Tibetan
་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གནད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལའང་མེད་པས་ཁྱབ་པར་བཟུང་ནས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་མང་དུ་རྒོལ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུད་ལ་ནི་ཡོད་པར་འཛིན་ཚུལ་གསུམ་ག་འབྱུང་སྟེ། འོན་ཀྱང་ལྟ་བ་དེ་སྐྱེས་ནས་ ཇི་སྲིད་དེའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་དེ་སྲིད་དུ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་མ་གྲུབ་བསམས་པའི་ཚེ། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པའི་བདེན་འཛིན་རེ་ཞིག་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་མི་སྐྱེ་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་སྐྱེས་ནས་མ་ཉམས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཡོད་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལ་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མངོན་གྱུར་བ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་བཞེད་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་རང་གི་ལུགས་ལ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་མཚན་ཡོད་པ་འདི་ཡིན་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་རང་ལུགས་ལ་འཇོག་མི་འཇོག་ནི་དགག་བྱ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་འདི་ལ་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁོང་རྣམ་པའི་ལུགས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་གནོད་མེད་རྣམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མྱུ་གུ་སོགས་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའང་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དེ་དག་འཁྲུལ་པར་བཞེད་ན། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་གང་ཡོད། ཟླ་བ་གྲགས་པ་བཞེད་པ་ལྟར་རང་མཚན་སྣང་བ་ལྟར་གྱི་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་དེར་ སྣང་བའི་དབང་ཤེས་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་བསྒྲུབ་ན་ནི། ཆོས་ཅན་ནམ་གྲུབ་པ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་གྲུབ་ཟིན་པས་རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱེད། འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་རང་ལ་གྲུབ་པས་ཆོག་པ་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་པ་དང་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རང་ཡང་མི་འདོད་ཅིང་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་གཞན་གྲགས་ཙམ་དུ་འགྱུར་བས་ཐལ་བ་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ
Chinese
是为了执着。由于这个要点，将无自性也普遍地执着为不存在，因此很多人反驳说，对于自性空性，因果是无法安立的。对于相续中生起证悟无自性的见解的人来说，存在着三种执着的方式。然而，一旦生起这种见解，只要这种作意没有消失，通过理智进行分析，思考是否以自己的体性成立时，暂时不会生起承认以自己的体性成立的实执。但是，并非不会生起俱生的实执。因此，对于相续中生起并没消失的证悟以自己的体性成立的无自性的见解，所有执着苗芽存在的执着，也不是像幻觉一样执着为存在。如果不是这样，那么对于这些，现前生起执着为真实存在是不可能的。像论师乐善解等认为诸法以自己的体性成立的自相是名言的中观派们，之所以承认自续因在自己的宗派中，也是因为在名言中存在以自己的体性成立的自相。因此，是否在自己的宗派中安立自续因，取决于这个极其微细的所破。因此，按照他们的宗派，以自己的体性成立的自性显现的无害的根识，在名言中也不会迷惑显现的对境。同样，执着这种自性存在于苗芽等的分别念，也不会迷惑所执着的对境。如果不是这样，认为这些是迷惑的，那么在有实事宗和两者共同的宗派中，有什么共同显现成立的量呢？如果像月称论师所认为的那样，即使没有像自相显现那样的自性，但如果通过显现于那里的根识来为有实事宗进行论证，那么在作为法或者成立的时候，由于已经成立了无自性，自续因又有什么用呢？或者认为仅仅对于对方成立就足够了，不需要在中观派和两者之间共同显现成立，那么这既不是自己所希望的，也不合乎道理。如果这样，那么所有论证的论式都将仅仅成为他人的说法，因此是随顺了归谬论者。论
English
It is for clinging. Due to this point, non-self-existence is also universally grasped as non-existent, so many argue that cause and effect cannot be established for emptiness of self-existence. For those who have generated the view of realizing non-self-existence in their continuum, all three ways of clinging to existence occur. However, once that view arises, as long as that activity does not diminish, when analyzing with reason and thinking about whether it is established by its own nature, the clinging to truth that accepts establishment by its own nature will not arise for a while. However, it is not that innate clinging to truth does not arise. Therefore, for the continuum in which the view of realizing non-self-existence, which is established by its own nature, has arisen and has not diminished, all clinging to the existence of sprouts is not clinging to existence as if it were an illusion. If it were not so, it would be impossible for the manifest clinging to existence as true to arise for them. The Madhyamikas, such as the teacher Lekdenjye, who consider the self-characteristic of things, which is established by its own nature, to be a convention, also accept the reason for accepting the self-continuum sign in their own system. This is because there is a self-characteristic that is established by its own nature in convention. Therefore, whether or not to establish the self-continuum sign in one's own system depends on this extremely subtle object of negation. Therefore, according to their system, the harmless sense consciousnesses that perceive the nature of things as established by their own nature are not mistaken about the object of appearance in convention. Similarly, the conceptual thought that clings to the existence of such a nature in sprouts, etc., is not mistaken about the object of clinging. If it were not so, and it was thought that these were mistaken, then what valid cognition is there that is established as a common appearance in the systems of both the realists and the two? If, as Chandrakirti thinks, even if there is no nature like the appearance of a self-characteristic, but if one argues for the realists with the sense consciousnesses that appear there, then when it is the subject or established, since non-self-existence has already been established, what is the use of the self-continuum sign? Or if one thinks that it is enough for the other party to be established, and it is not necessary to be established as a common appearance between the Madhyamika and the two, then this is neither what one wants nor is it reasonable. If this is the case, then all the formulations of proof will become merely the words of others, and therefore one is following the consequentialists. The
Tibetan
་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ༌ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱང་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བདེན་པ་འདོད་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པའི་རྫས་སུ་བཞེད་པས། དེ་དག་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་རྣམས་དེ་དག་ལ་ལྟོས་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་འཛིན་པ་ཡིན་པས་སྔོ་ཙམ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་པ་དེར་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་དངོས་སུ་མི་འགྲུབ་ཀྱང༌། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་མཐར་གཏུགས་པ་ན་མངོན་སུམ་ཞིག་ལ་ཐུག་དགོས་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྩ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལ་ཐུག་པར་འདོད་པས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྩ་བའི་མངོན་སུམ་དེ་ནི་ཡང་ན་གཞན་རིག་མ་འཁྲུལ་བ་དང་ཡང་ན་རང་རིག་མ་འཁྲུལ་བ་ཞིག་ལ་འདོད་ལ། དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་སྣང་ལ། སྣང་བ་ལྟར་ ཡུལ་སྟེང་དུ་གྲུབ་དགོས་པ་ལ་དེ་དག་གིས་འདོད་པས་ན། དེ་དག་དང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པའི་ལུགས་གཉིས་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་མངོན་སུམ་མ་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་ལ་མ་གཏུགས་ཀྱང་ལན་གདབ་པར་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྨྲ་བས་ནི་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་གང་ལ་ཡང་དེ་དག་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ནི། དེ་དག་གི་རང་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞིག་ཡུལ་སྟེང་དུ་ཡོད་པའི་དོན་འགྲུབ་དགོས་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་རིགས་པས་དགག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྐྱོན་དེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། ཚིག་གསལ་ལས། གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ནི། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ལ་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་མི་སྟོང་གི་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པས། རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་གཉིས་བསྡོམས་པའི་ཕྱོགས་སམ། བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པར་བཤད་པའི་རིགས་པ་དེས། ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་
Chinese
像寂护论师等，认为外境在名言中不存在的那些人，也像认为青色等是真实的人一样，认为在名言中是能知的实体。因此，那些显现的根识依赖于它们，执持以自相成立的境，所以依赖于仅仅是青色而并非错乱。将眼等隐蔽的事物作为有法安立时，虽然不能以现量真实成立，但追溯到能立的根本时，必须归结于某个现量，这是各宗派的论师们所承认的，因为就像是盲人世代相传一样。他们也认为能立的根本归结于现量。那时，根本的现量要么认为是无错乱的他识，要么认为是无错乱的自识。而且，也如先前所说，显现以自相成立的境，并且按照显现 必须在境上成立，因为他们是这样认为的。因此，对于他们和宣说没有以自性成立的自性的中观宗的两种观点来说，没有共同承认的无错乱的现量。像这样，即使不归结于现量也能回答，像这样，凡是主张自性存在的，无论是所作还是非所作，以量成立的那些事物，必须成立那些事物各自安住方式的体性存在于境上，因为这可以用理智来驳斥。所以，不能成为能立的量。第二，显示了以那个过失，因也未成立。在《明句论》中说：凡是陈述基不成立的过失的方式，也应适用于对“因为存在”这个因陈述不成立的过失。这表明了以上观点。对此，先前对于以自相成立的自性空与不空的辩论双方来说，没有共同承认的有法能立的量，因此，自续因的有法，即色处以及非自在生的法二者相加的一方，或者说没有所立的道理，因为“因为存在”这个因，在那两种观点中也没有共同承认的
English
Those who, like Abbot Śāntarakṣita, hold that external objects do not exist in name, also consider them to be knowable entities in name, just as those who consider blue and so on to be real. Therefore, the sense consciousnesses that appear rely on them and grasp objects that are established by their own characteristics, so they are not mistaken by relying only on blue. When things like the eye, which are hidden, are established as subjects, although they cannot be truly established by direct perception, when the root of the proof is traced back, it must lead to a direct perception, which is what the proponents of philosophical systems acknowledge, because it is like a lineage of blind people. They also believe that the root of the proof leads to direct perception. At that time, the root direct perception is considered to be either a non-erroneous other-consciousness or a non-erroneous self-consciousness. Moreover, as mentioned earlier, it appears as an object established by its own characteristics, and according to the appearance, it must be established on the object, because that is what they believe. Therefore, for them and the two views of the Madhyamaka school, which asserts that there is no self-nature established by its own essence, there is no non-erroneous direct perception that is commonly accepted. In this way, even if one does not resort to direct perception, one can still answer. In this way, whoever asserts the existence of self-nature, whether conditioned or unconditioned, the meaning established by valid cognition must be that the essence of the way those things abide must exist on the object, because this can be refuted by reason. Therefore, it cannot be a valid means of proof. Second, it is shown that the reason is also not established by that fault. In the Clear Words, it says: Whatever is the way of stating the fault of the unestablished basis should also be applied to stating the fault of the unestablished on this reason called "because it exists." This indicates the above point. In this regard, previously, for the two opponents of emptiness and non-emptiness of self-nature established by its own essence, there is no valid means of proof for the subject that is commonly accepted, therefore, the subject of the Svātantrika syllogism, the aggregate of the form sense-sphere and the dharma of not being born from self, or the reason that there is no object to be proven, because the reason "because it exists" is also not commonly accepted in those two views.