྱེད་ཕྱིན་དྲུག་དང༌། གཞན་རྒྱུད་སྨིན་བྱེད་བསྡུ་བཞི་སོགས་ལ་བསླབ། ཁྱད་པར་དུ་རྩ་ལྟུང་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱ། ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད། གོས་ནའང་ཕྱིར་བཅོས་ལ་འབད་དོ། །དེ་ནས་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བསླབ་དགོས་པས་བསམ་གཏན་སྐྱོང་ལུགས་ལ་མཁས་པར་བྱས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ། བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་ཞིག་རྒྱུད་ལ་ཅི་སྐྱེ་བྱ་སྟེ་རྙེད་པ་དང་ལྟ་ཐོག་ཏུ་བཞག་ནས་སྐྱོང་བའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྐྱང་ངོ༌། །དེ་འདྲ་བའི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ལ་ཞི་ལྷག་གི་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་ལས་ཟུར་པ་ཞིག་མེད་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པའི་གསེབ་ནས་འོང་ངོ༌། །འདི་ཡང་ལམ་འོག་མ་བསྒོམས་ཀྱིན་གོང་མ་ལ་ཐོབ་འདོད་ཆེར་འགྲོ་བ་དང༌། གོང་མ་མཉན་པ་ན་འོག་མ་ལ་བསྒྲུབ་འདོད་ཇེ་ཆེར་འགྲོ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་རྣམས་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་རྟོག་པ་སྦྱང་བར་བྱས་ནས་བློ་ཆ་མཉམ་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལམ་ལ་འཁྲིད་ པའི་བཤེས་གཉེན་ལ་གུས་པ་ཆུང་བར་སྣང་ན་ལེགས་ཚོགས་ཀྱི་རྩ་བ་འཆད་པས་བསྟེན་ཚུལ་ལ་འབད། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆུང་ན་དལ་འབྱོར་གྱི་སྐོར་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་མངོན་ཞེན་ཆེར་སོང་ན་མི་རྟག་པ་དང་ངན་འགྲོའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་པ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ། ཁས་བླངས་པའི་བཅས་མཚམས་ལ་གཡེལ་བར་སྣང་ན་ལས་འབྲས་སྒོམ་པ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཤས་ཆུང་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ། ཅི་བྱེད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་པའི་བློ་ཤུགས་དྲག་མི་སྣང་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྩ་བ་ཆ
Chinese
总的来说，要努力守护别解脱戒，特别是自己所承诺的。这样，当完成了中士道的法类时，要想到如同自己堕入苦海一样，一切众生也是如此，从而修习以慈悲为根本的菩提心，并努力生起。如果没有菩提心，那么修习六度和二次第等，就如同在没有地基上建造房屋一样。对此，如果生起些微的体验，就要通过仪轨来守护，并努力学习其学处，从而稳固愿心。之后，听闻广大的行为，了解止作的界限，并生起学习的意愿。当生起这种意愿时，就要通过仪轨来受持入行戒，并学习成熟自相续的六度，以及成熟他相续的四摄等。特别是要像爱护生命一样守护根本堕罪，努力不被轻微和中等的罪过以及恶作所染污。如果染污了，也要努力忏悔。之后，因为需要特别学习最后的两种波罗蜜多，所以要精通修习禅定的方法，并修持三摩地。要努力在相续中生起清净的二无我见，将其视为珍宝，置于见解之上，从而了解修持的方法并进行修持。像这样的禅定和智慧，就被称为止观，除了止观之外，没有其他的，所以在受持菩萨戒后，会在学习其学处时自然而然地获得。这也是在没有修习下层道时，就渴望获得上层道，以及在听闻上层道时，就更加渴望修习下层道。在修习这些时，也要净化分别念，保持心态的平衡。例如，如果觉得对引导修道的善知识不够恭敬，就要努力学习依止善知识的方法，因为善知识是功德的根本。同样，如果对修行缺乏热情，就要思维暇满难得；如果对今生过于执着，就要主要修习无常和恶趣的过患。如果觉得容易忘记自己所承诺的戒律，就要主要修习业果。如果对轮回没有厌离心，那么追求解脱就只是口头说说而已，所以要思维轮回的过患。如果觉得做任何事情都没有强烈的为利益众生的心，那么就应该思维大乘的根本。
English
In general, one should strive to uphold the Pratimoksha vows, especially those that one has personally undertaken. Thus, when the practices of the intermediate being are completed, one should contemplate that just as one has fallen into the ocean of suffering, so too have all beings. One should then cultivate the mind of enlightenment rooted in loving-kindness and compassion, and strive to generate it. Without it, practicing the six perfections and the two stages is like building a house without a foundation. If even a slight experience arises, one should maintain it through rituals and strive to learn its precepts, thereby stabilizing the aspiration. Then, listen to the vast practices, understand the boundaries of what to adopt and abandon, and generate the desire to learn them. When this arises, take the Bodhisattva vows through rituals and learn the six perfections that ripen one's own mindstream, as well as the four ways of gathering that ripen the mindstreams of others. In particular, guard the root downfalls as you would your life. Strive not to be defiled by minor and intermediate transgressions and misdeeds. If defiled, strive to rectify them. Then, because it is necessary to particularly study the last two perfections, become skilled in the methods of cultivating meditation and accomplish samadhi. Strive to generate a pure view of the two selflessnesses in your mindstream, regarding it as precious and placing it above all views. Understand the method of cultivating it and cultivate it. Such meditation and wisdom are what are called shamatha and vipashyana. There is nothing separate from these two, so after taking the Bodhisattva vows, it will naturally arise while learning its precepts. This also means that without practicing the lower paths, one should greatly desire to attain the higher paths, and upon hearing the higher paths, one should increasingly desire to practice the lower paths. When practicing these, one should also purify conceptual thoughts and maintain a balanced mind. For example, if one seems to have little respect for the spiritual friend who guides one on the path, one should strive to rely on them, as they are the root of all goodness. Similarly, if one lacks enthusiasm for practice, one should contemplate the precious human rebirth. If one is too attached to this life, one should primarily meditate on impermanence and the faults of the lower realms. If one seems to neglect the vows one has undertaken, one should primarily meditate on karma and its effects. If one has little renunciation for samsara, then the pursuit of liberation becomes mere words, so one should contemplate the faults of samsara. If one does not have a strong mind to do everything for the benefit of sentient beings, then one should contemplate the root of the Great Vehicle.