Tibetan
པར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། འདིར་ནི་དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་མེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཞལ་ཤེས་དག་འབྲི་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཞི་ལྷག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་བྱིང་རྒོད་གཅོད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བས། བྱིང་རྒོད་བཙན་ཐབས་སུ་སེལ་ཚུལ་ནི། བྱིང་རྒོད་ཤས་ཆུང་ལན་རེ་ཙམ་ལས་མི་འབྱུང་ན། སྐབས་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ཚུལ་ལ་མཁས་པས་སེལ་ལ། བྱིང་རྒོད་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཡང་ཡང་འབྱུང་བ་ལ་ནི། འདི་ལྟར་བྱིང་བ་དང་རྨུགས་པ་ཡང་ཡང་བྱུང་བ་ན། རང་གི་སེམས་དང་ནམ་མཁའ་གསལ་སྟོང་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྲེས་ནས་བསྒོམས་ན་སེམས་གསལ་ལ་དྭངས་ཤིང་དམིགས་པ་ལ་འདོད་པ་བཞིན་གནས་པ་ཅིག་འོང་ བ་ཡིན་ནོ། །རྒོད་པ་ལ་ནི་རླུང་སྦྱོར་བྱས་ཏེ་ནང་དུ་བཟུང་བས། སེམས་ཡང་གནས་ཤིང་རིག་པ་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེ་ནས་འོང་བ་ཡིན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་བཙན་ཐབས་སུ་གཅོད་པའི་ཞལ་ཤེས་སོ། །གང་ལ་འཇོག་པའི་དམིགས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་འཇོག་པའི་དམིགས་ཚུལ་དང༌། དམིགས་པ་བསྒོམས་པས་མྱོང་བ་སྐྱེ་ཚུལ་དང༌། བྱིང་རྒོད་ཕྲ་རགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་ཁྱད་པར་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ལྷག་མཐོང་ལ་དགག་བྱ་དེའི་ཚད་འཆད་ཚུལ་ནི། ཐོག་མར་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ། ང་ཙམ་དེ་ཇི་ལྟར་འཆར་ལྟ། དེ་ངེས་ནས། ང་ཙམ་དེ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར། སྣང་ཚུལ་ངེས་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་འདིས་ང་དེ་ཇི་ལྟར་བཟུང་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་སྔོན་དུ་སྣང་བའི་འཆར་ཚུལ་དང༌། དེ་ནས་ཞེན་པའི་འཆར་ཚུལ་གཉིས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ཐ་དད་དུ་གཉེན་པོ་བསྟེན་དགོས་སོ། །བལྟ་ཚུལ་ཡང་ངའོ་སྙམ་པའི་གློ་མ་ཤོར་བར་བྱས་ནས། བློ་གཞན་ཞིག་གིས་ཟུར་ནས་བལྟ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བལྟས་པ་ན་ཐོག་མར་ཕུང་པོ་འཆར་བ་དང༌། མི་འཆར་བ་གཉིས་དང༌། འཆར་བ་ལ་ཡང་ང་དེ་ཕུང་པོའི་དཀྱིལ་ན་གནས་པ་ལྟར་དུ་འཆར་བ་དང༌། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མི་འཆར་བ་དང༌། མི་འཆར་བ་ལ་ཡང་ཅི་མེད་ཀྱི་སྟོང་སང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། ཁ་དོག་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་འཆར་བ་ནི་འཆར་ཚུལ་རྣམ་དག་མིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་ལྷན་སྐྱེས་འདི་ལ་ང་དེ་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པ་འདྲ་བའི་རང་ངོས་ནས་ལྷང་ངེ་འཆར་བ་ཞིག་འཆར་ལ། དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཧྲང་ངེ་བ་དང༌། ཕོབ་ཕོབ་པ་དང༌། ནུས་ པ་ཧང་ངེ་བ་དང༌། ལམ་མེ་བ་དང༌། གང་དང་སྦྱར་ཡང་འཆར་བ་འདྲ་བ་ཅིག་འོང་ངོ་། །སྣང་བ་དེ་ཡང་ཡུན་ཐུང་བས་ཕྲེང་ཙམ་རེ་ལས་མི་འཆར་རོ། །དེ་ཡང་བློ་དེ་དང་མཉམ་དུ་སྔོན་ནས་གྲུབ་གྲུབ་པ་ཞིག་དྲན་པ་ལྟར་དུ་འཆར་རོ། །འཆར་ཚུལ་དེ་ལ་འང་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དད་གཉིས་ཀའི་འཆར་ཚུལ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་ང་ན་ཞེས་པ་དང༌། ངའི་ལག་པ་ན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་མ་དོར་བར་ང་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ནི་ངར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །ངའི་སྙམ་པའི་བློ་ནི་ང་འགྲོ་ང་སྡོད་སྙམ་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་འཆར་ཚུལ་ངེས་ནས་དེ་ལྟར་གྲུབ་ན། ཕུང་པོ་ལས་གཅིག་ཐ་དད་གང་རུང་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ་དང༌། གཅིག་ཐ་