Tibetan
་བྱུང་གི་བསྟོད་པ་ལས། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་མི་འཛིན། །སེར་སྐྱ་སོགས་ལ་མི་སྡང་ཡང༌། །གང་ཞིག་རིགས་པར་ལྡན་པའི་ཚིག །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་དང་གཞན་གྱི་སྟོན་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་སྡང་ཞུགས་དོར་ནས་འདི་གཉིས་ལས་གང་ནི་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ལ། གང་ནི་ཉེས་པར་བཤད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་དཔྱད་པ་ན། གདུལ་བྱའི་དོན་གཉིས་འགྲུབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པ་གང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ལུང་གཉིས་ནི། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་དཔྱོད་པའི་གཞི་ཡིན་པས་རྩོད་གཞི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་དབྱེ་བར་བྱའོ། །དེའི་ཚུལ་ནི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐོབ་བྱ་མངོན་མཐོ་སྔོན་དུ་ཐོབ་ནས་ཕྱི་ནས་ངེས་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། ལུང་གང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གཉིས་སྟོན་པ་རྣམས་དེ་ལ་སླུ་མི་སླུ་དཔྱོད་པའི་ ཚེ་ནི། གཙོ་བོའི་དོན་ངེས་ལེགས་ལ་མི་སླུ་བར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་ཐོབ་བྱ་ཕལ་པ་མངོན་མཐོ་ལ་མི་སླུ་བར་དཔོག་པ་ནི་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། གཙོ་བོའི་དོན་ལ་མི་སླུའི་ཕྱིར། །གཞན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ལྐོག་གྱུར་ལ། །གང་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡིས་སྟོང་པ་ཉིད་བརྟེན་ཏེ། །འདི་ཉིད་ཁོ་ནར་ཡིད་ཆེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཀུན་འབྱུང་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་འཁོར་བ་དང༌། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་པའི་ཐར་པར་བགྲོད་པའི་རིམ་པ་རྣམས་རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་དགོས་ཀྱི། དེ་དག་ཚུར་མཐོང་ལ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ལུང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། བདག་ནི་སྟོན་པ་གཞན་སྤངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་འདི་ནི། རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་རང་གི་སྐྱབས་འགྲོའི་མཚང་སྒྲོག་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རང་གཞན་གྱི་སྟོན་པས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་མེད་དང༌། ཕུང་པོ་རྟག་མི་རྟག་དང་བདག་ཡོད་མེད་སོགས་མི་མཐུན་པ་བསྟན་པའི་ལུང་ རྣམས་ལ། གང་འཐད་ལ་གང་མི་འཐད་ཅེས་རང་གི་སྡེ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་གཞན་སྡེ་རྣམས་རྩོད་པ་ན། རང་གི་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་རྣམས་རྣམ་དག་ཏུ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པའི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམས་ནི་རང་གི་བསྟན་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་ལ། དེའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ཡང་རིགས་པས་འགྲུབ་ཀྱི་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་མིན་ནོ། །གཞན་སྡེའི་ལུང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་སྟོན་པ་རྣམས་ནི་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན། གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་རྟག་པ་འཁོར་བའི་བྱེད་པ་པོར་སྨྲ་ཞིང༌། ཡང་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱིས་ལམ་བསྒོམས་པའི་མཐར་འཁོར་བ་ལྡོག་པར་ཡང་འདོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་མ་ལོག་ན་འཁོར་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པས་སྐྱེད་ན་དུས་ནམ་ཡང་ལྡོག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་སུན་འབྱིན་ཞིང་འཁོར་བར་འཆིང་བ་ཆད་པའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡང་འགལ་བའོ། །སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱབས་གསུམ་ཐར་འདོད་ཀྱི་སྐྱབས་ཡིན་གྱི། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱབས་གཏན་མིན་ནོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་མ་དྲངས་ན། རང་གི་སྐྱབས་གནས་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བློ་བརྟན་པོ་མི་འབྱུང་ལ། དེ་འབྱུང་བ་ཡང་ལུགས་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་རིགས་པས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། མུ་སྟེགས་ བྱེད་དངོས་སུ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་བླའི་བློ་གྲོས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱབས་འགྲོའི་བློ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེད་པར་འདོད་ན་སྔར་ལྟར་བྱའོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པས་མཛད་པའི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནི་རང་གི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དང༌། དེའི་བསྟན་པ་ལུང་རྟོགས་གཉིས་དང་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ཚིག་ཙམ་མིན་པའི་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱོས་ཤིག །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐེག་པ་སྤྱིའི་དབྱེ་བ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཇི་ལྟར་དུ་དབྱེ་བའི་སྒོ། གང་གིས་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐར་འཚང་རྒྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་ཉན་རང་གི་དམ་ཚིག་ཀྱང་གསུངས་ལ། སྤྱོད་བསྡུས་ལས་ཀྱང༌།
Chinese
出于《生起赞》中：我于诸佛不偏袒，亦不憎恨塞迦等，何者具足理智语，即于彼师诚敬持。如是所说，对于自他导师之宗派，舍弃偏袒与嗔恨之后，思择此二者中何者为善说，何者为恶说。于此观察时，凡是能示现成办所化二利之方便，且具有正确之论证者，即是应受持之法。此时，二者之教证，乃是辨别是否具有真实义之依据，故不能作为争论之论证，因此必须以理智来区分是否具有真实义。其方式是，于有情相续中生起时，虽然是先获得暂时之增上生，之后再获得究竟之决定胜，然而，当衡量任何能宣说士夫二利之教证，是否欺骗众生时，应首先以理智证明其于主要之决定胜义不欺骗，然后再推断其于次要之增上生义亦不欺骗，此乃诸智者之共许。如《释量论》云：为于主要义不欺，故于他义随推断。又如《四百论》中亦云：佛说隐蔽事，若人生疑惑，应依空性理，唯于此生信。如是而说。因此，由执着我之集起而产生痛苦之蕴聚，连接轮回之苦，以及由证悟无我之智慧而获得解脱之果位，趋入解脱之次第等，皆如理智之论典中所证明一般，必须以理智来成立。若有人说，此等对于凡夫而言，乃是极度隐蔽之事，故仅以教证作为论证而已，此乃宣扬自身之过失，即我舍弃其他导师，而皈依世尊您，此仅是自己之意愿而已，毫无正确之论证。因为此时，彼人认为教证不能作为论证，且亦无理智之论证。此外，自他之导师所说之前后世是否存在，以及蕴聚是常还是无常，我是否存在等
English
From the Praise of Origination: I do not take sides with the Buddhas, nor do I hate the Sāṃkhyas, etc. Whatever is a word endowed with reason, that itself I hold as the teacher. As it is said, having abandoned partiality and hatred towards the tenets of one's own and others' teachers, one should examine which of these two is well-spoken and which is poorly spoken. When examining this, whatever shows the means of accomplishing the two benefits of those to be tamed, and which has a valid proof, that itself is to be adopted. At that time, the two scriptures are the basis for judging whether they have the meaning of truth or not, so they cannot be used as proof of the subject of dispute. Therefore, reason itself must distinguish whether they have the meaning of truth or not. The way of this is that when arising in the continuum of a person, although the temporary attainment of higher realms is obtained first, and then the definite goodness is obtained later, nevertheless, when examining whether any scripture that shows the two benefits of a person deceives or not, one should first establish by reason that it does not deceive the main definite goodness, and then infer that it does not deceive the minor higher realms. This is the accepted view of the masters of wisdom, as it is said in the Commentary on Valid Cognition: Because of not deceiving the main meaning, one infers after the other. And as it is also said in the Four Hundred: If one has doubts about the hidden things spoken by the Buddha, one should rely on the reasoning of emptiness and have faith only in this. As it is said. Therefore, the aggregates of suffering that connect the cycle of existence from the origination of clinging to self, and the stages of progressing to liberation by accomplishing the state of liberation through the wisdom of realizing selflessness, all need to be established by reason as they are established by reason in the treatises of reason. To say that these are extremely hidden to ordinary people, so the proof is only scripture, is to proclaim one's own fault, that is, I have abandoned other teachers and taken refuge in the Blessed One, this is only my own wish and there is no valid proof. Because at that time, he thinks that scripture cannot be used as proof and there is no proof of reason either. Furthermore, whether there are previous and future lives according to the teachers of oneself and others, and whether the aggregates are permanent or impermanent, and whether there is a self or not, etc.
