Tibetan
་པ་ཁོ་ནར་བསྒྲག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གླེགས་བམ་མ་ བྲིས་པ་སློང་བ་ཞིག་འོངས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་ལ་འདིས་ཁྱོད་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཡོངས་སུ་དྲི་བར་བྱ་སྟེ་གལ་ཏེ་བཙོངས་ལ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གལ་ཏེ་གླེགས་བམ་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྟ་གོན་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་བར་རིན་བདོག་ན་རིན་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རིན་མི་བདོག་ན་གཉིས་ཀ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་སྟ་གོན་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་བདེ་བར་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གླེགས་བམ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་གཞུང་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་འབྲི་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གཞུང་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་འདྲི་བར་འདོད་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞུང་འབྲིང་འདྲི་བར་འདོད་པ་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་འདྲི་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་ཉིད་གླེགས་བམ་གྱི་དགོས་པ་བསྒྲུབས་ཟིན་པའང་མིན་ལ་དེ་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་ཡང་མེད་པའི་ཚེ་ཤེས་པར་འདོད་ནས་སློང་བ་ལ་གླེགས་བམ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྦྱིན་པ་ནི་དགོས་པ་གསུམ་གང་རུང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་མ་བྱིན་པ་ལ་དགོས་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལྷག་པོ་ཡོད་ཀྱི། བྱིན་པ་ལ་ལྷག་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་དང་པོ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ ལྟར་རང་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་མེད་པས་སེར་སྣའི་ཉོན་མོངས་བསལ་མི་དགོས་པ་དང་། མ་བྱིན་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མང་དུ་མཐོང་ལ་བྱིན་ན་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། མ་བྱིན་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒྲུབས་པས་སེམས་ཅན་འདི་དང་སེམས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་ནུས་ཀྱི༌བྱིན་ན་འདི་གཅིག་པུ་དགའ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སར་དགོས་པ་ཆེ་ཆུང་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་དུ་ཆེ་མི་བཏང༌། །ཞེས་གསུངས་པས་མ་བྱིན་ན་ཉེས་པ་མེད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། འདི་ཁྱོད་ལ་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་བརླང་པོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཐབས་མཁས་པས་བརྡའ་སྤྲད་ནས་གཏོང་བའོ། །ཐབས་མཁས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བྱ
Chinese
应当仅仅宣说这个。如果有人来乞讨未书写的书本，菩萨应当问他：‘你用这个做什么？’如果他说：‘卖掉后享用。’菩萨如果认为那书本是为法作准备的，就不应施舍，如果拥有价值，就施舍价值。如果没有价值，不施舍两者也没有过失。如果不是为法的缘故而作准备，那么无论如何为了能安乐享用，就应当施舍那书本。同样，如果为了抄写非常恶劣的经文而乞讨，不施舍也没有过失。如同对想要抄写非常恶劣的经文的人一样，对想要抄写中等经文的人也是如此。如果为了抄写特别殊胜的经文而乞讨，不施舍就被认为是有过失的。’如此说。从所依的角度来说，不应施舍的是：自己对书本的需求尚未完成，也没有吝啬的污垢时，为了了解而向人乞讨，像这样把书本给别人。这是不应施舍的理由：像这样的法的布施是为了成办三种需求中的任何一种，如果不施舍，后两种需求会更多，而施舍了就没有更多了。而且第一个需求也不需要成办。像这样，因为自己没有吝啬的污垢，所以不需要消除吝啬的烦恼。如果不施舍，会看到更多的智慧资粮，而施舍了就不会变得更大。如果不施舍，为了利益一切众生和安乐，积聚智慧资粮，就能使这个众生和其他一切众生都感到高兴，而施舍了就仅仅是这一个众生高兴而已。在《菩萨地》中，就是这样讲述需求的大小。在《入菩萨行论》中也说：‘不应为了小而舍大。’这样说，所以不施舍不仅仅是没有过失。不施舍的方式是：不是用粗暴的语言说‘我不给你’，而是用善巧方便暗示后拒绝。善巧方便就是：
English