དད་གཉིས་ཀ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པའི་ཚུལ་བསམ་སྟེ། ང་སྣང་བ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པར་ལྷང་གིས་ངེས་པ་ན་ངེས་ཤེས་ལྷང་ལྷང་བ་བར་མ་ཆད་དུ་སྐྱོང་བ་ནི་སྐྱོང་ཚུལ་གྱི་གནད་དམ་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་དགག་བྱ་གསར་དུ་གསལ་བཏབ་ནས། དེ་ལྟར་དུ་མེད་སྙམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་དགག་བྱ་གསལ་བཏབ་སྟེ། དེ་ལྟར་མེད་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ལྷང་གིས་སྐྱེས་པའི་མེད་དགག་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའོ། །དེ་ལ་གནད་བཞིར་བྱས་ན། དང་པོ་དགག་བྱ་ངེས་པ། གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་པ། གསུམ་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཟུར་དང་པོ་ངེས་པ། བཞི་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་པ་ངེས་པ་དང་བཞི་ཡིན་ལ། ཚད་མ་བཞིར་བྱས་ན། དགག་བྱའི་འཆར་ཚུལ་ངེས་པའི་ཚད་མ། གཅིག་ཐ་དད་གང་རུང་ངེས་པའི་ཚད་མ། གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པར་ངེས་པའི་ཚད་མ། ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པར་ངེས་པའི་ ཚད་མ་དང་བཞིའོ། །དེ་ལ་ཕོགས་འདོན་པ་ནི། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་གཉིས་ལ་མཁས་པས་འདོན་པ་ཡིན་ལ། གེགས་སེལ་ལ་ཆད་ལྟ་ནི། གནད་དང་པོའི་ཚད་མ་ངེས་ན་མིང་འབྱུང་ཡང༌། བདག་ཆད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་ནི། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱོན་མེད་འདི་ཁས་སེལ་ནུས་སོ། །སྟོང་ཉིད་རྒྱང་ཆད་དུ་བསྒོམ་ན་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྟག་ལྟ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བའི་བློ་དང་བསྲེས་ནས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒོམ་མོ། །ད་ཡི་བའི་འཆར་ཚུལ་ནི། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྤྱི་འདིའི་འཆར་ཚུལ་ང་ཡིའོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ན། བློ་དེ་དང་མཉམ་དུ་ཡིད་ཆད་དུ་ཆར་ཆར་བ་འདྲ་བ་ཅིག་འཆར་ལ། དེ་ཉིད་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་ན། མིག་རྣ་སོགས་དང་གཅིག་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་ངེས་ལ། གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་ཐ་དད་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་བས་མིག་གིས་ཀྱང་སྒྲ་ཐོས་པར་འགྱུར་ལ། རྣ་བས་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན། ང་ཡིའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡོད་པ་དང༌། ང་ཡི་བ་རྣམས་ང་ཡི་བདེ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས། དེ་ལྟར་ངེས་པ་དྲངས་ནས་སྐྱོང་ཚུལ་སྔར་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན
Chinese
为了能够理解，在此记录那些在（修习）止观时不可或缺的口诀。其中，在修习止观时，断除掉举和昏沉非常重要。强制性地去除掉举和昏沉的方法是：如果掉举和昏沉较轻，只是偶尔发生，那么就像从其他时候发生一样，通过精通运用正念和正知来去除。如果掉举和昏沉非常严重且频繁发生，那么就像这样，如果昏沉和迟钝反复发生，就将自己的心和虚空，光明和空性二者无分别地混合在一起修习，这样心就会变得清晰而清澈，并且能够如愿地安住在所缘上。 对于掉举，通过进行调息并保持在体内，心也会平静下来，觉性也会清晰，从而能够区分精华和糟粕。这是强制性地断除掉举和昏沉的口诀。需要了解安住于何处的所缘，如何安住的安住方式，通过修习所缘而生起体验的方式，以及昏沉和掉举的粗细差别和特点。关于胜观，阐述所要破斥的对境的衡量标准的方法是：首先观察俱生智中“我”的显现方式。在确定了这一点之后，观察“我”的显现方式在认为“这是我”的念头中是如何显现的。在确定了显现方式之后，确定认为“这是我”的念头是如何执持“我”的。对于这一点，也要次第地针对先前显现的显现方式和之后执著的显现方式这二者，分别采取不同的对治方法。观察的方式也要做到不失去认为“这是我”的念头，而是要用另一个念头从侧面观察。这样观察时，首先会出现蕴，或者不出现蕴这两种情况。在出现蕴的情况下，又会显现为“我”安住在蕴的中间，或者不显现蕴之外的其他事物。在不显现的情况下，又会显现为像空荡荡的虚空一样，或者显现为颜色形状的样子，这些都不是正确的显现方式。因此，对于这个俱生智，会显现出“我”似乎不依赖于任何对境，而是从自身清清楚楚地显现出来。那本身就是清清楚楚的名言，鲜明，有力量，清晰，无论与什么结合，都会显现出相似的样子。那种显现也很短暂，所以只能显现出片段。那也会像回忆一样，显现为与那个念头同时，先前就已经存在的事物。显现的方式是
English
In order to understand, here are written down the essential instructions that are indispensable during (the practice of) Shamatha and Vipassana. Among these, it is extremely important to cut off sinking and excitement during the practice of Shamatha and Vipassana. The method for forcibly removing sinking and excitement is: if sinking and excitement are minor and occur only occasionally, then, as if they were occurring at other times, they are removed by being skilled in applying mindfulness and awareness. But if sinking and excitement are very severe and occur frequently, then, like this, if sinking and dullness occur repeatedly, then one should mix one's own mind and space, luminosity and emptiness, inseparably and meditate, so that the mind becomes clear and lucid, and one will be able to abide on the object of focus as desired. For excitement, by doing breath control and holding it inside, the mind will also be calmed, and awareness will be clear, so that one will be able to distinguish essence from dross. These are the essential instructions for forcibly cutting off sinking and excitement. It is necessary to know the object of focus on which to rest, the way of resting on it, how experience arises from meditating on the object of focus, and the subtle and gross differences and characteristics of sinking and excitement. Regarding Vipassana, the method for explaining the measure of the object to be refuted is: first, observe how the "I" appears in the co-emergent wisdom. Once that is determined, observe how the way of appearing appears in the thought that thinks "this is I." Once the way of appearing is determined, determine how the thought that thinks "this is I" grasps that "I." For this, one must also apply different antidotes in sequence to the way of appearing that appears earlier and the way of appearing that is later attached to. The way of looking should also be done without losing the thought that thinks "this is I," but rather by looking from the side with another thought. When looking in this way, first there will be the appearance of the aggregates, or the non-appearance of the aggregates. In the case of the appearance, it will also appear as if the "I" is abiding in the middle of the aggregates, or it will not appear as anything other than the aggregates. In the case of non-appearance, it will also appear like an empty void, or it will appear like the appearance of color and form, these are not correct ways of appearing. Therefore, for this co-emergent wisdom, the "I" will appear as if it does not depend on any object, but appears clearly from its own side. That itself is a clear expression, vivid, powerful, clear, and whatever it is combined with, it will appear similar. That appearance is also short-lived, so it can only appear in fragments. That will also appear like a memory, as something that was already established simultaneously with that thought. The way of appearing is
Chinese
此外，对于蕴，也会产生一体和异体的两种显现方式。例如，说“我痛”和“我的手痛”等。不舍弃与生俱来的显现，而说“我做事”等，这是我执。认为“我的”的心，是指“我走，我住”等想法。像这样确定显现方式后，如果那样成立，就要思考从蕴来说，既不是一体也不是异体的道理，以及一体和异体都有过失的道理。如果清楚地确定“我”的显现不是那样成立的，那么不间断地培养清晰明朗的定解，这是修行的最重要之处。那时，也不是新确定一个所破，然后认为它不存在。而是首先确定所破，然后对于清晰产生确定它不存在的定解的无遮，一心专注于此。对此分为四个要点：第一，确定所破；第二，确定周遍；第三，确定法相的第一个方面；第四，确定法相的第二个方面。如果分为四种量，则是：确定所破显现方式的量；确定一体或异体的量；确定不是一体的量；确定不是异体的量。提取要点在于精通止观两种修行方式。消除障碍的断见是，如果确定了第一个要点的量，虽然会产生名相，但消除对断灭见的恐惧，可以消除后得的无错乱显现。如果修持空性为断灭见，就会与修持实有的常常见混合，从而无从分别地修持。关于“我的”的显现方式是，当思考“我”的想法的总体显现方式是“我的”时，会产生一种像骤雨般的心念，与那个心念同时产生。如果它像显现那样成立，那么必定会成立与眼、耳等是一体或异体。如果成立为一体，那么异体就会完全不存在，因此眼睛也能听到声音，耳朵也能看到事物等。如果成立为异体，那么“我的”的想法本身就应该享受对境，并且“我的”事物不应该成为成办“我的”安乐之因。因此，通过得出这样的结论，按照以前的方式进行修持。
English
Furthermore, regarding the aggregates, there also arise both the appearances of being one and being different. For example, saying "I am in pain" and "My hand is in pain," and so on. Without abandoning the innate appearance, saying "I do things," and so on, is clinging to self. The mind that thinks "mine" refers to thoughts such as "I go, I stay." Having thus ascertained the manner of appearance, if it were to be established as such, one should contemplate the reasoning that, from the perspective of the aggregates, it is neither one nor different, and the reasoning that there are faults in both being one and being different. If one clearly ascertains that the appearance of "I" is not established in that way, then continuously cultivating clear and vivid conviction is the most important point of practice. At that time, one does not newly identify an object to be negated and then think that it does not exist. Rather, one first identifies the object to be negated, and then single-pointedly focuses on the non-affirming negation in which a clear conviction arises that it does not exist in that way. Regarding this, there are four key points: first, identifying the object to be negated; second, ascertaining the pervasion; third, ascertaining the first aspect of the property of the subject; and fourth, ascertaining the second aspect of the property of the subject. If divided into four valid cognitions, they are: the valid cognition that ascertains the manner of appearance of the object to be negated; the valid cognition that ascertains either being one or being different; the valid cognition that ascertains not being one; and the valid cognition that ascertains not being different. Extracting the essence lies in being skilled in both shamatha and vipashyana practices. The nihilistic view that obstructs the clearing away is that if the valid cognition of the first key point is ascertained, although names will arise, one can dispel the fear of falling into nihilism by refuting the flawless appearance of subsequent attainment. If one meditates on emptiness as a nihilistic view, it will be mixed with the mind that cultivates the eternalistic view of true existence, and thus one will meditate without distinction. Regarding the manner of appearance of "mine," when one thinks that the general manner of appearance of the thought "I" is "mine," a thought like a downpour arises simultaneously with that thought. If it were established as it appears, then it would necessarily be established as either one or different from the eye, ear, and so on. If it were established as one, then difference would be completely non-existent, and therefore the eye would also hear sounds, and the ear would also see forms, and so on. If it were established as different, then the thought of "mine" itself should enjoy objects, and the things that are "mine" should not be the cause of accomplishing the happiness of "mine." Therefore, by drawing such a conclusion, one should practice according to the previous method.