Tibetan
གསུམ་གྱུར་པ་དང༌། ཉི་ཤུ་མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས་པས་གཏོང་བ་ལ་ནི། མི་མཐུན་པ་མ་མཐོང་ཞིང༌། ཕམ་པའི་ལྟུང་བས་གཏོང་བ་རྩ་འགྲེལ་ཀྱི་ལུགས་མ་ཡིན་པས། སྐབས་འདིར། དེ་དག་གཏོང་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་བགྲང་བར་མི་རིགས་སོ། །བསྡུ་བ་ནི། འཕེན་པ་ཟད་པ་དང༌། གཞི་ཆད་པ་དང༌། རྟེན་ཉམས་པ་དང༌། སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་རིག་བྱེད་གནས་པ་བཞི་ནི། ཤི་འཕོས་པ་དང༌། མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས་དང༌། མཚན་མོ་འདས་པ་གསུམ་དང༌། ལོག་ལྟ་དང༌། དམ་ཆོས་ནུབ་པ་གཉིས་དང༌། མཚན་གཉིས་པ་ དང༌། མཚན་ལན་གསུམ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་དང༌། བསླབ་པ་ཕུལ་བ་དང༌། ཕམ་པ་བྱུང་བ་གཉིས་དང་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ཞེས་ཟེར་བའི་དཔྱད་པ་ཡང་སྔ་མ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཤི་འཕོས་པ་རྟེན་ཆད་པ་དང༌། ལོག་ལྟ་བསྐྱེད་པ་གཞི་ཆད་པ་དང༌། བསླབ་པ་འབུལ་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་རིག་བྱེད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །བཏང་བའི་རང་བཞིན་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ། གང་ཟག་གླང་བུ་ལ་སྡོམ་པ་ཁལ་ལྟ་བུ། ཐོབ་པ་ཐག་པ་ལྟ་བུས་སྦྲེལ་བའི་སྦྲེལ་ཐག་ཆད་པ་ལྟར་འདོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པ་སྤྱིར་མངོན་གྱུར་བཏང་བ་དང༌། ས་བོན་བཏང་བ་དང༌། དབང་གི་རང་བཞིན་བཏང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མིན་ཏེ། གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང༌། སྤོང་སེམས་མངོན་གྱུར་བ་ལོག་པས་སྡོམ་པ་བཏང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཕུལ་བ་ལ་སླར་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་མངོན་གྱུར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་བཏང་ལ། ས་བོན་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་མ་བཏང་བའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གང་གཏོང་ན་སྡོམ་པ་དབང་གི་ཚུལ་དུ་ལྡན་པ་བཏང་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་གྱུར་དང་ས་བོན་དུ་ལྡན་པ་བཏང་བ་ནི་སྡོམ་པ་བཏང་བའི་དོན་མིན་ནོ། །ངེ་ནི་མདོ་སྔེ་པ་ཡན་ཆད་འདྲ་བར་སེམས་སོ། །བྱེད་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། སྡོམ་པའི་ཐོབ་པ་ཞིག་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང༌། སྡོམ་པ་ཡོད་པའི་དོན་དགོས་པ་དྲུག་གི་ཆོས་དང༌། ཟང་ཟིང་ལྟུང་དག་ལྟུང་མེད་པར་སོང་བའོ། །འདི་སྨོས་ནས་གཞན་མི་སྨོས་པ་ནི། སྡེ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་ལ་མ་ཕུལ་བ་དགོས་པར་བསྟན་ནས། ཤི་འཕོས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བཏང་བ་ཞིག་དགོས་པར་གོ་ནུས་ལ། འདི་གཉེན་པོ་བསྲུང་ནུས་པ་ལྟར་ཤི་འཕོས་པ་སོགས་མི་ནུས་པས་སྨོས་པ་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་དགོས་པ་ནི། ལྔ་ལས། གཞི་ལ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གང་ལ་འབུལ་བ་ནི། ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། བདག་ལས་ཐ་དད་དེ་གསུམ། དངོས་པོ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །རྟེན་ནི་རང་གཞན་དང་ཐ་མལ་པར་གནས་པའོ། །བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཀུན་སློག་བསམས་མ་ཐག་པ་ནས་འབུལ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་བསམ་པའི་དོན་ལ་ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་འབུལ་བར་ཞུགས་པའོ། །མཐར་ཐུག་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་དོན་གོ་བའོ། །ཕུལ་ཉམས་ཀྱི་ཁྱང་པར་ནི། ལུས་ལ་བསྲུང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱང་བསམ་པས་བསྲུང་མི་འདོད་ནས་བཏང་བ་ནི་ཕུལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཉམས་པའོ། ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །རིག་བྱེད་གང་གིས་དངོས་སུ་གཏོང་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཕུལ་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུད་ནས་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་པར་རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །ཡན་ལག་གི་དོན་ལ་བསླབ་པ་ཕུལ་བའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། མྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་ཉམས་པས་བསླབ་པ་འབུལ་བར་བྱས་པ་ཉིད་ནིའོ། །རང་བཞིན་ཉམས་པ་དེ་ལ་ཕུལ་བར་བྱས་ པ་དེ་ནིའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་མི་ནུས་པའི་ལྐུགས་པའོ། །མ་གོ་བ་ནི་བརྡ་མ་ཕྲད་པ་སྟེ་གླེན་འོན་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་མཐའ་འཁོབ་བ་ལ་དབུས་པས་ཕུལ་བ་ཡང་བསྡུའོ། །དབེན་པར་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་སམ་མི་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འབུལ་བར་ཞུགས་པའི་དབེན་པ་ཡང་ལྐུགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དབེན་པར་དབེན་པའི་། འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཕུལ་ན་ཡང་ངོ། །འབུལ་བའི་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། བསླབ་པ་འབུལ་ལོ་ནི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའོ། །རྟེན་བཏང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ནས་མ་མོའི་བར་རོ། །ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བཏང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་ནམ་ཞེས་པ་གཉིས་སོ། །དམན་པའི་ས་བཟུང་བ་ན། བདག་ཁྱིམ་པ་སོགས་སོ། །མཐུན་པའི་གྲོགས་སྤངས་པ་ནི་བདག་ཚངས་པ་སོགས་སོ། །འདི་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བཏང་ན་སྡོམ་པ་གཏོང་སྟེ། འདི་ལས་འབྱུང་བས་སོ། ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དྲི་བ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས། དགེ་སློང་མ་ནག་མོ་དཔེར་བཞག་ནས་བཀག་གོ །ཊཱི་ཀྐ་ལས། དབུལ་བའི་ཚིག་དག་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་དང༌། ཆོ་ག་དེ་ལྟ་བུ་དག་དང༌། རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཡིན་ནོ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཚངས་པ་སོགས་དང༌། བསླབ་པ་སོགས་དང༌། རང་བཞིན་ཉམས་པ་སོགས་དང་རིམ་པ་བཞིན་སྦྱར་ཟེར་རོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། ངག་དང་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་གཉིས་ཀས་གཏོར་བར་གསུངས་སོ། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱེ་བྲག་པ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས་ལསདགེ་སློང་ཕའི་རྣམ་འབྱེད་
Chinese
以及未满二十岁者，以彼识而舍弃，未见有不合之处。以堕罪舍弃，并非根本释的规矩。故于此处，不应将彼等舍弃列为不共之数。总而言之，抛弃已尽、基础断绝、所依衰损、与律仪相违之行四者，即死亡、未满岁数而以彼识舍弃、夜晚已逝三者，以及邪见、正法隐没二者，还有二形人，以及变为三形人二者，以及舍弃学处、犯堕罪二者，依次排列。如是所说之观察，亦应从前文得知。死亡是所依断绝，生起邪见是基础断绝，舍弃学处是与如法受持相违之行生起。舍弃之自性，分别说者认为，对于士夫，律仪如负重，获得如绳索般系缚，如同系缚之绳索断裂一般。唯识宗认为，一般而言有现行舍弃、种子舍弃、能力自性舍弃三种。第一种不对，因为睡眠等时候，舍弃之心现行退失，则应成舍弃律仪之过失。第二种也不对，因为舍弃之后，将不再生起。因此是第三种，即于阿赖耶识中，舍弃了包含现行之部分，而未舍弃包含种子之部分。如是说。其中，舍弃何者呢？是舍弃了以能力之方式具有的律仪，而舍弃以现行和种子方式具有的，并非舍弃律仪之义。我以为与《律藏》之前相同。分别说者认为，是律仪之获得毁坏。彼等之义，即具有律仪之义，需要六种功德之法，以及杂染堕罪清净，成为无堕罪。说了此而未说其他，是因为显示了生起五部需要未舍弃，因此也能理解死亡等也需要未舍弃。因为此能守护对治，而死亡等不能，故无需说。如是说。特别是舍弃学处之必要，于五者中，于基础三者中，于何处舍弃呢？即具有五种名称，身体平凡，与自身相异。
English
And for those who are not yet twenty years old, to abandon with their own knowledge, no disagreement is seen. To abandon with a defeat, it is not the rule of the root commentary. Therefore, in this case, it is not appropriate to count those abandonments as uncommon. To summarize, the four things that are exhausted, the foundation is broken, the support is weakened, and the actions that contradict the vows are: death, not yet of age with their own knowledge, the three nights that have passed, and the two wrong views and the decline of the Dharma, and the two genders And the two that have become three genders, and the two that have abandoned the training and the two that have been defeated are in order. The examination of what is said should also be known from the previous one. Death is the end of the support, and the creation of wrong views is the end of the foundation, and the abandonment of training is the birth of actions that contradict the correct acceptance. The nature of abandonment is that the Specific Speakers believe that for a person, the vows are like a burden, and the attainment is like a rope, and it is like a broken rope. The Mind-Only School generally has three types of abandonment: manifest abandonment, seed abandonment, and power nature abandonment. The first is not true, because even when falling asleep, the mind of abandonment is lost, so it is wrong to abandon the vows. The second is also not true, because after abandonment, it will not be born again. Therefore, it is the third, that is, in the Alaya consciousness, the part that includes the manifestation is abandoned, and the part that includes the seed is not abandoned. So it is said. Among them, what is abandoned? It is the abandonment of the vows that are possessed in the manner of power, and the abandonment of what is possessed in the manner of manifestation and seed is not the meaning of abandoning the vows. I think it is the same as before the Vinaya. The Specific Speakers believe that the attainment of the vows is destroyed. The meaning of these is that the meaning of having vows requires the six qualities of Dharma, and the defilements and transgressions are purified, becoming without transgressions. Saying this and not saying others is because it shows that the generation of the five classes requires non-abandonment, so it can also be understood that death etc. also require non-abandonment. Because this can protect the antidote, but death etc. cannot, so there is no need to say it. So it is said. In particular, the necessity of abandoning the training is in the five, in the three foundations, where is it abandoned? That is, it has five names, the body is ordinary, and it is different from itself.
