Tibetan
། དེ་ནི་རྒོལ་བ་དེ་དག་གིས་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟ་ན་དཔེ་དོན་དེ་གཉིས་མི་མཚུངས་པར་སུས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འབྱུང་གྱུར་གྱི་སྒྲ་ཞེས་པའམ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གང་རུང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་སྒྲ་ཡོད་པར་ངེས་པ་ནི་རྒོལ་བ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་བྱར་ཡོད་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པས་གྲུབ་པའང་མ་ཡིན། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་གྲུབ་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་མིག་གམ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱི་མེད་ཅིང༌། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱི་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་ལ། མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་ པས་རྙེད་པ་ནི་སྔ་རྒོལ་གྱི་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས་དཔེ་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །མ་འཁྲུལ་བ་ནི། སྤྱིར་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་འཇལ་བའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གཉིས་ཀ་ལ་བྱ་དགོས་ལ། ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་དེ་འདྲ་བ་གཏན་མེད་པས་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པས་རྙེད་པའི་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་མི་རུང་བའོ། །འདིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྟོག་གེ་པ་དག་འདོད་པ་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་པ་མིན་གྱི། དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་གང་ལ་རང་རང་གི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་པའི་རང་བཞིན་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད་པས། རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དངོས་མེད་འཇལ་བའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་སྣང་ཡུལ་དང་ཞེན་ཡུལ་གང་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འགྲོ་བས། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་འདྲས་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ཀྱི། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་འདོད་པ་མིན་ནོ། །ཕྱི་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིའང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་གནོད་མེད་ཀྱིས་དྲངས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ ཡོད་ཙམ་དུ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ནི་རིགས་པའི་གནོད་པ་མེད་དེ། དེ་ཡང་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ན། མྱུ་གུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཛིན་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། མྱུ་གུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང༌། མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟར་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་བརྫུན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང༌། བདེན་བརྫུན་དེ་དག་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་སྤྱིར་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །མྱུ་གུ་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདི་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གི་འཛིན་ཚུལ་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད་པས་དེ་དག་འདིར་བཤད་མི་དགོས་སོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་ཡོད་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་གཉིས་ཡོད་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་གོང་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པས་ཡོད་པར་གང་བཟུང་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་བ་ནི། སྔར་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་བཤད་པའི་སྐབས་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དང་ཡོད་མེད་བཞི་ཁྱད་ཕྱེ་བའི་སྐབས་སུ་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་གོ་བའི་གོང་གི་རྟོག་པས་ཐ་སྙད་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ཡིན་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་རང་དགའ་བ་སྔར་བཤད་ པའི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་དབུ་མ་པས་འདོད་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་འབབ་པས། དབང་ཕྱུག་དང་ཡོད་མེད་ཁྱད་པར་མེད་པར་སོང་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བས་དབུ་མའི་དོན་རྟོགས་པའི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལོག་པར་གོ་བའི་རྟགས་སུ། སྔར་རྟོག་པས་བྱ་དགོས་པའི་དགེ་སྦྱོར་སྤྱོད་ཕྱོགས་མང་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཕྱིས་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་ལུགས་སུ་བྱས་པ་ན། སྔ་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་མར་འཛིན་པ་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་དུ་མཐོང་ནས། དགེ་སྦྱོར་དེ་དག་ནི་འདི་འདྲ་བའི་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་པའོ་སྙམ་པའི་གོ་བ་སྐྱེས་ནས། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟ་བའི་ལོག་རྟོག་གིས་ཆོས་མང་དུ་སྤོང་བ་རྒྱའི་མཁན་པོ་ལྟར་གྱུར་པ་མང་དུ་སྣང་ངོ་། །དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་གོང་དུ་གང་ཟག་དེ་དག་གིས་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེད་པ་མི་སྲིད་དེ། ཡོད་པ་གང་ཡིན་ལ་སྔར་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་དྲངས་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པས་ཁྱབ་པར
Chinese
那是由于那些反驳者不希望那样，并且那样一来，谁也无法证明那两个例子和意义不相同。那么是什么呢？就是说，不以“将来的声音”或者“虚空的功德的声音”的任何差别来区分，而确定声音存在，这在两个反驳者的观点中是可以接受的。而在主张自性空和主张自性不空的两种观点中，也不是由不错误的意识所成立的。也不是由错误的意识所成立的，没有由量所成立的眼睛或色法的总相，由错误的意识所成立的在外来的反驳者那里不成立，由不错误的意识所获得的，在先前的反驳者的量那里不成立，所以没有和例子相似的东西，这就是意思。不错误的是，一般而言是衡量胜义谛的现量等持，但在这里，必须是不迷惑显现境自相的现量和不迷惑执著境自相的比量这二者。因为根本没有成立法和相的三种方式的量，所以不错误的意识所获得的意义不能作为法。这里所说的“自己的相”不是像论理学家们所认为的那样，仅仅是指能起作用，而是指事物或非事物，对于任何承认各自自性的自性，就像之前所说的那样。因此，主张自性存在的人们认为，衡量非事物的比量也不会迷惑于那种自性的执著境。如果是不迷惑于那种自性的意识，那么无论是不迷惑于显现境还是执著境，都会不迷惑于那件事本身。因此，认为自己的宗派的量没有成立法等，而不是认为两个反驳者的相续中没有衡量眼睛和色法等的名言量。在外来反驳者的相续中，像之前所说的那样，由无害所引导的色法等 仅仅存在于确定为存在的定解的对境上，是没有道理的损害的。更详细地说，比如执著幼芽存在，有三种执著方式：幼芽以自己的体性成立的自性
English
