Tibetan
ན་ཚུལ་ལ་མཁས་པས་སེལ་ལ། བྱིང་རྒོད་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཡང་ཡང་འབྱུང་བ་ལ་ནི་འདི་ལྟར་བྱིང་བ་དང་རྨུགས་པ་ཡང་ཡང་བྱུང་ན། ངང་གི་སེམས་དང་ནམ་མཁའ་སྟོང་གསལ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྲེས་ནས་སེམས་བཟུང་བ་དང་། སེམས་གསལ་ལ་དྭངས་ཤིང་དམིགས་པ་ལ་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གནས་པ་གཉིས་འོང་བ་ཡིན་ནོ། རྒོད་པ་ནི་རླུང་སྦྱོར་བྱས་ཏེ་ནང་དུ་ བཟུང་བས་སེམས་ཀྱང་གནས་ཤིང་། རིག་པ་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེད་པ་འོང་བ་ཡིན་ནོ། བྱིང་རྒོད་བཙན་ཐབས་སུ་གཅོད་པའི་ཞལ་ཤེས་སོ། གང་ལ་འཇོག་པའི་དམིགས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚུལ་དང་། དམིགས་བསྒོམས་པས་མྱོང་བ་སྐྱེ་ཚུལ་དང་། བྱིང་རྒོད་ཕྲ་རགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། ཁྱད་པར་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་གནད་བཞི་དང་། ཚད་མ་བཞི་ལྡན་དུ་སྐྱོང་ཚུལ་ནི་ཐོག་པར་དགག་བྱ་དེའི་ཚད་འཆར་ཚུལ་ནི། ཐོག་མར་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་ང་ཙམ་དེ་ཇི་ལྟར་འཆར་བ་བལྟ། དེ་དེས་ནས་ང་ཙམ་དེ་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བལྟ། སྣང་ཚུལ་ངེས་ནས་དའོ་སྙམ་པའི་བློ་འདིས་ང་དེ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་སྔོན་ལ་སྣང་བའི་འཚར་ཚུལ་དང་། དེ་ནས་ཞེན་པའི་འཆར་ཚུལ་གཉིས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ཐ་དད་དུ་གཉེན་པོ་བསྟེན་དགོས་སོ། ལྟ་ཚུལ་ཡང་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་མ་ཤོར་བར་བྱས་ནས། བློ་གཞན་ཞིང་གི་བཟུང་ནས་ལྟ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བལྟས་པ་ན་ཐོག་མར་ཕུང་པོ་འཆར་བ་དང་མི་འཆག་བ་གཉིས་དང་། འཆར་བ་ལ་ཡང་ང་དེ་ཕུང་པོའི་དཀྱིལ་ན་གནས་པ་འཆར་བ་དང་། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་འཆར་བ་དང་། མི་འཆར་བ་ལ་ཡང་ཅི་མེད་ཀྱི་སྟོང་སང་ངེ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཁ་དོག་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་འཆར་བ་ནི། འཆར་ཚུལ་རྣམ་དག་མིན་ནོ། དེས་ན་བློ་ལྷན་སྐྱེས་འདི་ལ་ང་དེ་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པ་འདྲ་བའི་རང་ངོས་ནས་ལྷང་ངེ་བ་ཞིག་ འཆར་ལ། དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཧྲང་ངེ་བ་དང་། ཕོག་ཕོབ་པ་དང་། ནུས་ལྷང་ངེ་བ་དང་། ལམ་མེ་བ་དང་། གང་ལ་སྦྱར་ཡང་འཆག་བ་འདྲ་བ་ཞིག་འོང་ངོ་། སྣང་བ་དེ་ཡང་ཡུན་ཐུང་བས་བྲང་ཙམ་རེ་མི་འཆར་རོ། དེ་ཡང་བློ་དེ་དང་མཉམ་དུ་ལྗོན་ནས་གྲུབ་གྲུབ་པ་ཞིག་དྲན་པ་ལྟར་དུ་འཆར་རོ། འཆར་ཚུལ་དེ་ལ་ཡང་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གཉིས་ཀའི་འཆར་ཚུལ་འབྱུང་ངོ་། དེ་ཡང་ང་ན་ཞེས་པ་དང་། དའི་ལག་པ་ན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་མ་དོར་བར་དབྱེ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ངར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ནི། ང་འགྲོ་ང་སྡོད་སྙམ་པ་རྣམས་
Chinese
精通对治昏沉和掉举的方法。如果昏沉和掉举非常严重且反复发生，那么就这样，如果昏沉和掉举反复发生，就将心如鹅王般与虚空空明二者无别地混合来摄持心，这样心就会变得明亮清澈，并且能随心所欲地安住于所缘境。掉举则是通过调理气息，将其纳入体内，这样心也能安住，并且能分辨智慧的清净与不清净。这是强制断除昏沉和掉举的口诀。必须了解安住于何处的所缘境，如何安住的方法，通过修习所缘境而生起体验的方式，昏沉和掉举的粗细差别，以及各种特点。第二，关于观修的四个要点，以及如何修持具备四种量的方法，首先是确定所要破斥的对境的量。首先观察俱生智中“我”的念头是如何产生的。然后观察“我”的念头在认为“这是我”的念头中是如何显现的。在确定了显现的方式之后，对于认为“这是我”的念头是如何执持“我”的，也要首先区分显现的增长方式和执着的产生方式，然后依次采取不同的对治方法。观察的方式也要在不失去“我是我”的念头的情况下，以其他的心来摄持而进行观察。这样观察时，首先会出现蕴的显现与不显现两种情况。在显现的情况下，又会出现“我”安住在蕴的中间，以及“我”在蕴之外显现的情况。在不显现的情况下，又会出现如空荡荡的空虚，以及颜色和形状等显现的情况，这些都不是正确的显现方式。因此，对于这个俱生智来说，“我”似乎不依赖于任何对境，而是从自身显现出一种清明。而这本身又会产生一种含糊不清、模糊不清、能力清明、迷茫，以及无论与什么结合都似乎会改变的状态。这种显现也很短暂，不会持续很长时间。而且，这种显现也像是与那个心一起生长并逐渐形成的一种记忆。在这种显现方式中，也会出现蕴与“我”是一体和异体的两种显现方式。例如，“我在”和“我的手在”等等。像这样，在不舍弃俱生的显现的情况下进行区分，就是对“我”的执着。而“我是我”的念头，就是“我去、我住”等等的念头。