Chinese
对于显示不同之处的经典，当自己的大宗派和其他宗派争论什么合适，什么不合适时，自己导师的经典也会变成无法完全证实。对于无法以现量成立的极其隐蔽的经典，要以不欺骗自己所要表达的意义，并通过三种观察清净的可靠理由来证实。而且，证实它的方式也要通过理证来成立，而不是仅仅承认经典是成立的手段。其他宗派的经典所宣扬的作为人的主要目的，本身就是前后矛盾的，例如，宣称自在和遍入天等常恒者是轮回的作者，又认为通过追求解脱而修道，最终可以使轮回止息。因为如果轮回之因的自在天没有止息，轮回就不会止息。而且，如果常恒者产生事物，那么任何时候都不可能止息。同样，驳斥无我的观点，却认为断除束缚轮回的解脱是可以获得的，这也是矛盾的。如前所述，如果不能确定自己的导师等三皈依处是想要解脱者的皈依处，而与此不符的导师等根本不是皈依处，那么就不会对自己的皈依处产生一心一意的坚定信念。而这种信念的产生，依赖于以理智看到两种体系的缺点和优点。因此，无论外道徒实际存在与否，如果智慧超群的人想要生起特殊的皈依心，就应该像以前那样做。因此，请知晓，伟大的陈那（Dignāga）和法称（Dharmakīrti）等所著的理学论著，是对于自己的导师佛陀，以及他的教法——经教和证教二者，以及如理修持它们，生起不仅仅是口头上的极大恭敬的殊胜方法。第二，分为两种：总的乘的分类，以及大乘的分类。第一种分为四点：如何分类的门径，分类的原因，各个分类的自性，以及显示一切最终都是成佛的支分。第一点是：在第十七章中也讲到了声闻和独觉的誓言，在《集学论》中也说：
English
Regarding the scriptures that show differences, when one's own major schools and other schools argue about what is appropriate and what is not, the scriptures of one's own teacher will also become impossible to completely prove. For the extremely hidden scriptures that cannot be established by direct perception, one must prove them with reliable reasons that do not deceive the meaning to be expressed and are purified by three kinds of examination. Moreover, the way to prove it must also be established through reasoning, not just by admitting that the scriptures are the means of establishment. The scriptures of other schools that proclaim the main purpose of human beings are inherently contradictory, for example, claiming that permanent beings such as Ishvara and Vishnu are the creators of samsara, and also believing that by pursuing liberation and practicing the path, one can eventually stop samsara. Because if the cause of samsara, Ishvara, does not cease, samsara will not cease. Moreover, if a permanent being produces things, then it can never cease at any time. Similarly, refuting the view of selflessness, but believing that liberation from cutting off the bonds of samsara can be attained, is also contradictory. As mentioned earlier, if one cannot be certain that one's own teacher and the three refuges are the refuge for those who want liberation, and that teachers and so on who do not conform to this are not refuges at all, then one will not have unwavering faith in one's own refuge. And the arising of this faith depends on seeing the faults and merits of the two systems with reason. Therefore, whether or not non-Buddhists actually exist, if people of great wisdom want to generate special refuge mind, they should do as before. Therefore, know that the treatises on logic composed by the great Dignāga and Dharmakīrti, etc., are the supreme methods for generating great reverence, not just in words, for one's own teacher, the Buddha, and his teachings—both scriptural and realized—and for practicing them properly. Second, there are two divisions: the general division of vehicles, and the division of the Great Vehicle. The first is divided into four points: the gateway of how to divide, the reason for dividing, the nature of each division, and showing that everything is ultimately a branch of attaining Buddhahood. The first point is: In the seventeenth chapter, the vows of the Shravakas and Pratyekabuddhas are also mentioned, and in the Compendium of Trainings it is also said: