Tibetan
་མི་གདབ་སྤྱི་བོར་བླང༌། །གང་ཟག་དག་དང་མ་དག་ལ། །དམ་པར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ། ཀ་མ་བའི་གསུང་ནས་འདི་རྣམས་སྣེའུ་ཟུར་པ་གསུང་ཐང་བ་ལ་ངེད་མཉམ་པོར་དགོན་པ་བ་ལ་ཐོས་གསུང་ཞིང༌། ཁོང་ནས་ལུམ་པ་བ་ལ་བརྒྱུད་པའི་ལམ་རིམ་ནས་འབྱུང་ངོ་། །བསླབ་བྱ་དེ་དག་དང་འགལ་བ་ལ་ཉམས་པ་དང་གཏོང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། ཁ་ཅིག་སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་དང་པོ་གསུམ་དང་རྒྱུན་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སྟེ་དྲུག་དང་འགལ་ན་གཏོང་བར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་ཕྱི་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་སྟེ་དགུས་གཏོང་བར་འདོད་དེ། ལྷག་མ་ཉམས་པའི་རྒྱུར་བྱེད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང་འགལ་བ་ནི་སྐྱབས་འགྲོ་གཏོང་བ་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མ་བཏང་ཡང་དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་གཉིས་འཛིན་བྱེད་ནའང་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བ་དང་འགལ་ཞིང༌། སྐྱབས་ལ་བློ་མ་ཁེལ་བས་གཏོང་ལ། དེ་དག་མ་བྱུང་ན་བསླབ་བྱ་དང་འགལ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི༌གཏོང་རྒྱུ་མིན་པར་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་ པའི་སྒོ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང༌། སྐྱབས་འགྲོ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཡོད་ན་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་ཕྱི་དང་ནང་གི་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་བརྫི་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཉམས་དཀའ་བས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འཇིགས་པ་དང་ཡོན་ཏན་དྲན་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་བཟུང་ཞིང་དེའི་བསླབ་བྱ་ལས་མི་འདའ་བ་ལ་འབད་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་འཆི་བ་དྲན་ཞིང་ཤི་ནས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་བསམས་པས་འཇིགས་པ་ན། དེ་ལས་སྐྱོབ་པའི་སྐྱབས་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་བཟུང་ཞིང་དེའི་བསླབ་བྱ་དང་མ་འགལ་བར་བྱས་པ་ན་སྐྱབས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྐྱོབ་སྙམ་ན། ཚོམས་ལས། སྲིད་པའི་ཟུག་རྔུ་གཅོད་བྱེད་ལམ། །ངས་ནི་ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ལ་བསྟན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟོན་པ་སྟེ། །ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱབས་སྟོན་པ་དང་དགེ་འདུན་ནི་སྐྱབས་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཡིན་པས། སྐྱབས་དངོས་ནི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་སྟེ། དེ་ཐོབ་པ་ན་འཇིགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་ཀྱི་སྐྱོན་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་སྤོང་བའི
Chinese
不于顶髻上安立，对于清净与不清净之士，应当视为殊胜。如是。于决定义理总集中所出者，噶玛巴之语中，此等乃于内邬祖尔巴、松塘巴处，我等一同于寺院者处听闻宣说，彼等乃从隆巴巴所传之次第道中而出。彼等学处相违而成为退失与舍弃之因之理者：有者认为，各自之前三学处，与恒常皈依、纵为命亦不舍弃、供养三宝等六者相违则舍弃；有者认为，与各自之后三学处相违，即以九者舍弃，其余则成为退失之因。然纵为命亦不舍弃相违者，乃是舍弃皈依之真实，如是，虽未舍弃三宝，然若对于与彼等不相符之导师等三者作二取执持，亦与不异说相违，因于皈依不生信解故舍弃。若彼等未生起，则仅是与学处相违，而非舍弃之因，如是思惟。如是，皈依乃是进入佛教之大门，若有非仅是皈依之语者，乃是依仗殊胜之威力，故不为内外之障碍所侵扰，功德之差别易生且难退失，故将从上向上增上，故如前所说，由忆念怖畏与功德等之门而受持皈依，且努力不越彼之学处，极为重要。如是忆念死亡，且思惟死后生于恶趣而生怖畏时，从彼救护之皈依处乃是三宝，于彼受持皈依且不违彼之学处而作时，皈依将如何救护耶？集经中云：断除有之苦痛道，我已为汝等宣说，如来是导师，汝等应作之。如是，佛乃是皈依之导师，僧伽乃是成办皈依之友伴，故真实之皈依乃是法宝，得彼则为从怖畏中解脱之故。最终之法宝亦是最初业者之时，仅能舍弃少分过失之方
English
Not placing [it] on the crown of the head, one should regard pure and impure individuals as supreme. Thus it is said. From those arising from the collection of definitive meanings, in the words of the Karmapas, these were heard by us together with the monastic at Neu Zurpa and Sung Tangpa, and they arise from the Lamrim transmitted from Lumba-wa. How those vows, when contradicted, become causes for decline and abandonment: Some consider that abandoning occurs when one contradicts the first three vows of each, along with the six of constantly taking refuge, not abandoning even for the sake of one's life, and making offerings to the Three Jewels; others consider that abandoning occurs with