English
Mastering the methods to counteract dullness and agitation. If dullness and agitation are very strong and occur repeatedly, then like this, if dullness and agitation occur repeatedly, mix the mind like a swan king with the emptiness and clarity of the sky, inseparable, to hold the mind. In this way, the mind will become bright and clear, and will be able to abide in the object of focus as desired. Agitation, on the other hand, is to regulate the breath and bring it into the body, so that the mind can also abide, and one can distinguish the purity and impurity of wisdom. This is the oral instruction for forcibly cutting off dullness and agitation. It is necessary to understand the object of focus on which to abide, the method of how to abide, the way in which experience arises from meditating on the object of focus, the subtle and coarse differences between dullness and agitation, and various characteristics. Second, regarding the four key points of insight meditation, and how to cultivate the method of possessing four valid cognitions, first is to determine the measure of the object to be refuted. First, observe how the thought of "I" arises in the innate wisdom. Then observe how the thought of "I" appears in the thought that thinks "this is I." After determining the way of appearance, also distinguish the way of growth of appearance and the way of arising of attachment for how the thought that thinks "this is I" holds onto "I," and then take different antidotes in sequence. The way of observing should also be done by holding onto other minds without losing the thought of "I am I." When observing in this way, first there will be two situations: the appearance and non-appearance of the aggregates. In the case of appearance, there will also be the appearance of "I" abiding in the middle of the aggregates, and the appearance of "I" appearing outside of the aggregates. In the case of non-appearance, there will also be appearances such as empty emptiness and the appearance of colors and shapes, which are not correct ways of appearance. Therefore, for this innate wisdom, "I" seems to not depend on any object, but rather appears clearly from itself. And this itself will produce a state of vagueness, obscurity, clear ability, confusion, and seeming to change no matter what it is combined with. This appearance is also short-lived and does not last long. Moreover, this appearance also appears like a memory that grows and gradually forms together with that mind. In this way of appearance, there will also be two ways of appearance: the aggregates and "I" are one and different. For example, "I am in" and "my hand is in," and so on. Like this, distinguishing without abandoning the innate appearance is the attachment to "I." And the thought of "I am I" is the thought of "I go, I stay," and so on.
