Tibetan
དུ་བསྟན་ནས་རྒྱུག་ས་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་རབ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གསུང་རབ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ལེགས་པར་བཤིག་པ་ཡིན་ལ། ལམ་མ་ནོར་བར་བགྲོད་པ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་མི་དགོས་ཞེས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཡང་ལེགས་པར་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་གི་གནད་མ་རྟོགས་པའི་རྟགས་སུ་མདོ་ཕྱོགས་སམ། རྒྱུད་སྡེའི་ཕྱོགས་ལ་མང་དུ་སྦྱངས་པ་ཞིག་དང་གཞུང་ལ་སྦྱང་བ་ཡེ་མ་བྱས་པ་གཉིས་ད་གདོད་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ཉམས་ལེན་ལ་མང་ཉུང་མི་འོང་བ་དང༌། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་དེས་ཆོས་ཉན་པ་དང་ལྟ་རྟོག་སོགས་བྱས་ན་མཚང་དུ་བྱེད་པའི་ལུགས་ངན་པ་རྣམས་གཏན་ཆགས་པར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དེ་བསྒོམས་བྱུང་མ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡིན་པ་ཅི་ཞིག་འགལ། འགལ་ན་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མ་ཐོབ་པའི་སོ་སྐྱེ་ལ་སྒོམ་གཏན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ པའི་ས་ལ་ས་མཐོན་པོར་ཆུད་པའི་ཚེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་བྱུང་བསྐྱེད་པར་བཤད་པ་མ་གཏོགས་པ་དེ་ལ་བསྒོམས་བྱུང་མེད་པར་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ལན་དུ་མར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་ཞེས་པ་ནི། ཕར་ཕྱིན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་ཚིག་གསལ་བ་ལས། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དེའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་བྱེད་པའམ་དེའི་དངོས་པོར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། དད་པ་བསྒོམ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་དེ་དང་དེར་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱ་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལོཙྪ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རེས་འགའ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཞེས་པར་བསྒྱུར་ལ། རེས་འགའ་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། མཐོང་དང་གོམས་པའི་ལམ་དག་ལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གོམས་པར་བསྒྱུར་ཏེ་སྒོམ་པ་དང་གོམས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ །གཞན་ཡང་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། །ལམ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། །འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པས་ཡང་ཡང་སེམས་པ་དང་འཇལ་བ་དང་ངེས་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་དང་སྒོམ་གཉིས་འགལ་བར་འདོད་པ་ནི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་ཚད་མེད་བཞི་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་ པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་དགོས་
Chinese
就像指示了之后转移到其他地方一样。如果那样说，就会变得没有关联，并且很好地破坏了三慧依次产生的道理，以及总体的经论体系。而且，也会很好地说出“为了不错误地行走道路，不需要听闻很多”的胡言乱语。这些的关键没有领悟的标志是，对于经部或者续部方面学习很多，以及对于论典完全没有学习的这两种人，现在开始修行的时候，修持的多少不会出现；另外，修行的人如果听法和观察等，就认为是缺点的不良风气已经根深蒂固了。因此，以听闻和思惟的智慧所确定的那一点，仅仅是使之熟悉，虽然那不是修所成慧，但是作为修行有什么矛盾呢？如果有矛盾，那么没有得到初禅近分的凡夫俗子就不可能存在禅定，因为在欲界达到高位的时候，说是依靠那个而产生修所成慧，除此之外，在那个上面没有修所成慧，这是在《阿毗达磨》中多次说过的缘故。因此，所谓的“修”，就像《现观庄严论》的解释《词句明晰》中所说：“所谓修习，就是使心成为它的部分或者使之成为它的事物。”一样去理解。例如，就像说修习信心、修习慈悲，就是必须在心中生起那个和那个一样。因此，大译师们有时也翻译成“修行的道”，有时就像《现观庄严论》中所说：“在见道和串习道上。”一样翻译成“串习”，修和串习二者意义相同。另外，弥勒菩萨说：“决择分和见道，以及修道本身，再三地作意，衡量和确定思择修道。”因为这是大乘圣者的修道，所以如果考虑到再三地作意、衡量和确定思择是存在的，而认为观察和修是相违的，那就是笑话了。这样的话，就像说修习信心和四无量心以及菩提心，以及修习无常和痛苦一样，也需要再三地观察和串习。
English
It is like pointing out and then moving to another place. If it is said like that, it becomes irrelevant, and it also well destroys the principle of the three wisdoms arising in sequence, as well as the overall system of scriptures. Moreover, it would be well to utter the nonsense that "one does not need to hear much in order to walk the path without error." The signs of not understanding the key points of these are that for those who have studied a lot in the Sutra or Tantra aspects, and those who have not studied the treatises at all, when they start practicing now, there will be no difference in the amount of practice; also, the bad habit of considering it a flaw if the practitioner listens to the Dharma and observes, etc., has become deeply rooted. Therefore, the certainty determined by the wisdom of hearing and thinking is only to familiarize oneself with that, although that is not meditation-born wisdom, but what contradiction is there in it being meditation? If there is a contradiction, then it would be impossible for an ordinary person who has not attained the proximity of the first dhyana to have dhyana, because when one reaches a high position in the desire realm, it is said that one generates meditation-born wisdom based on that, but other than that, there is no meditation-born wisdom on that, which is why it is said many times in the Abhidharma. Therefore, the so-called "meditation" is to be understood as it is said in the commentary on the Perfection of Wisdom, "Clear Words": "The so-called meditation is to make the mind a part of it or to make it its object." For example, just as saying to meditate on faith, to meditate on compassion, one must generate that and that in the mind. Therefore, the great translators sometimes translate it as "the path of meditation," and sometimes, as it is said in the Ornament for Clear Realization, "On the paths of seeing and habituation," they translate it as "habituation," and meditation and habituation are the same in meaning. Furthermore, Lord Maitreya said, "The decisive factor and the path of seeing, as well as the path of meditation itself, repeatedly contemplate, measure, and definitely think about the path of meditation." Because this is the meditation path of the Mahayana noble ones, if one considers that repeated contemplation, measurement, and definite thinking are present, and thinks that observation and meditation are contradictory, that is a laughing matter. In that case, just as it is said to meditate on faith and the four immeasurables and the mind of enlightenment, and to meditate on impermanence and suffering, one also needs to repeatedly observe and habituate.
Tibetan
པ་ལ་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་སྣང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་དང་བསླབ་བཏུས་ལས། རང་གི་ཡིད་ལ་བསྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམས། །ཞེས་གཞུང་དེ་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་དང༌། བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་བསོད་ནམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཏང་བ་དང་བསྲུང་བ་དང་དག་པ་དང་སྤེལ་བ་ཅི་རིགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་རེ་རེ་ལ་བཏང་བསྲུང་དག་སྤེལ་བཞི་བཞི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་ཞེས་པ་དེ་རྒྱ་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ལ་མི་བཟུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་འཛིན་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འདོར་བའི་ལོག་རྟོག་གི་ཐ་ཆད་འདི་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་དགག་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཀྱང་ལོག་རྟོག་འདིས་བྱེད་དེ། གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཕལ་མོ་ཆེ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་དགོས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་ལ། དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དགོས་པ་མེད་པར་མཐོང་བས་སོ། །བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྐྱེན་དུ༌ཡང་འདི་ཆེ་སྟེ་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་ཞེ་རྩིས་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་གཉིས་ཡོད་ན། ལམ་ཇི་འདྲ་བ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ལ། ཇི་འདྲ་ཞིག་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་ཞིང་རྙེད་དཀའ་བ་དང་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་དགོས་སོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ནི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བའི་ཡིད་འཁུལ་ནུས་པ་རེ་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེ་དག་གི་ལྡོག་ཕྱོགས་མ་གུས་པ་སོགས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ༌ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན། ཆགས་ཡུལ་ལ་སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མངས་ན་འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་དང༌། དགྲ་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་མཚན་མ་མང་དུ་བསམས་ན་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལམ་དེ་དག་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་འདྲ་ཡི། བློའི་འ