That is because those opponents do not want that, and in that case, no one can prove that the two examples and meanings are not the same. So what is it? That is to say, without distinguishing by any difference of "future sound" or "sound of the merits of space," the certainty that sound exists is acceptable in the view of those two opponents. And in the two views of asserting emptiness of self-nature and asserting non-emptiness of self-nature, it is also not established by non-erroneous consciousness. It is also not established by erroneous consciousness, there is no generality of eye or form established by valid cognition, what is established by erroneous consciousness is not established in the external opponent, what is obtained by non-erroneous consciousness is not established in the valid cognition of the previous opponent, so there is nothing similar to the example, that is the meaning. Non-erroneous is, in general, the samadhi that directly measures the ultimate truth, but here, it must be both the direct perception that does not confuse the self-character of the appearing object and the inference that does not confuse the self-character of the object of attachment. Because there is absolutely no valid cognition that establishes the three modes of the subject and the sign, the meaning obtained by non-erroneous consciousness cannot be the subject. Here, the term "own character" does not refer only to the ability to perform a function, as logicians believe, but refers to the nature of acknowledging the respective self-nature of any object or non-object, as mentioned before. Therefore, those who assert the existence of self-nature believe that the inference that measures non-objects is also not confused about the object of attachment of that kind of self-nature. If it is a consciousness that is not confused about that kind of self-nature, then whether it is not confused about the appearing object or the object of attachment, it will not be confused about that thing itself. Therefore, it is believed that the valid cognition of one's own school does not establish the subject, etc., but it is not believed that there is no conventional valid cognition that measures eyes and forms, etc., in the continuum of both opponents. In the continuum of the external opponent, the form, etc., guided by harmlessness, as mentioned before, there is no harm in reason in the object of the definite understanding that is merely certain to exist. To explain in more detail, for example, in grasping that a sprout exists, there are three ways of grasping: the self-nature of the sprout established by its own entity
Chinese
认为存在即是认为真实存在，以及，虽然幼芽并非以自性成立，但认为如幻象般存在即是认为虚假存在，以及，对真实与虚假不作任何区分，仅仅是认为一般存在。也有认为幼芽以常与无常等方式存在的情况。然而，由于不存在不以这三种方式中的任何一种方式来执着的情况，因此无需在此处讨论这些。对于那些尚未在相续中生起证悟事物无自性的见解的众生来说，存在仅仅认为存在和认为真实存在这两种情况，而不会出现认为如幻象般以自性不存在的情况。在尚未获得诸法如幻象般的见解之前，众生的分别念所执着的任何存在，都认为是真实执着，这是无论如何都不可行的。因为之前在讨论名言量以及区分自性有无和有无四句时已经多次阐述过了。如果不是这样，在未理解无自性见解之前，分别念所作的任何名言都认为是真实执着，那么，由于世俗的名言自成体系，未被之前所说的错乱因所染污，因此中观宗必须承认所有安立的意义名言，这将导致理证上的过失。这样一来，就如同自在派一样，有无之间没有差别，从而导致以颠倒的见解成为证悟中观之义的巨大障碍。以这种方式错误理解空性，其标志是，以前认为必须通过分别念来做的善行修行，后来却以获得见解的方式来对待。于是，将之前的一切都视为实执，认为是被束缚在轮回中的原因。从而产生这样的理解：这些善行是为那些尚未获得如此般甚深见解的人所说的。从而以认为一切分别念都有过失的邪见，舍弃了许多佛法，就像汉地和尚一样的情况屡见不鲜。因此，在未获得无自性见解之前，那些补特伽罗不可能区分仅仅是存在和以自相成立的存在这二者。因为任何存在，都像之前引用《四百论》的注释一样，被自性成立的存在所遍及。
English
To conceive of existence is to conceive of true existence, and although a sprout is not established by its own nature, to conceive of it as existing like an illusion is to conceive of false existence, and without distinguishing between truth and falsehood, it is merely to conceive of a general existence. There are also cases where a sprout is conceived of as existing in ways such as permanence and impermanence. However, since there is no conception that does not adhere to one of these three ways, there is no need to discuss them here. For sentient beings who have not yet generated the view of realizing the absence of inherent existence of things in their minds, there are only the two cases of conceiving of mere existence and conceiving of true existence, but the conception of existing like an illusion without its own nature does not occur. Before the view of phenomena as being like illusions is attained, it is not permissible in any way to consider all that is grasped as existent by the thoughts of sentient beings as true clinging. This has already been explained many times in the context of explaining conventional valid cognition and distinguishing between inherent existence and non-existence and the four alternatives of existence and non-existence. If it is not the case that all conventional terms made by thoughts before understanding the view of the absence of inherent existence are considered to be true clinging, then since worldly conventional terms are self-sufficient and not corrupted by the previously mentioned causes of error, the Madhyamikas must accept all established meanings as conventional terms, which would lead to logical faults. In this way, there would be no difference between existence and non-existence, just like in the Samkhya school, and thus a reversed view would become a great obstacle to realizing the meaning of Madhyamika. As a sign of misunderstanding emptiness in this way, many virtuous practices that were previously considered necessary to be done through thoughts are later treated as if they were attained through the view. Thus, all that came before is seen as clinging to characteristics, seen as binding to samsara. From this arises the understanding that these virtuous practices were taught to those who have not attained such profound views. Thus, with the wrong view of seeing fault in all thoughts, many abandon the Dharma, and cases like the Chinese monks are often seen. Therefore, before the view of the absence of inherent existence is attained, it is impossible for those individuals to distinguish between mere existence and existence established by its own characteristics. For any existence, as quoted in the commentary on the Four Hundred Verses, is pervaded by existence established by its own nature.