This alone should be proclaimed. If someone comes to beg for an unwritten book, the Bodhisattva should ask him, 'What will you do with this?' If he says, 'Sell it and enjoy it,' the Bodhisattva, if he thinks that the book is prepared for the sake of Dharma, should not give it away. If he has the value, he should give the value. If he does not have the value, there is no fault in not giving both. If it is not prepared for the sake of Dharma, then in any case, in order to be able to enjoy it happily, that book itself should be given away. Similarly, if someone begs in order to copy a very bad scripture, there is no fault in not giving it away. Just as with someone who wants to copy a very bad scripture, it is the same with someone who wants to copy a medium scripture. If someone begs in order to copy a particularly excellent scripture, it should be known that not giving it away is with fault. ' Thus it is said. From the point of view of the basis, what should not be given away is: when one's own need for the book has not been fulfilled, and there is no stain of stinginess, like giving the book to someone who asks for it in order to know it. The reason why this should not be given away is: giving away this kind of Dharma is for the sake of accomplishing any of the three needs. If one does not give it away, the latter two needs will be greater, but if one gives it away, there will be no more. Moreover, the first need does not need to be accomplished. In this way, because one does not have the stain of stinginess, there is no need to eliminate the affliction of stinginess. If one does not give it away, one will see more accumulations of wisdom, but if one gives it away, it will not become greater. If one does not give it away, one can make this sentient being and all other sentient beings happy by accumulating the accumulation of wisdom for the benefit and happiness of all sentient beings, but if one gives it away, it is only this one sentient being who is happy. In the Bodhisattva-bhumi, the magnitude of the need is explained in this way. In the Bodhicaryavatara, it is also said: 'One should not give up the great for the sake of the small.' Thus it is said, so not giving is not just without fault. The way of not giving is: not to say in harsh words, 'I will not give it to you,' but to refuse after giving a hint with skillful means. Skillful means is this:
Tibetan
ང་སེམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་བསམ་པ་དག་པས་བསྔོས་ཏེ། དཔེར་ན་དགེ་སློང་གིས་མཁན་སློབ་ལ་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བརྟགས་བྱས་ནས་བསྔོས་ཏེ་འཆང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྔོས་པས་ཡོ་བྱད་བསགས་པ་ཡིན་ཀྱང་འཕགས་པའི་རིགས་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་ལོ། །དེས་ཡོ་བྱད་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་བཅོལ་བ་དང་འདྲ་བར་འཆང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སློང་བ་པོ་འོངས་ཤིང་ཡོ་བྱད་དེ་ཡང་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་འོས་པ་ཞིག་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་བྱང་ སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་མ་བཏང་བའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བྱས་ནས་སྟེར་ལ། འོས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་བརྟགས་ཀྱིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་བསྔོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བཞིན་བཟང༌། འདི་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་ལ་ངས་སྦྱིན་དུ་མེད་དོ། །ཞེས་ཚིག་འཇམ་པོས་གོ་བར་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་གླེགས་བམ་དེའི་རིན་ཉིས་འགྱུར་རམ་སུམ་འགྱུར་དུ་སྦྱིན་ཏེ། ཅི་ནས་ཀྱང་དེས་བྱང་སེམས་ལ་འདི་སྲེད་པ་ཆེ་ནས་མི་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། གླེགས་བམ་འདི་སྦྱིན་པའི་དབང་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ངེས་སྙམ་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པའོ། །དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་གི་ཕ་མ་དང་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་བཟའ་བཏུང་དང༌། བརྡའ་མ་སྤྲད་པ་དང་སྤྲད་ཀྱང་སྟེར་བ་ལ་མི་མོས་པའི་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་སྐྱིད་ལོབས་ཅན་གྱི་རིགས་ཀྱི་མི་ལྟ་བུའོ། །འདི་བྲན་གྱི་དོན་དུ་མི་སྟེར་བ་ལ་གསུངས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཙོ་ཆེ་བར་སྣང་བས་དངོས་པོའི་ནང་དུ་བགྲངས་སོ། །བྱང་སའི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་རྣམས་ལ་སེར་སྣའི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ན་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལུས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའི་རྗེས་ སུ་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་དག་གལ་ཏེ་སློངས་མོ་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི༌འདོད་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པས་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ནའང་ཁ་ན
Chinese
我从一开始就以清净的意念将所有物品供养给十方诸佛菩萨。例如，就像比丘对比丘和堪布（轨范师）的法衣等进行观察后供养并持有一样。这样供养后，即使积累了物品，也被称为安住于圣者种姓的菩萨，功德无量增长。因此，他们持有这些物品，就像诸佛菩萨委托的一样。如果乞讨者来了，而这个物品也适合布施给他，那么诸佛菩萨会想：没有什么物品是没有布施给众生的，然后给予。如果不适合，那么就按照观察的仪轨，依靠对这些物品的供养，（说）善士，这是别人的东西，我不能给你。用温和的语言让他明白。或者给予相当于这部经书两倍或三倍的价值。无论如何，要让他觉得这不是因为菩萨非常贪恋而不布施，而是这部经书一定是不能布施的，这样做才是智者的布施。从物品方面来说，不能布施的是：自己父母和包括牲畜在内的食物，以及没有事先告知或告知了也不愿意给的儿子、妻子和仆人等，以及儿子和妻子是生活奢侈的那种人。虽然这里说的是不能给仆人，但因为物品显得更重要，所以被归入物品之中。总而言之，菩萨地的决定是：对于三法衣和除此之外的佛陀允许的剩余物品，如果没有吝啬的想法，并且对善的一面有密切的需求，那么即使不给乞讨者也没有罪过。正如所说：出家的菩萨，除了三法衣之外，佛陀允许的剩余物品，与身体的受用和安乐相关的，如果对想要这些东西的乞讨者分别观察后给予，就没有过失。如果为了善的一面，而不是属于欲望的范畴而不给予，也没有过
English
From the very beginning, I dedicate all possessions to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions with a pure mind. For example, just as a monk, after examining the Dharma robes and other items for his preceptor and teacher, dedicates them and then holds them. Having dedicated them in this way, even though possessions are accumulated, one is called a Bodhisattva abiding in the lineage of the noble ones, and immeasurable merit increases. Therefore, they hold these possessions as if entrusted by the Buddhas and Bodhisattvas. If a beggar comes and the item is suitable to be given to him, then the Buddhas and Bodhisattvas think, "There is nothing that has not been given to sentient beings," and then give it. If it is not suitable, then according to the ritual of examination, relying on the dedication of these items, (saying) "Good sir, this belongs to another; I cannot give it to you." Make him understand with gentle words. Or give two or three times the value of that scripture. In any case, make him think that it is not because the Bodhisattva is very attached to this and does not give it, but that this scripture must be something that cannot be given. Doing so is the giving of the wise. In terms of objects, what cannot be given are: food for one's own parents and livestock, and sons, wives, servants, etc., who have not been informed beforehand or who, even if informed, are unwilling to give, and people like sons and wives who are of the kind who live luxuriously. Although it is said here that it cannot be given to servants, because the object seems more important, it is included among the objects. In summary, the determination of the Bodhisattva grounds is: For the three Dharma robes and other remaining items permitted by the Buddha, if there is no thought of stinginess and there is a close need for the side of virtue, then even if one does not give to the beggar, there is no fault. As it is said: A renunciate Bodhisattva, other than the three Dharma robes, the remaining items permitted by the Buddha, which are in accordance with being in contact with the enjoyment and happiness of the body, if one examines and gives them separately to the beggars who desire them, there is no fault. If it is for the sake of the side of virtue and not belonging to the category of desire, even if one does not give, there is no