Chinese
看來，關於修習的說法是無邊無際的。如《入行論》和《學集論》中說：「為調伏自心故，我造此論著。」這兩部論典中所說的一切道次第都說是修習。又如《學集論》中說：「因此，對於身體、受用和福德，應當相應地修習捨棄、守護、清淨和增長，永不間斷。」因此，對於身體、受用和善根這三者，各自進行捨棄、守護、清淨和增長這四種修習，所有這些都被稱為修習，所以不應將「修習」一詞理解為狹隘的範圍。此外，認為一切分別念都是執著相，因此將其視為成佛的障礙，進而捨棄一切分別思維的修習，這種極端的邪見，是中國禪師華尚的觀點。對此的破斥將在止觀的章節中闡述。這種邪見也會妨礙對偉大論典產生極大的恭敬心，因為在他們看來，這些論典的意義大多需要通過分別思維來研究，而且他們認為這些研究在實修時並不需要。這也是導致佛法衰敗的原因之一，因為他們認為佛經和偉大的注釋並不能成為口訣，因此不予重視。 如此，如果說在修道時，有通過觀察而修習的修習，以及不觀察而安住的修習這兩種，那麼，怎樣的道是觀察修，怎樣的道是安住修呢？將要闡述的是，像修習對善知識的信心，以及修習暇滿難得、壽命無常、業果、輪迴的過患和菩提心等，就需要觀察修。像這樣，對於這些，需要強大而持久的意志力，才能夠信服，如果沒有這種力量，就無法阻止對治不恭敬等相反的一面。而生起這種意志力，完全依賴於反覆地通過分別思維來觀察修習。例如，如果對貪戀的對象附加許多美好的特徵，就會產生強烈的貪欲；同樣，如果對敵人思維許多不悅意的特徵，就會產生強烈的嗔恨。因此，在修習這些道的時候，對境的顯現是否清晰並不重要，重要的是
English
It seems that there are endless statements about what constitutes meditation. For example, in the Bodhicharyavatara and the Compendium of Trainings, it says, "To tame my mind, I have composed this." All the stages of the path explained in these two texts are said to be meditation. Also, in the Compendium of Trainings, it says, "Therefore, one should meditate on abandoning, protecting, purifying, and increasing the body, possessions, and merit without interruption." Therefore, for each of the three—body, possessions, and virtue—doing the four activities of abandoning, protecting, purifying, and increasing is all said to be meditation, so the term "meditation" should not be taken in a narrow sense. Furthermore, the extreme of wrongly believing that all thoughts are grasping at characteristics and therefore considering them obstacles to enlightenment, and then abandoning all meditations that involve individual analysis, is the system of the Chinese teacher Hwashang. The refutation of this will be explained in the context of shamatha and vipashyana. This wrong view also hinders the arising of great respect for the great treatises, because the meaning of those treatises mostly seems to require investigation through individual analysis, and these analyses are seen as unnecessary at the time of practice. This is also a major cause of the decline of the teachings, because the scriptures and great commentaries are seen as not becoming instructions, and therefore they are not valued. Thus, if there are two types of meditation when meditating on the path—meditation through analysis and meditation that is placed without analysis—then what kind of path is analytical meditation, and what kind is placement meditation? It will be explained: like meditating on faith in the spiritual friend, and meditating on the preciousness and difficulty of finding leisure and endowment, impermanence and death, karma and its effects, the faults of samsara, and the mind of enlightenment, these require analytical meditation. Like this, for these, one needs a strong and long-lasting ability to convince the mind, because without that, one cannot prevent the opposite of disrespect and so on. And generating such a mind depends entirely on meditating through repeated individual analysis. For example, if one attaches many beautiful characteristics to an object of desire, strong desire arises; similarly, if one thinks of many unpleasant characteristics of an enemy, strong hatred arises. Therefore, when meditating on these paths, it doesn't matter whether the appearance of the object is clear or unclear, what matters is