the nine that contradict the latter three vows of each, while the remainder become causes for decline. However, contradicting not abandoning even for the sake of one's life is the actual abandonment of taking refuge, and similarly, even if one does not abandon the Three Jewels, if one holds dualistic clinging to the three, such as teachers who do not accord with them, one also contradicts not speaking differently, and one abandons because one does not have faith in refuge. If these do not arise, then it is merely contradicting the vows, and it is not a cause for abandonment, so it is thought. Thus, taking refuge is the great gate for entering the teachings of the Buddha, and if there is something that is not merely the words of taking refuge, it is because it relies on an extraordinary power, so it is not overwhelmed by outer and inner obstacles, and the distinctions of qualities are easily generated and difficult to decline, so they will increase from above to above, so as previously explained, taking refuge through the doors of remembering fear and qualities, etc., and striving not to transgress its vows is of great importance. Thus, when one remembers death and fears thinking of being born in the lower realms after death, the refuge that protects from that is the Three Jewels, and when one takes refuge in them and acts without contradicting their vows, how will refuge protect? The Compendium says: "The path that cuts the pain of existence, I have shown to you all. The Thus-Gone One is the teacher, you all should do it." Thus, the Buddha is the teacher of refuge, and the Sangha is the companion for accomplishing refuge, so the actual refuge is the Dharma Jewel, for obtaining it is for liberation from fear. That ultimate Dharma Jewel is also at the time of the first practitioner, only able to abandon a small portion of the faults.
Tibetan
་སྤངས་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་བསྒྲུབ་པའི་རྟོགས་པ་གཉིས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་པར་སོང་བ་ལ་འཇོག་གི །དེ་ལས་གཞན་གློ་བུར་དུ་འབྱུང་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སྐབས་འདིར་ནི་དགེ་མི་དགེ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་དབྱེ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས་འདོར་ལེན་ཚུལ་བཞིན་ དུ་བསྒྲུབ་པ་ཞིག་ལ་ཆོས་སུ་བྱ་དགོས་ཏེ། ལས་གཉིས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་རིང་དུ་བསམས་ནས་བླང་དོར་ཚུལ་བཞིན་དུ་མ་བྱས་ན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་མི་ལྡོག་པས། ངན་འགྲོ་ལ་འཇིགས་ཀྱང་འཇིགས་པ་དེ་ལས་མི་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ངན་འགྲོ་ལས་སྐྱོབ་པ་ལ་རྒྱུའི་དུས་ན་ཡིད་མི་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་འཆོས་དགོས་ཤིང༌། དེ་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་རྙེད་པ་ལ་རག་ལས་པས། གཉིས་པ་བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གསུམ། ལས་འབྲས་སྤྱིར་བསམ་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པ་དང༌། བསམས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་བསམ་ཚུལ་དངོས་དང༌། སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། ལས་ངེས་པའི་ཚུལ་ནི། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཚོར་བ་སིམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ཐ་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེས་པ་ན་རླུང་བསིལ་བ་ལངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཡན་ཆད་ཐམས་ཅད་ནི་སྔོན་དགེ་བའི་ལས་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་གི །མི་དགེ་བའི་ལས་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ནི་གནས་མེད་ལ། ཚོར་བ་གདུང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐ་ན་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡན་ཆད་ཐམས་ཅད་ནི་སྔོན་མི་དགེ་བ་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་གི །དགེ་བའི་ལས་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་གནས་མེད་དེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། མི་དགེ་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །དེ་བཞིན་ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དགེ་ལས་བདེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དང༌། །སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བདེ་བ་དག །ཅེས་ གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མིན་པར་དགེ་མི་དགེའི་ལས་སྤྱི་ལས་བདེ་སྡུག་སྤྱི་དང༌། བདེ་སྡུག་གི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་སོ་སོར་འབྱུང་བའི་ལས་འབྲས་ངེས་པ་ཅན་ནམ་མི་སླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ནི། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གཞིར་བསྔགས་པའོ། །ལས་འཕེལ་ཆེ་བ་ནི། ལས་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་
Chinese
舍弃和仅修习部分功德的两种证悟，是指前者比后者越来越殊胜。除此之外，不是突然产生的。因此，此时应该精通善与非善以及它们的果报的差别，并如理取舍，这才是应该奉行的法。如果长远考虑善恶二业及其果报，而不如理取舍，就无法阻止堕恶趣之因，即使畏惧恶趣，也无法从中解脱。因此，为了在果报时免于堕入恶趣，必须在因地断除造作不善业，而这依赖于对业果的坚定信念。第二，生起一切安乐之根本的信赖之信心，有三方面：总的思维业果，分别思维业果，以及思维后如何取舍。第一方面有二：总的思维方式，以及分开思维。第一方面有四点，首先是业决定之理：无论是凡夫还是圣者，任何感受，乃至地狱众生感受到凉风所带来的微弱喜悦，都是源于过去积累的善业。不可能从恶业中产生快乐。任何痛苦的感受，乃至阿罗汉相续中产生的痛苦，都是源于过去积累的恶业。不可能从善业中产生痛苦。《宝鬘论》中说：“非福生诸苦，亦生诸恶趣，福生诸善趣，及生恒时乐。”因此，安乐和痛苦不是无因产生的，也不是由自在天等不相顺的因而产生的，而是善与非善之业产生总体的安乐和痛苦，各种安乐和痛苦的差别也完全不混杂地从善恶二业的各种差别中产生，对这种业果的决定性或不虚妄性获得定解，被称为所有佛教徒的正确见解，是所有白法的基石而受到赞扬。业增长广大之理：即使是微小的善业，
English
Giving up and only cultivating some qualities, the two realizations are said to be more and more superior. Other than that, it does not arise suddenly. Therefore, at this time, one should be skilled in distinguishing between virtue and non-virtue, along with their results, and practice taking and abandoning accordingly, which should be regarded as Dharma. If one does not take and abandon properly after considering the two karmas and their results in the long term, the cause of falling into bad destinies cannot be reversed. Even if one fears bad destinies, one will not be liberated from that fear. Therefore, in order to be saved from bad destinies at the time of results, one must correct engaging in non-virtuous minds at the time of causes. This depends on gaining faith in karma and its results. Secondly, there are three aspects to generating the faith of trust, which is the root of all happiness and well-being: thinking about karma and its results in general, thinking about them specifically, and how to engage and disengage after thinking. The first has two aspects: the actual way of thinking in general, and thinking separately. The first has four points. The way karma is certain is: whether it is an ordinary person or a noble one, any feeling of happiness with a soothing quality, even the slightest joy that arises from a cool breeze for beings born in hell, all arise from accumulating virtuous karma in the past. There is no basis for happiness to arise from non-virtuous karma. Any feeling of suffering with a tormenting quality, even that which arises in the mindstream of an arhat, all arise from accumulating non-virtue in the past. There is no basis for suffering to arise from virtuous karma. As it says in the Precious Garland: "From non-virtue comes all suffering, and likewise all bad destinies. From virtue comes all good destinies, and happiness in all lives." Therefore, happiness and suffering do not arise from no cause, nor do they arise from discordant causes such as Ishvara, but from the general karma of virtue and non-virtue come the general happiness and suffering, and the various differences of happiness and suffering also arise separately from the various differences of the two karmas without any confusion. Gaining certainty about this certainty or infallibility of karma and its results is praised as the correct view of all Buddhists, the basis of all white dharmas. The principle of the great increase of karma: even from a small virtuous karma,