Tibetan
སོ། དེ་ལྟར་འཆར་ཚུལ་ངེས་ནས་དེ་ལྟར་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ་དང་། གཅིག་དང་ཐ་དད་གཉིད་ཀ་ལ་གནོད་པ་འོང་བའི་ཚུལ་བསམ་པ་སྟེ། ང་སྣང་བ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པར་ལྷང་གིས་ངེས་པ་ན། ངེས་ཤེས་ལྷང་ལྷང་བ་བར་མ་ཆད་དུ་སྦྱོང་བ་ནི་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་གནད་དམ་པའོ། དེའི་ཚ་ཡང་དགག་བྱ་གསར་དུ་གསླ་བཏབ་ནས་དེ་ལྟར་དུ་མེད་མོད་སྙམ་དུ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། དང་པོར་དགག་བྱ་གསལ་བཏབ་ནས། དེ་ལྟར་མེད་པར་ངེས་པ་ལྷང་གིས་སྐྱེས་པའི་མེད་དགག་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའོ། དེ་ལ་གནད་བཞིར་བྱས་ནས། དང་པོ་དགག་བྱ་ངེས་པ། གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་པ། གསུམ་པ་ཆོས་ངེས་པ། བཞི་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་དང་བཞི་ཡིན་ལ། ཚད་མ་བཞིར་བྱས་ན། དགག་བྱའི་འཆར་ཚུལ་ངེས་པའི་ཚད་མ། གཅིག་ དང་ཐ་དད་གང་རུང་ངེས་པའི་ཚད་མ། གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པར་དེས་པའི་ཚད་མ། ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པར་ངེས་པའི་ཚད་མ་དང་བཞིའོ། དེ་ལ་ལོགས་འདོན་པ་ནི། མཉམ་རྗེས་ཀྱིས་སྐྱོད་ཚུལ་གཉིས་ལ་མཁས་པས་འདོད་པ་ཡིན། གེགས་སེལ་ལ་གནད་དང་པོའི་ཚད་མ་ངེས་ན་མི་འབྱུང་ཡང་། བདག་ཆད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་ནི། རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་སྣང་བ་སྐྱོན་མེད་འདི་གས་སེལ་ནུས་སོ། སྟོང་ཉིད་རྒྱང་ཆད་དུ་བསྒོམས་ན་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྟག་ལྟ་བ་བསྒོམས་པར་འགྱུར་བས་བློ་དང་བསྲེས་ནས་དབྱེར་མེད་དུ་སྒོམ་མོ། ང་ཡི་བའི་འཆར་ཚུལ་ནི། ང་ཡིའོ་སྙམ་དུ་བློ་སྤྱི་འདིའི་འཆར་ཚུལ་ང་ཡིའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ན། བློ་དེ་དང་མཉམ་དུ་ལིང་ཆད་དུ་ཆར་བར་བ་འདྲ་བ་ཞིག་འཆར་ལ། དེ་ཉིད་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་ན་མིག་རྣ་སོགས་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་པར་ངེས་ལ། གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་ཐ་དད་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་བས། མིག་གིས་ཀྱང་སྒྲ་ཆོས་པར་འགྱུར་པ་དང་། རྣ་བས་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་ངའི་འོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ང་ཡི་བ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལྟར་ངེས་པ་དྲངས་ནས་སྐྱོང་ཚུལ་སྔར་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ནས་ཤེས་པའི་འཆར་ཚུལ་ལ་བལྟས་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་རང་དབང་དུ་སྤྱོད་པ་འདྲ་བའི་ཆུགས་ཐུབ་ཏུ་འཆར་རོ། དེའི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་དང་། སྐྱོང་ཚུལ་ མཉམ་རྗེས་སོགས་ཐམས་ཅད་སྔར་དང་འདྲའོ། དེ་ནས་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་སྒོམ་མོ། དེ་ནས་གང་ཟག་གཞན་དང་། རྒྱུད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམ
Chinese
索！如果确定了显现方式，并且像那样成立，那么就成了无法超出与蕴（梵文，Skandha，स्कन्ध，堆积）的一体或他体的状态，并且思考一体和他体对睡眠有害的状态。如果清楚地确定了“我”的显现并非如此成立，那么不间断地清晰地修习这种确定性的智慧，就是修习方式的关键。在那个时候，也不是新设立一个所破，然后认为它并不存在，而是首先要明确所破，然后专注于清晰生起“并非如此”的确定的无遮遣。对此分为四个要点：第一，确定所破；第二，确定周遍；第三，确定法；第四，确定所立。如果分为四种量，那就是：确定所破显现方式的量；确定一体 和他体任何一种的量；确定不成立一体的量；确定不成立他体的量。对此进行区分，需要精通俱时和随后的两种运行方式。虽然通过对治，如果确定了第一个要点的量就不会出现障碍，但是对于落入有我断见的恐惧，可以通过后得位的无错乱显现来消除。如果将空性修习成断灭论，就会变成修习实执的常见，因此要与智慧相结合，无二无别地修习。关于“我”的显现方式，如果思考“我是”这种普遍心识的显现方式，那么就会显现出一种类似于与那个心识一起突然降临的冰雹。如果它像显现那样成立，那么就确定它与眼、耳等是一体或他体。如果成立为一体，那么他体就会完全消失，因此眼睛也会变成听声音，耳朵也会变成看到形状等等。如果成立为他体，那么那个认为“我是”的心识就会享受对境，并且“我”的快乐不会成为要实现的目标，因此要引导出这样的确定性，并像以前一样进行修习。然后观察认识的显现方式，它会显现为能够自主使用对境的坚固之物。关于引导出这种确定性和修习方式， 俱时和随后等等都与以前相同。然后将它确定在由自相续所包含的蕴之上，并进行修习。然后是其他人，以及不由相续所包含的一切法。