Chinese
三者。事物是自身的学处。所依是自他与庸常之处。意乐有二：一是认知不谬误，二是刚一想到舍弃就想要奉献。加行是以意乐之义，以身语的造作而开始奉献。究竟是因其缘故而理解意义。奉献与退失的差别是：身体有守护的能力，但意乐不愿守护而舍弃，这是奉献；与此相反则是退失。有些人这样说。以何种造作直接理解为舍弃，这是奉献；从传承中理解，这是退失，在《分别解脱经》的注释中这样说。支分之义是，显示舍弃学处的相是：因醉酒等自性退失而奉献学处。自性退失即是奉献。完全不能说话的哑巴。不理解是因未遇到表示，即愚痴、聋哑、入于禅定、边地之人向中央之人奉献也包括在内。在寂静处以寂静的认知或不寂静的认知而开始奉献的寂静也如哑巴进入哑巴的境界一样，因为对一切众生没有普遍的认知。在不寂静处以寂静的认知，或以任何方式以寂静的认知而奉献也是如此。显示奉献之语是：奉献学处是直接说出的。舍弃所依是：从佛到母。舍弃近取是：阿阇梨等二者。处于下劣之地是：自己是居家者等。舍弃相应的道友是：自己是梵行者等。如果在此舍弃皈依，则会舍弃律仪，因为从此产生。有人这样说，在《广释》中，以比丘尼黑女为例而遮止。在《 टीका 》中，舍弃之语是如是之相，如是之仪轨，如是之自性。这是指自己是梵行者等，学处等，自性退失等依次结合。在《 टीका 》中说，以语和身的两种造作而摧毁。 识别不共之相违品有二，一是比丘父的分别。
English
The three. The object is the discipline of oneself. The basis is oneself, others, and ordinary places. Intention has two aspects: first, the cognition is not mistaken; second, one wants to offer as soon as one thinks of giving up. The action is to engage in offering with the actions of body and speech according to the meaning of the intention. The ultimate is to understand the meaning through that cause. The difference between offering and falling away is: the body has the ability to protect, but the intention does not want to protect and gives up, this is offering; the opposite is falling away. Some say this. Whatever action directly understands as giving up, this is offering; understanding from the lineage, this is falling away, as it is said in the commentary on the Vinaya-vibhaṅga. The meaning of the limbs is, showing the characteristic of giving up the discipline is: offering the discipline due to the loss of self-nature such as drunkenness. The loss of self-nature is offering. A mute who cannot speak at all. Not understanding is because one has not encountered the sign, that is, the offering of a fool, a deaf-mute, one who is in samadhi, or a person from the border to a person from the center is also included. Being in a solitary place with the cognition of solitude or the cognition of non-solitude, the solitude that begins to be offered is also like a mute entering the realm of the mute, because there is no universal cognition for all beings. Offering in a non-solitary place with the cognition of solitude, or in any way with the cognition of solitude, is also the same. Showing the words of offering is: offering the discipline is directly spoken. Giving up the basis is: from the Buddha to the mother. Giving up the proximate is: the two, such as the Acharya. Being in an inferior place is: oneself being a householder, etc. Giving up corresponding friends is: oneself being a brahmachari, etc. If one gives up refuge here, one will give up vows, because it arises from this. Some say that in the Extensive Commentary, it is forbidden by using the example of the Bhikṣuṇī Black Woman. In the Ṭīkā, the words of giving up are such aspects, such rituals, and such nature. This refers to oneself being a brahmachari, etc., the discipline, etc., and the loss of self-nature, etc., combined in order. In the Ṭīkā, it is said that it is destroyed by both the actions of speech and body. Identifying the specific opposing factors has two aspects, one is the distinction of the Bhikṣu father.