Tibetan
ས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་སྣང་ཤར་དགག་མི་བཟོད་པ་འཆར་ཞིང༌། དེའི་ཚེ་བླ་མ་དམ་པས་མ་ཟིན་ཅིང་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་བླང་འདས་དང་ཆོས་ཉིད་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་སེམས་ངོ་འཕྲོད་དོ་སྙམ་ནས་གཟུང་དྲན་ཧད་པོ་ནག་ཡོར་བ་ཞིག་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྤྱོད་པའི་བླུན་སྒོམ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་ངན་སོང་དུ་འགྲོ། ཡང་ཐོས་པ་མང་པོ་དང་ལྡན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་ལ་ཞེན་པའི་གང་ཟག་ལ་ལ་ནི་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོའི་དབང་དུ་ཤོར་ནས་སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལྟ་སྤྱོད་ལ་འགལ་བ་འདུ་བའི་རྟོག་དཔྱོད་རྣོན་པོས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྒྲིབས་པ་ ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་རྩ་བ་བཞིས་མཚོན་པའི་ཕམ་ལྟུང་དང་བསླབ་བྱའི་གནས་ལ་ཉེས་སྤྱོད་འདི་ལྟ་བུས་གོས་སོ་སྙམ་པ་ནི། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་ཡིད་མ་ཆེས་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཟིལ་གྱིས་མ་ནོན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཆ་ལ་གཞག་གནོད་གཞི་བཅས་པའང་ཅང་མི་སེམས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འདུག་ལ་བླང་འདས་གཞན་རྣམས་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་དོགས་ན་དགེ་སྡིག་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་དུ་འདུག་པས་རྣམ་རྟོག་མ་ཟད་པར་དུ་ལས་ཀྱང་དེ་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མི་འགོག་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་ལ་འཆབ་སེམས་མེད་པའི་བཤགས་སྡོམ་ནི་བྱར་རུང་སྟེ། བླ་མ་ལྷ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དུས། སྒོམ་ཉམས་ཅན་ཞིག་གིས་གསུང་རབ་ཀྱི་བསླུས་ཟོས་པས་འགྱོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཤིང༌། རྟོགས་པ་ཡང་འགྲིབ་པ་བླ་མ་ལ་ཞུས་པས་གསུང་རབ་དེ་ཀ་བཞེངས་ཤིག་གསུངས། བཞེང་བའི་རྣམ་གཡེང་ལ་སུན་ཞིང་བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས་ལྷག་པའི་སྒྲིབ་སྦྱོང་མེད་པ་འདྲ་ཞུས་པས། འོ་ཁྱོད་ཀྱིས་གོ་འདུག་པ་ཡིན་པ་རང་དེ་ཀ་ཡིན་གསུངས་པས་བཞེང་འཕྲོ་བཞག་པ་ཡིན། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་སྔ་མའི་རྒྱུན་ལ་མི་འཇུག་པར་ཤེས་པ་སོ་མའི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་འདི་ལྟར་ཉན་ ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་དེའི་གཟུགས་མེད། ཉམས་སོ་སྙམ་བྱེད་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་དེ་མ་གྲུབ། སྲུང་ཉམས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཉིད་ན་སོ་སོ་རང་རིག་དང་རྫས་འགལ། དེས་ཕྱིན་ཆད་ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་འདུ་བྱེད་འགག །སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པས། སྲུང་ཉམས་བློའི་རི་མོ་ཡིན་པའི་ཚུལ་སྡུད་པ་ལས། སེམས་ཅ
Chinese
贪嗔痴三毒的显现难以阻挡地生起，那时，没有被上师圣者摄受，既不了解别解脱、菩萨、密咒三者的取舍和法性，却自认为证悟了心性，于是将一种昏沉、呆滞、黑暗的状态当作禅修，放任自流地行使烦恼的愚痴修行者，大多数会堕入恶趣。还有些人虽然博学多闻，却执着于因果和清净解脱，这些人被空性对治所控制，导致密咒和波罗蜜多的见修行相违背，以敏锐的分别念遮蔽了自生智慧。 像这样，以根本四堕为代表的违犯和学处，认为自己沾染了这样的罪行，这是因为不相信密咒的方便道，空性见解没有压倒世俗。然而，在后得的层面，连安立损害的基础也不考虑，这是菩萨戒毁灭的因，如果怀疑其他的取舍是罪行，那就是善恶分别念的影像，在分别念没有止息之前，业也会随之而来，因为不遮止世俗谛，所以在第一刹那没有隐藏之心的忏悔和受戒是可以做的。上师拉杰仁波切时代，一位有修行体验的人，因为滥用佛经而生起极大的后悔，证悟也退失了，向上师禀告后，上师说：“把那部佛经再建起来。”他厌烦建造的散乱，并且认为这会成为禅定的障碍，于是禀告上师说：“似乎没有比证悟心性更殊胜的净障了。”上师说：“哦，你已经明白了，就是那个。”于是他停止了建造。在第二刹那，因为知道不进入先前的相续，而是安住在崭新的觉知上，所以像这样听闻 别解脱戒是身语所生的戒律，是有相之物，所以在空性中，它的相不存在。认为戒律毁坏的想法是受蕴，但在法性的本性中，它并不成立。执着于守护和毁坏的实有，本身就是识蕴，与各自的自证和实相相违背。因此，会取舍未来之业的行蕴就停止了。因为自证的智慧不住于识，所以守护和毁坏只是心识的图画，由此可以归纳出，有情
English
When the appearances of the three poisons of earth, hatred, and delusion arise uncontrollably, and at that time, without being grasped by the holy Guru, and without knowing the acceptance and rejection of the three vows of individual liberation, Bodhisattva, and mantra, and the nature of reality, yet thinking that one has realized the nature of mind, and thus taking a dull, dazed, and dark state as meditation, and the foolish practitioners who use afflictions as they come will mostly go to the lower realms. Also, some people who are learned but attached to cause and effect and purification and liberation are controlled by the antidote of emptiness, which leads to contradictions in the view and practice of mantra and the Perfection Vehicle, and their sharp discriminating thoughts obscure the self-arising wisdom. Like this, thinking that one is stained by such misdeeds in the transgressions and precepts represented by the four root downfalls, is because one does not believe in the skillful means of mantra, and the view of emptiness has not subdued the conventional. However, in the post-meditation phase, not even considering the basis for establishing harm is a cause for the destruction of the Bodhisattva vows, and if one suspects other acceptances and rejections as misdeeds, then that is an image of good and evil discriminating thoughts, and until discriminating thoughts cease, karma will follow, because it does not obstruct the conventional truth, so confession and vows without a concealing mind in the first moment are permissible. In the time of Guru Lhaje Rinpoche, a practitioner with experience of meditation felt great regret for misusing the scriptures, and his realization also declined. When he told the Guru, the Guru said, "Rebuild that scripture." He was tired of the distraction of building, and thought it would be an obstacle to meditation, so he told the Guru, "It seems that there is no better purification than realizing the nature of mind." The Guru said, "Oh, you have understood, it is that." So he stopped building. In the second moment, because he knew that he was not entering the previous continuum, but was abiding in fresh awareness, so like this, hearing The vows of individual liberation are vows born from body and speech, which are form, so in emptiness, their form does not exist. The thought that the vows are broken is the feeling aggregate, but in the nature of reality, it is not established. Attachment to the truth of guarding and breaking is itself the perception aggregate, which contradicts individual self-awareness and reality. Therefore, the formation aggregate, which takes up future karma, ceases. Because the wisdom of individual self-awareness does not abide in consciousness, guarding and breaking are just a picture in the mind, from which it can be inferred that sentient beings
Tibetan
ན་འདི་དག་ཁྲིམས་ལྡན་འདི་དག་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས། །སྣ་ཚོགས་འདུ་ཤེས་ཞུགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཚལ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཞིང་དེ་ལ་ཡོངས་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད། །གང་ལ་བདག་གི་འདུ་ཤེས་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད། །འདུ་ཤེས་འདོད་ཆགས་བྲལ་ལ་སྡོམ་མིན་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག །དེས་ནི་སྔོན་ཆད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མ་མཐོང༌། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་ཟབ་མོ་ལྷོངས་སུ་མ་གྱུར། མདོ་སྔགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནང་མི་འགལ་བ་མ་རྟོགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཉེས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉིན་བཞིན་བྲམ་ཟེ་གསོད་པ་དང༌། །མཚམས་མེད་ལྔ་ནི་བྱེད་པ་སོགས། ཞེས་པའི་ མཇུག སྡིག་པས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་པའི་དོན་ལ་འབྱོར་རོ། །འདི་མྱོང་ཐོག་ནས་བཏོན་པའི་གཏམ་ཡིན། བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་རྣམས་ཚིག་ལ་དགག་བསྒྲུབ་བྱེད་པས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པ་སྔགས་འགྲེལ་རྣམ་མཁྱེན་ཤིང་རྟ་ལ་གསལ། ཡང་ལུང་མ་བསྟན་ནི། དྲན་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དེ། བཤེས་སྤྲིང་དུ། དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འཇིག་པར་འགྱུར། ཅེས་པ་ལྟར་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཁ་རྒྱལ་དུ་སོང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལྔ་དང༌། ཕྱི་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་ཀས་སྤོང༌། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཐའ་མི་ཆོད༌། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤང་བསྒྱུར་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་མང་ཡང༌། ནད་བརྒྱ་སྨན་གཅིག་ལྟ་བུ་ནི་དྲན་པའམ་རིག་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་ལའང་ངོས་འཛིན་ལུགས་ཐ་དད་པ་ཡོད། འདིའི་དྲན་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། རིག་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་མ་ཚོགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན། སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཚོར་བ་ དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་པ་མི་མཐོང་ཞིང། །གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་དང་སེམས་ཡིད་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན། དེའི་ཕྱིར་དྲན་རིག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ངོས་ཟིན་པ་ཙམ་ནས་ལུང་མ་བསྟན་རང་སངས་ལ་འགྲོགས་གཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་བརྟེན་གཞི་མེད། དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཏི་མུག་འོད་གསལ་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་སོགས་སྒོམ་ཡུན་བསྲིངས་པ་ལ
Chinese
说这些是持戒，那些是破戒，各种各样的概念产生，就非常需要守护戒律。戒律衰败，就没有完全清净的戒律。对于谁来说，没有我执的概念，没有众生的概念，对于概念和贪欲分离的人来说，哪里会有律仪呢？将这些放在同等的位置上。因此，以前没有见到法性的真谛，密咒的甚深方便道没有通达，在没有证悟显密教义不相违背的时候，所有的罪业都会被压倒，如“每天杀婆罗门，做五无间罪等”的结尾，“不会被罪恶沾染”的意思就实现了。这是从经验中得出的言论。论典作者们对词句进行辩论，因此那样说，在密咒注释《遍知车》中有详细说明。还有，无记是指所有没有忆念的状态。在《亲友书》中说：“忆念丧失则一切法皆毁坏”，就像贪嗔痴三种分别念占据上风，舍弃布施等五种福德资粮，以及后世的两种智慧资粮，无法穷尽从心和心所产生的分别念的边际。因为这一切的根本是无明，所以说：“分别念是大无明，是堕入轮回大海的原因。”对于此，虽然有很多将舍弃转为道用的对治方法，但就像百病一药一样，忆念或觉性就是。对于这两者，也有不同的认识方式。这里的忆念是法性的忆念，与五蕴分离。觉性是没有聚集识的无为法，各自自明的智慧。在《摄颂》中说：“色等诸法皆不见，受等亦复不见彼，想亦不见无所见，心亦不见复不见，于彼识与心意等，一切皆无得见者，如是见法佛所说。”等等经文已经阐明。因此，仅仅是认识到忆念和觉性无二的各自明辨的智慧，无记就会自然平息，睡眠等烦恼就没有了依托。因此，从忆念转变为力量，愚痴显现为光明，法界成为智慧等等，延长修习的时间。
English
To say these are virtuous and those are immoral, various concepts arise, so it is very necessary to guard the precepts. When precepts decline, there are no completely pure precepts. For whom there is no concept of self, no concept of sentient beings, for those who are separated from concepts and desire, where would there be vows? Put these in the same position. Therefore, previously the truth of Dharma-nature was not seen, the profound path of skillful means of mantra was not mastered, and when the non-contradiction of the meaning of Sutra and Tantra was not realized, all the misdeeds of that time would be overwhelmed, such as "killing Brahmins every day, committing the five inexpiable sins, etc." The meaning of the ending, "will not be stained by sin," is realized. This is a statement drawn from experience. The treatise writers debate over words, so it is said that way, which is explained in detail in the mantra commentary 《Omniscient Chariot》. Also, non-indication refers to all states without mindfulness. In 《Letter to a Friend》, it says, "When mindfulness is lost, all dharmas are destroyed," just as the three kinds of discrimination of attachment, hatred, and ignorance prevail, abandoning the five accumulations of merit such as generosity, and the two accumulations of wisdom in the afterlife, unable to exhaust the boundaries of discrimination arising from mind and mental factors. Because the root of all this is ignorance, it is said, "Discrimination is great ignorance, it is the cause of falling into the ocean of samsara." For this, although there are many antidotes that turn abandonment into the path, like one medicine for a hundred diseases, mindfulness or awareness is it. For these two, there are also different ways of recognizing them. The mindfulness here is the mindfulness of Dharma-nature, separated from the five aggregates. Awareness is the unconditioned wisdom of self-knowing that has not gathered consciousness. In 《The Collection》, it says, "Forms and all phenomena are not seen, feelings are also not seen, perceptions are not seen, there is nothing to see, mind is also not seen, and again not seen, in that, consciousness, mind, and intellect, all cannot be seen, such seeing of Dharma is what the Tathagata said." etc. have been explained. Therefore, just by recognizing the wisdom of individually discerning the non-duality of mindfulness and awareness, non-indication will naturally subside, and afflictions such as sleep will have no basis. Therefore, from mindfulness transforming into strength, ignorance manifests as light, the Dharmadhatu becomes wisdom, etc., prolonging the duration of meditation.