English
So! If the way of appearance is ascertained and it is established as such, then it becomes a state that cannot go beyond being either one with or different from the aggregates (Sanskrit, Skandha, स्कन्ध, heap), and contemplating the state where being one and different is harmful to sleep. If it is clearly determined that the appearance of "I" is not established in that way, then continuously training in this clear certainty-wisdom is the key to the way of training. At that time, it is not about newly establishing an object of negation and then thinking that it does not exist in that way, but rather, first clarifying the object of negation, and then focusing single-pointedly on the non-affirming negation that clearly arises from the certainty of "it is not like that." This is done with four key points: first, determining the object of negation; second, determining the pervasion; third, determining the property; and fourth, determining the object to be established. If divided into four valid cognitions, they are: the valid cognition that ascertains the way the object of negation appears; the valid cognition that ascertains either one and otherness; the valid cognition that ascertains the non-establishment of oneness; and the valid cognition that ascertains the non-establishment of otherness. To distinguish this, one needs to be skilled in the two ways of operating, simultaneous and subsequent. Although through antidotes, if the valid cognition of the first key point is ascertained, obstacles will not arise, the fear of falling into the danger of nihilism can be eliminated by the flawless appearance of the subsequent attainment. If emptiness is meditated upon as an extreme of nihilism, it will become meditating on the view of permanence with true existence, therefore it should be combined with wisdom and meditated upon inseparably. Regarding the way "I" appears, if one thinks about the way this general consciousness appears as "I am," then something like hail suddenly descending together with that consciousness will appear. If it is established as it appears, then it is certain that it is established as either one with or different from the eyes, ears, etc. If it is established as one, then otherness will completely disappear, therefore the eyes will also become hearing sounds, and the ears will also become seeing forms, etc. If it is established as other, then that consciousness that thinks "I am" will enjoy the objects, and the happiness of "I" will not become the goal to be achieved, therefore such certainty should be drawn out and the practice should be done as before. Then observe the way consciousness appears, it will appear as a solid thing that can independently use objects. Regarding how to draw out this certainty and the way of practice, simultaneous and subsequent, etc., are all the same as before. Then fix it on the aggregates contained by one's own continuum and meditate. Then there are other individuals, and all phenomena not contained by the continuum.