Tibetan
གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་ང་བདུན་པ། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་འཕྲོས་པའི་གཏམ་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཐུར་མ། གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་ང་བདུན་པ། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་འཕྲོས་པའི་གཏམ་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཐུར་མ། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་འཕྲོས་པའི་གཏམ་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཐུར་མ་ཞེས་བྱ་བ། ༈ རྟག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དགོན་རྩེ་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེ་ནས་སྒོམ་ཕྱོགས་གཙོ་བོར་གྱུར་བའི་དྲི་བ་ཐ་དད་པའི་ལན་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་པ་ནི། དྲན་པ་འཇུར་དྲན་གྱི་སྐོར། ང་མ་ཡེངས་པ་བྱེད་དགོས་སྙམ་པའི་རྒྱུན་ལ་བལྟ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་ནི་དྲན་རྒྱུན་འདུག་གོ །མ་ཡེངས་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་བྱ་དགོས་པ་ལ་ཟེར། ཅིག་ཆར་བའི་རིགས་ཅན་ཡིན་ན་མ་གཏོགས། གཞན་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འཚོ་ལ་ཐབས་འདི་ཀ་བྱེད་དགོས་པ་མང༌། དེའི་སྐྱོན་སེལ་ལ། མ་ཡེངས་ཙམ་པའི་ངང་ནས་གྲིམ་ཆ་དེ་གློད་གང་ཐུབ་རང་བྱེད་དགོས་པས། ཧྲིག་གིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་ཞིང༌། འདི་རྫོགས་ཆེན་པའི་དྲན་པ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་སོང་བ་དང་ནི་མི་གཅིག་གོ །ཡང་ཆགས་སྡང་ཤུགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་དུས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་དེ་མ་ཐག་ཡལ་དཀའ་བ་ནི། སྤང་བྱའི་ཆགས་སྡང་ལ་ཚེ་རབས་སུ་གོམས་ཆེས། གཉེན་པོའི་དྲན་པ་ནི་ད་ལྟ་རེས་འགའ་ ཙམ་མ་ཟད་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་སོང་གཤིས། སྤང་གཉེན་ཤེད་མ་སྙོམས་པས་རེ་ཞིག་དེ་ཀ་ལས་མི་འོང་ཞིང༌། དེས་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་བཀག་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་དེ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་དང་བྲིས་འབུར་ལ་སོགས་པ་བཟོ་གནས་སློབ་དུས་དང་པོར་གྱ་དོད་ཚད་ལས་མི་དོད་ཀྱང༌། དེ་ཀ་ལ་ནན་ཏུར་བསྐྱེད་ན་རིམ་པས་བཟོ་དོད་པ་དང་འདྲ་བས། སྒོམ་པ་མ་ཡིན་གོམས་པ་ཡིན། །གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། །ཟེར་བ་འདི་བདེན། རྣམ་རྟོག་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་སོང་དུས་སྤང་གཉེན་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བས། ཆགས་སྡང་གི་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་གདོད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་ལས་དང་པོའི་རིང་མི་འབྱུང༌། དེས་ན་འགྱུ་བ་ཚོར་དུས་རྣམ་རྟོག་དེས་དྲན་པའི་གདོང་མ་བཟོད་ཅིང༌། ཕྱལ་ལེ། སང་ངེར་དེངས་འགྲོ་བ་དེ་དྲན་རྒྱུན་བརྟེན་ལུགས་ཀྱི་གནད་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན། ཆགས་སྡང་རང་ངོ་མ་ནུབ་ཀྱང༌། །དེ་ལ་ཐ་མལ་སྐྱེ་བོ་ལྟར། །གཟུང་འཛིན་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་པར། །བདག་མེད་སྟོང་པ་གསོག་ཉིད་དུ། །སོང་ན་རེ་ཞིག་དེ་ཀས་ཆོག །རྫོགས་ཆེན་གྱིས་ཁྱད་ཆོས་དྲན་པ་དང་རང་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་རྫོགས་ཟེར་བ་དེ་དྲན་པ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ལ་གྲིམ་ལྷོད་དང་བཅོས་བསླད་སྤང་གཉེན་གང་ཡང་མི་ དགོས་པས་རང་བབས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། ཡང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཟེར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལྟར་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་དབྱེ་ནི། སྤྱིར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཟེར་བ་འདི་སྒོམ་ཡིག་ཐམས་ཅད་དུ་གླེང་བ་མང་སྟེ། འདིའི་དྲན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཁོ་བོས་གོ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་བསླབ་སྡོམ་དང༌། བསྐྱེད་རིམ་གྱི་དག་དྲན་སོགས་དྲན་གཞིར་བྱས་ནས། དེའི་ངང་མ་ཉམས་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་གདགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གོ་ཡུལ་དྲན་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྒྱུན་ཤེས་བཞིན་གྱིས་བསྐྱང་བ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུར་ཡོད་ལ། དེ་སྐད་དུ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དྲན་པ་ཡིད་སྒོ་ནས། །བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འོང་འགྱུར་ཞིང༌། །སོང་བ་དག་ཀྱང་འོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ལྟ་སྒོམ་རོ་གཅིག་པས། ལྟ་བའི་དྲན་པ་དང༌། སྒོམ་པའི་ཤེས་བཞིན་ཆ་གཉིས་སུ་མི་སྐྱོང་བར་དྲན་པ་དེ་ཀ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོར་རྫོགས་པས་ཤེས་བཞིན་དེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་མཐོང་བས་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སྣང་ངོ༌། །དེའི་རྒྱུ་མཚན། དྲན་པ་ཡོད་ན་དེ་ལས་ལྷག་པའི་ཤེས་བཞིན་བློའི་དྲི་མ། དྲན་པ་མེད་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པའི་ཤེས་བྱེད་དེ་ཡ་ཆ། དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། ཤེས་བཞིན་མེད་པའི་ཆོམ་རྐུན་དག །དྲན་པ་ཉམས་པའི་རྗེས་འབྲང་བས། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་མ་རྟོགས་ཀྱི་རིང་ལ་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲན་པ་དང༌། དེ་ཀ་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་འདོགས་པ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་བཞི་དང༌། གཞན་འགྱུར་གྱི་གཉིས་ཏེ་སེམས་བྱུང་གི་བློ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་བཞིན་དྲན་པའི་འབྲས་བུར་འདོད་ན། ངེས་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་དྲན་པ་དེ་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བཞིན་དེ་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བའི་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་མི་ནུས། འོན་ཀྱང་ངེས་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཅན་ལ་ནི་དེ་ལྟར་རུང་སྟེ། བལྟ་བྱའི་དྲན་པ་དང༌། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་བཞིན་བློ་རྫས་གཉིས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས་ཤེས་བཞིན་མེད་པའི་སེམས་ལྡན་པའི། །ཐོས་དང་བསམ་དང་སྒོམ་པ་ཡང༌། །གློ་རྡོལ་བུམ
Chinese
语集第五十七品，关于忆念和正念的谈话，辨别要点的利器。 语集第五十七品，关于忆念和正念的谈话，辨别要点的利器。 名为关于忆念和正念的谈话，辨别要点的利器。 ༈ 顶礼常恒金刚。 贡孜祖古仁波切将以禅修为主的各种问题的回答总结为一：关于忆念的紧忆念方面。 观察“我必须不散乱”的持续状态，同样地，认为“现在有忆念的延续，就是不散乱”的觉知，被称为必须作为禅修的体性。 除非是顿悟之类的人，否则最初修习止住时，大多需要使用这种方法。 为了消除它的过失，必须尽可能地放松不散乱的状态，就像所说的“紧紧地收缩，松松地放松”一样。 这与大圆满的忆念成为禅修的体性并不相同。 还有，当强烈的贪嗔生起时，观察它的体性难以立即消失，是因为对于应断除的贪嗔，生生世世已经非常习惯。 而对治的忆念，现在只是偶尔，而且已经成为造作的忆念。 由于应断除和对治的力量不平衡，所以暂时只能这样。 这也不会变成特意阻止分别念的过失，而且也不是没有必要，就像学习文字和雕塑等工艺时，最初虽然不符合标准，但是如果对此努力，就会逐渐符合标准一样。 所以说，不是禅修，而是习惯。 习惯变成了空性。 这句话是真的。 当分别念自然生起自然解脱时，应断除和对治会变成一体，所以贪嗔的分别念也原本就是以无自性的方式显现的。 但最初的时候不会这样。 因此，当感受到念头流动时，分别念不会忍受忆念的正面，而是轻飘飘地、清清楚楚地消失，这就是忆念延续的要点没有错乱。 即使贪嗔的自性没有消失，但对于它，不像普通人那样，仅仅是能取所取，而是积累无我空性，这样暂时也就足够了。 大圆满的特点是忆念和自修。
English
Verse Collection, Chapter Fifty-Seven: A Sharp Tool for Discerning the Points of Conversation Arising from Mindfulness and Awareness. Verse Collection, Chapter Fifty-Seven: A Sharp Tool for Discerning the Points of Conversation Arising from Mindfulness and Awareness. This is called A Sharp Tool for Discerning the Points of Conversation Arising from Mindfulness and Awareness. ༈ Homage to the Eternal Vajra. Gonze Tulku Rinpoche has summarized the answers to various questions that are mainly about meditation into one: Regarding the aspect of mindfulness that is tight mindfulness. Observing the continuity of thinking "I must not be distracted," and similarly, the knowing that thinks "Now there is a continuity of mindfulness, it is indeed non-distraction," is said to be what must be done as the essence of meditation. Except for those who are of the sudden type, most others need to use this method when initially cultivating calm abiding. To eliminate its faults, one must naturally relax as much as possible from the state of just being non-distracted, just as it is said, "Tighten with a squeeze, and loosen with relaxation." This is not the same as the Great Perfection's mindfulness becoming the essence of meditation. Also, when strong attachment and aversion arise, it is difficult for them to immediately disappear by looking at their essence, because one is too accustomed to attachment and aversion that should be abandoned in lifetimes. The mindfulness of the antidote is only occasional now, and it has become an artificial mindfulness. Since the strength of what should be abandoned and the antidote are not balanced, it will not work any other way for a while. This will not become the fault of deliberately blocking thoughts, and it is not unnecessary either. Just like when learning crafts such as writing and sculpture, although they do not meet the standard at first, if one works hard at it, they will gradually meet the standard. So it is said, it is not meditation, but habit. Habit becomes space. This saying is true. When thoughts naturally arise and naturally dissolve, what should be abandoned and the antidote become one taste, so even the thoughts of attachment and aversion arise as naturally devoid of inherent existence from the beginning. But it will not happen like that at first. Therefore, when a movement is felt, the thought does not endure the face of mindfulness, but lightly and clearly disappears, and that is not a mistake in the key of relying on the continuity of mindfulness. Even if the nature of attachment and aversion does not subside, but for it, not just grasping and clinging like ordinary people, but accumulating selflessness and emptiness, that is enough for now. The special characteristic of Great Perfection is mindfulness and self-meditation.
Chinese
所谓的“于自性中圆满”，是指在刹那的忆念之流中，不需要紧缓、改造、扬弃或取舍，而是保持自然状态的延续。那么，忆念和正知是如何像因果一样产生的呢？一般来说，忆念和正知在所有的修行文献中都被广泛提及。我理解这里的忆念是指行蕴的忆念。例如，将别解脱戒、菩萨戒和密咒戒的三种学处，以及生起次第的清净忆念等作为忆念的基础，为了使它们的状态不减退而安立为正知。同样，将分别心的见解，即离戏的境界忆念于心，然后以正知来保持它的延续，这就像因果的前后关系一样。如《入菩萨行论》中所说：“何时忆念住于意门，为守护之义而安住，彼时正知即生起，已逝者亦复生。”大圆满是见修行合一的，因此，不将见解的忆念和修行的正知分为两部分来修持，而是忆念本身就圆满于等持的自性中，因此，正知被视为所知的障碍，所以没有因果的前后关系。其中的理由是：如果有忆念，那么超越它的正知就是心的垢染；如果没有忆念，那么没有所知的能知就是个缺陷。如前所说：“无正知之盗贼，随逐忆念之失坏。”这很清楚。虽然如此，在尚未如实证悟实相之前，执着于空性的忆念，以及认为它持续不断存在的正知，是分别心的见修，因为它们是遍行四和异熟二，即与心所的智慧没有分离。如果认为正知是忆念的果，那么，在安住于胜义谛时，忆念成为所知，正知成为能知，就无法去除修行二元对立的障碍。然而，对于胜义谛的影像，即具有行蕴的忆念来说，这样是可以的，因为能见的忆念和所见的正知，显现为两种不同的心识。如前所说：“具有无正知之心者，闻思修亦如破颈之瓶。”
English
The so-called "completeness in one's own nature" refers to maintaining the continuity of the natural state in the stream of momentary mindfulness, without the need for tightening, loosening, alteration, abandonment, or adoption. How do mindfulness and awareness arise like cause and effect? Generally, mindfulness and awareness are frequently mentioned in all meditation texts. I understand that mindfulness here refers to the mindfulness of formation. For example, taking the three trainings of individual liberation vows, Bodhisattva vows, and mantra vows, as well as the pure mindfulness of the generation stage, as the basis of mindfulness, and establishing awareness to ensure that their state does not diminish. Similarly, taking the view of conceptual mind, the realm of non-elaboration, as mindfulness, and then maintaining its continuity with awareness is like the cause and effect of before and after. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: "When mindfulness dwells at the gate of the mind, abiding for the sake of protection, then awareness will arise, and even what has passed will return." Great Perfection is the unity of view and practice, therefore, without cultivating the mindfulness of view and the awareness of practice as two separate parts, mindfulness itself is complete in the nature of Samadhi, therefore, awareness is seen as an obstacle to what is to be known, so there is no cause and effect of before and after. The reason for this is: if there is mindfulness, then the awareness that surpasses it is the defilement of the mind; if there is no mindfulness, then the knower without the known is a defect. As it was said before: "Thieves without awareness, follow the loss of mindfulness." This is clear. However, as long as the true nature has not been realized as it is, the mindfulness that clings to emptiness, and the awareness that thinks it is constantly present, are the view and practice of conceptual mind, because they are the four that go everywhere and the two that change, that is, they are not separated from the wisdom of mental factors. If awareness is considered the result of mindfulness, then when abiding in the definitive meaning, mindfulness becomes the knowable and awareness becomes the knower, and the obscuration of the two aspects of practice cannot be removed. However, this is possible for the image of the definitive meaning, which has the mindfulness of formation, because the mindfulness to be seen and the awareness of seeing appear as two different minds. As it was said before: "Those who have a mind without awareness, their hearing, thinking, and meditation are also like a broken-necked vase."