Tibetan
་པའི་ཆུ་བཞིན་དུ། །དྲན་པ་ལ་ནི་དེ་མི་གནས། །ཞེས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་པོ་དྲན་གཞིར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དྲན་པའི་རྒྱུན་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་གནས་འགྱུའི་ཆ་གཉིས་སུ་ཤར་དུས་དེ་ལའང་སྤུ་རིས་དབྱེ་རྒྱུ་དང་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེ་བསལ་ལ་འདུག་ཚུལ་ནི། རང་བབས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་རྟོག་གེའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་བློ་ཞུགས་པས་སྤུ་རིས་དང་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེ་བསལ་དོད་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པས་གོ་མ་ཆོད་པར་ཡེངས་མ་ཡེངས་རྣམ་རྟོག་ཤར་མ་ཤར་ལ་ངོས་གཟུང་བར་འདུག ། རྣམ་རྟོག་ཤར་ཚད་ཡེངས་པ་ཡིན་ན། ཡེངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བའི་རང་དབང་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་མ་ཡེངས་ཙམ་པ་ནི་དྲན་པའི་ངོ་བོ། དྲན་པ་དེ་ཀའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་ཤར་ན། རྣམ་རྟོག་དེ་རྩལ་སྣང་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་དྲན་པའི་གདོང་མི་བཟོད་པར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་དེངས་འགྲོ། དེ་ལྟར་དེངས་པ་དེ་དྲན་པ་གསར་པ་ཞིག་གི་ནུས་པ་མིན་པས་དྲན་པ་གཅིག་ལ་བཟང་ངན་གཉིས་མི་ཡོང༌། འོན་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཅན་ལ་མ་ཡེངས་ཙམ་པའི་རྟོག་མེད་དེ་ཞི་གནས། དེ་ལས་བློའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ལྷག་མཐོང༌། རྟོག་པ་ཤར་ཚད་ཡེངས་པར་ངོས་འཛིན་པས་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་ལྡང༌། ཞི་གནས་མི་གཡོ་ལྷག་མཐོང་ཉ་ལྟར་འཁྱུག །སེམས་གནས་ལྟེམས་པོ་སྤྲོས་བྲལ་དངོས་སུ་འདོད། །ཟེར་བ་དེ་ལགས། བོད་འདིར་མཉམ་གཞག་ལ་སེམས་བྱུང་བསྲེས་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས་བསམ་གཏན་དཀྲོགས་པ་དག་དེ་འདྲ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་དུ་འདོད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་རང་ངོ་ནས་གཞལ་ན་མཉམ་གཞག་བྱ་བའི་ལས་སུ་སོང༌། ལྷག་མཐོང་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་སོང་བའི་བྱ་བྱེད་གཉིས་ཆོས་དེས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། བཤགས་རྒྱུད་ལས། བྱ་བ་བྱེད་དང་ཡིད་ཆོས་ རྣམ་པར་དག །ཅེས་པའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། ཚོགས་ལམ་གྱི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང༌། སྦྱོར་ལམ་གྱི་དྲན་པའི་དབང་པོ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ནི་བྱེད་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་མོ། །འདིར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་ཡིད་པས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་བློ་འདས་ཆེན་པོ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་བསླད་མི་འཇུག །ཡེ་གྲོལ་ལ་ཡང་གྲོལ་མི་སྒོམ། སོ་མ། ངང་གཞག །རང་བངས། མ་བཅོས། མ་བསླད་པ་ལ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཟེར། འོན་ཀྱང་དེ་མིང་
Chinese
如水之波纹，念于彼不住。是故闻思修三者立为忆念之所依。又，虽有念之相续，然彼显现为住变之二分时，于彼亦有区分毫发与辨别善恶之安住方式。即，自性法尔之念，入于可为分别之理智，故毫发与善恶之辨别显著。若不通达法性自性之念，则于散乱与不散乱、分别生起与未生起而取相。 若分别一生起即为散乱，则散乱即为俱生之无明。尔时岂有不随之自主？是故不散乱仅为念之体性。若于彼念之自性中生起分别，则彼分别乃为力现之偶发，故念不堪忍受，而自会消退。如是消退并非新念之能力，故一念不生善恶二者。然于名言之胜义者，不散乱之无分别即为寂止。由彼而以理智之分别修习为胜观。若以分别生起即执为散乱，则生起修习之饥荒。寂止不动，胜观如鱼跃。心住坦然，视为离戏之实。此语是也。于此藏地，以心所杂染之散乱扰乱禅定者，如是之辈虽自诩为无上大中观之见，然若以证悟之自性衡量，则仅成串习止观之业。胜观成为作意之法，此二者之能作所作之法不能遣除二障，因与《忏悔续》所说“能作所作与作意之法，悉皆清净”之义相违故。然其为善辨意义之禅定之体性，故为资粮道之念住与加行道之念力之获得之因，能作仅为见道之道阶。此处自性大圆满乃为圣道如来之善妙禅定作意，故不使法性之念，为分别思择之所知所染。不修本有解脱，任其自然，安住本性，自然安住，不作意，不改造，不混杂，是名庸常之觉性。然彼仅为名称
English
Like ripples in water, that does not stay in mindfulness. Therefore, the three of hearing, thinking, and meditating are established as the basis for remembrance. Furthermore, although there is a continuity of mindfulness, when it manifests as two aspects of change of state, there is also a way to distinguish between fine details and to differentiate between good and bad. That is, when the mind of conceptual analysis enters into the naturally occurring mindfulness, the distinction between fine details and good and bad becomes apparent. If the naturally occurring mindfulness is not understood, then the focus is on identifying whether or not there is distraction and whether or not conceptual thoughts arise. If the arising of conceptual thoughts is considered distraction, then distraction is the co-emergent ignorance. At that time, how can there be independence to not follow it? Therefore, not being distracted is merely the nature of mindfulness. If conceptual thoughts arise from within that very nature of mindfulness, then those conceptual thoughts are sudden manifestations of power, so mindfulness cannot tolerate them and will naturally subside. Such subsidence is not the power of a new mindfulness, so good and bad do not arise from a single mindfulness. However, for the conventional ultimate, the non-conceptual state of not being distracted is quiescence. From that, meditation through intellectual analysis is insight. If the arising of conceptual thoughts is identified as distraction, then a famine of meditation arises. Quiescence is unmoving, insight flits like a fish. The mind remains steady, and is considered to be the reality of freedom from elaboration. That is what is said. In this Tibet, those who disturb meditation with mental wandering mixed with mental events, although they claim to be the supreme view of the Great Madhyamaka, if measured by the nature of realization, it only becomes the practice of quiescence and insight. Insight becomes a dharma of attention, and these two dharmas of action and agent cannot eliminate the two obscurations, because they contradict the meaning of the Confession Sutra, which says, "Actions, agents, and dharmas of attention are all completely pure." However, it is the nature of meditation that distinguishes meanings well, so it is the cause for obtaining the mindfulness of the accumulation path and the power of mindfulness of the path of joining, and the action is only the path stage of the path of seeing. Here, the Great Perfection of Naturalness is the excellent meditation and attention of the Sugata of the noble path, so it does not allow the mindfulness of the Dharma nature to be contaminated by the knowledge of conceptual analysis. One does not meditate on original liberation as being liberated again. So ma. Ngang gzhag. Rang bngs. Ma bcos. Ma bslad pa la tha mal gyi shes pa zer. However, that is just a name.
Tibetan
ལོད་གྲགས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། སྤྲོས་བྲལ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྐད་གྱ་ནོམ་པ་འདམས་ནས། བདེན་པ་གཉིས་ཤ་བའི་རྭ་ཅོ་ལྟར་བཅོས། གོ་མྱོང་རྟོགས་པར་འཁྲུལ་ནས་ལམ་བདེན་སྤངས་པའི་རྒྱུད་ལུང་ཟབ་མོ་རྣམས་དང༌། དོ་ཧ་མཛོད་ལ་སོགས་པའི་གསང་ཚིག་ལ་ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཞེས་སྒྲོག་པ་དེ་ཡ་ཆ། ད་དྲན་པ་ཞེས་པའི་ཆོས་སྐད་གླེན་སྒོམ་གཏི་མུག་ཅན་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཁ་ནས་དོན་ཀྱང༌། རང་ངོ་ཤེས་པའི་དྲན་པ། དེ་ལས་མི་འདའ་བའི་དྲན་པ། རང་བཞིན་མེད་པའི་དྲན་པ་ གསུམ་ལས། དང་པོ་གཉིས་ནི་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་སྤང་བའི་ཐབས་སུ། མོས་གུས་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད། ཕྱི་མ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་པས་དེ་རྫོགས་པའི་ཐབས་སུ་མི་སྒོམ། མི་འཁྲུལ་བའི་ངང་དངས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་འགྲོགས་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་ལས། ཇི་སྲིད་ས་བརྒྱད་མ་ནོན་པར། །དེ་སྲིད་ཐེག་པ་དམན་པས་འཇིགས། །གསུངས་ན། སྔགས་ཀྱི་ལམ་ནི་འབྲས་བུ་ལྷུར་བྱེད་པས་དོན་ཟབ་ཀྱང་གནས་སྐབསཀྱི་ཐབས་ལམ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་པས་འཕེལ་འགྲིབ་ཆེ་ཞིང༌། དྲོད་མི་བརྟན་པའི་ཚུལ། དབང་གསུམ་པའི་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཚོན་ལ། ཁྱད་པར་རླུང་སེམས་ཀྱི་རིག་པ་སྤུར་བས་ཉམས་རྟོགས་གཉིས་ཀའི་ཆར་འཕེལ་འགྲིབ་རེས་འཇོག་ཅན་ཇི་ལྟ་བུ་ཤར་ཡང༌། སྟོང་འཛིན་དང༌། བློའི་དཔྱད་བཟོད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཡང་དག་གི་དྲན་པ་ཀློང་ཡངས། དཀྱིལ་ཆེ། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་འགྱུར་དྲན་དང༌། ཆགས་སྡང་གི་རྣམ་རྟོག་ཆུ་ལ་རལ་གྲི་བསྣུན་པ་ལྟར་དེངས་པ་ཞིག་བྱུང་བའི་ཚེ་བློའི་སྤྲོས་པ་ཞིག་པ་ཡིན་ཏེ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡིས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། དེ་ལྟར་ཞིག་པ་ལ་སྒོམ་ཡུན་ བསྲིང་དགོས། ལར་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ནས། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་འགྱུར་པས་ལམ་མཐོན་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་གསུང་ན། ལམ་རེས་འཇོག་ཏུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་སྒོམ་ཟབ་མོའི་གནད་ཀྱི་རེས་འགའ་ཉམས་རྟོགས་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེས་ནས་ལམ་བདེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤར་བའི་ཚེ་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། རེས་འགའ་ཡུལ་རྐྱེན་དང་རླུང་སེམས་ཀྱིས་བསླབ་པས་རྟོགས་པའི་དེ་ཉིད་ལ་བསྒྲིབས་ཏེ་ཆག
Chinese
洛扎扎巴（ལོད་གྲགས་པ།）选取如是、离戏、无自性、法界等深奥的法学术语，将二谛修饰得像鹿角一样。误以为理解、体验、证悟了，舍弃道谛，将甚深续部和教言，以及多哈宝藏等的密语，宣扬为和尚的见解，这真是太奇怪了。现在，连愚笨的禅修者、愚痴者等口中也说“忆念”这个法学术语，实际上有：认识自性的忆念、不离此的忆念、无自性的忆念这三种。前两种是具有对境执著的所知障，为了遣除它，要努力积累信心、慈悲等福德资粮。后者是智慧资粮，所以不要为了圆满它而禅修。必须与无误、清净的菩提心髓为伴。如续部中所说：“未达八地前，恒时为劣乘所害。” 既然如此，密咒道是着重于果的，虽然意义深奥，但由于是暂时方便道所生的智慧是突然产生的，所以增减很大，是不稳定的状态，以第三灌顶之例的智慧来表示。特别是由于风心的力量，无论生起什么样的体验和证悟，二者都会交替增减。但是，当生起不执著空性、不以理智分析、不作意于心的真正的忆念，广大、宽阔、在自性不成立的状态中转变忆念，以及贪嗔的分别念如在水中劈砍刀剑般消失时，就是破除了理智的戏论。如《入行论》云：“胜义非是识行境，识是世俗谛所许。” 像这样破除戏论，需要延长禅修时间。一般来说，在波罗蜜多乘中，说五根识转为智慧是高位道的状态。那么，交替禅修道的补特伽罗们，由于是五蕴和八识聚的自在者，所以有时会突然生起由密咒方便道所生的甚深见修行诀窍，当道谛在世俗中显现时，各自会生起自证智慧的特殊显现，有时又会被外境和风心所迷惑，以至于遮蔽了证悟的实相。
English
Lodrakpa (ལོད་གྲགས་པ།) selected profound Dharma terms such as Suchness, Freedom from Elaborations, Absence of Inherent Existence, and the Realm of Dharma, and adorned the Two Truths like the horns of a deer. Mistaking understanding, experience, and realization, he abandoned the Truth of the Path and proclaimed the secret words of the profound Tantras and Agamas, as well as the Doha Treasures, as the view of Hwashang, which is truly strange. Now, even from the mouths of foolish meditators and the deluded, the Dharma term "mindfulness" is spoken, but in reality, there are three types: mindfulness that recognizes one's own nature, mindfulness that does not stray from it, and mindfulness that is without inherent existence. The first two are obscurations of knowledge with clinging to objects, and as a means to dispel them, one should strive to accumulate the accumulation of merit through faith, compassion, and so on. The latter is the accumulation of wisdom, so do not meditate to perfect it. One must be accompanied by the unmistaken, pure essence of Bodhicitta. As it is said in the Tantra: "Until the eighth ground is attained, one is always endangered by the inferior vehicle." Since this is the case, the Mantrayana path emphasizes the result, and although the meaning is profound, the wisdom that arises from the temporary expedient path is sudden, so it increases and decreases greatly, and is in an unstable state, which is represented by the wisdom of the example of the Third Empowerment. In particular, due to the power of wind and mind, no matter what kind of experience and realization arises, both will alternate in increasing and decreasing. However, when there arises a true mindfulness that does not cling to emptiness, does not analyze with intellect, and does not focus on the mind, vast, spacious, and transforming mindfulness in a state of non-inherent existence, and when the conceptual thoughts of attachment and aversion disappear like cutting a sword in water, then the elaborations of intellect are broken. As it is said in the Bodhicharyavatara: "The ultimate is not the object of the intellect, the intellect is considered to be the conventional truth." To break down elaborations in this way, it is necessary to prolong the meditation time. In general, in the Paramita Vehicle, it is said that the transformation of the five sense consciousnesses into wisdom is the state of the high path. Therefore, those individuals who meditate on the path alternately, because they are under the control of the five aggregates and the eight consciousnesses, sometimes suddenly arise the key points of profound view and meditation born from the expedient path of mantra, and when the Truth of the Path appears in the conventional, each will arise with a special appearance of self-aware wisdom, and sometimes they will be confused by external objects and wind-mind, so that they obscure the reality of realization.