Tibetan
བྱེད་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་སྨིན་ཙམ་ལ་བལྟ་བ་ནི། རིན་གྱི་ཕྱིར་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཕངས་པ་མེད་པར་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་ཚོང་པ་ལ་ཁེ་ཙམ་ཐོབ་ཀྱི་བསོད་ནམས་མི་འཐོབ་པ་བཞིན་དུ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཀྱི་ཐར་པ་ནི་མི་འཐོབ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། འདིར་བྱིན་པ་ཡི་སྦྱིན་པ་ལ། །འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས། །ལེན་དང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི། །ཚོང་སྤོགས་བཞིན་དུ་སྨད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པ་ནི། དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཡིད་ནང་དུ་བསྡུས་ནས་བསམ་པ་དག་ཅིང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དང་བས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྟོག་པས་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱིན་པར་མོས་པ་བྱེད་པའོ། །དེས་ཚེགས་ཆུང་ངུས་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་བ་དང་། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པར་བྱང༌ས་ལས་གསུངས་སོ། །འབྱོར་པ༌དང་མི་ལྡན་པས་འདི་བྱ་བར་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་ཀྱང༌འབྱོར་ལྡན་གྱིས་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་མེད་པའི་ཚེ་སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་རྣམས་ནི། ལྷག་བསམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་ས་དང་པོ་མ༌ཐོབ་བར་དུ་ཡིན་གྱི། ས་དེ་ཐོབ་ནས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕོངས་པ་མི་སྲིད་དེ། བྱང་ས་ལས། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཇི་སྲིད་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་མེད་དེ། མི་བདོག་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུས་ངན་སོང་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བཞི་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ས་མཐོན་པོའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་གཏོང་ལ་ད་ལྟ་ནས་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱི་གནང་བཀག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སློབ་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་དགེ་རྩ་ལ་སེར་སྣའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་ཞིང་གཏོང་བའི་བློ་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་དང་། བློ་དེ་ལྟར་མ་སྦྱངས་པ་ལ་ཡིད་གདུང་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཚེགས་ཆུ
Chinese
是为之。观察受用等等的异熟果报，就像商人为了利益，毫不吝惜地将所有物品都施与他人，仅仅获得利益而无法获得福德一样，虽然获得巨大的受用，却无法获得解脱。《四百论》中说：“于此处所施之布施，说为将生大果报，取与完全施舍者，如贸易赢利般被呵责。”二是唯有思惟之布施，即前往寂静处，收摄于内心，以清净之思惟，从内心深处欢喜，以幻化变现广大无量之种种应施之法，而信解施与众生。如此，以微小之勤劳，能增长无量之福德，此亦于《菩萨地》中说为是具慧菩萨之布施。虽说此是无资财者应为之事，于《善臂请问经》中所说，然有资财者亦非不可为。无受用之时，如何行布施之具慧布施者，乃是于未获得增上意乐清净之初地前可行，获得初地后，则不可能有受用匮乏之事。《菩萨地》中说：“如是，菩萨于未获得清净增上意乐之前，无有彼等受用，如无有般行持具慧之布施。菩萨增上意乐清净，如以何种方式获得从恶趣中真实解脱，如是于一切生世中，将获得受用无尽。”如是说。四是彼等之义总摄，即受持菩萨戒后，将修学高地之布施之方式，作为希愿之境而修习，以及对于如前所说之布施，从现在开始行持者，应知其应行与不应行而修学，特别是对于身体、受用与善根，应依止悭吝之对治，努力增长施舍之心，并于如是修习生起欢喜，若未如是调伏自心，则应生起追悔之心，如是行持，则如《善臂请问经》中所说，于其他生世中，勤劳甚少。
English
This is what is done. Observing only the ripening of enjoyment and so on, is like a merchant who, for the sake of profit, gives away all his possessions without any reluctance, only gains profit but cannot gain merit. Similarly, although one obtains great enjoyment, one cannot obtain liberation. The Catuhsataka says: "Here, the giving of alms is said to produce great fruit in the future. Taking and giving away completely is criticized like a trade profit." Secondly, the giving of thought alone is to go to a secluded place, gather within the mind, with pure thought, from the bottom of one's heart, with joy, to emanate through imagination vast and immeasurable varieties of things to be given, and to believe that they are given to sentient beings. By this, with little effort, immeasurable merit increases, and this is also said in the Bodhisattvabhumi to be the giving of a wise Bodhisattva. Although it is said in the Questions of Sagarmati that this is to be done by those who have no wealth, it is not that those who have wealth cannot do it. The giving of wisdom, how to give when there is no enjoyment, is possible until the first bhumi of pure intention is attained. Once that bhumi is attained, it is impossible to be without enjoyment. The Bodhisattvabhumi says: "Thus, a Bodhisattva does not have those enjoyments until he has attained pure intention. Like one who has nothing, he gives the giving of wisdom. A Bodhisattva's pure intention, in what way does he attain perfect liberation from the lower realms, in that way he will obtain inexhaustible enjoyment in all lifetimes." Thus it is said. Fourthly, to summarize the meaning of these, after taking the Bodhisattva vows, to train in the ways of learning the giving of high bhumis as an object of aspiration, and to learn by knowing what should and should not be done by those who are now engaging in the giving of alms as described above, and especially to rely on the antidote to miserliness towards body, enjoyment and roots of virtue, and to strive to increase the mind of giving, and to cultivate joy in practicing in this way, and if the mind is not trained in this way, one should generate regret, and if one acts in this way, then as it is said in the Questions of Sagarmati, in other lifetimes, very little effort.