Chinese
那不欺骗的星星，将自己的光芒融入太阳的光辉中，展现了对教法进行清洁的解脱之相，并非黑暗中的美丽。名为《问答宝藏论：教证之宝藏》中，略述了藏地显密教法兴盛之方式的章节，即第四品。对辩论的回答进行详细阐述的章节，即第五品。如是对显密教法的体系进行总体阐述后，现在对第二部分，即对辩论的回答进行详细阐述如下：一般来说，以辩论推理的方式来评判佛法的定义，能够区分智者和愚者，并且如实地揭示被辩论的法或个人的心相续，这是言说名相者之间的差别之法。然而，在密宗的道路上，如果这种尖锐的言辞遍布所有的场合，就会有泄露秘密的重大过失，并且会使加持力衰退，因此我认为这在实际上是不合理的。如《心要庄严论》中所说：“在喧嚣之中，秘密的法，以及未成熟的众生，和金刚语的争论，是咒师违背誓言的行为，应当努力完全避免。”特别是，在争论的时候，依靠这些会使烦恼增多，变成禅定的荆棘等等，会产生无法忍受的罪恶之堆，因此没有空闲去回答别人的问题。虽然喜欢保持沉默的状态，但在这里，如来加持了圣观世音和舍利子，以提问和回答般若心经的方式出现。同样，邬金大士也视我等为加持的化现，因此先提出宗义，然后以攻击懦弱的法性来作为顺带的方式，进行决断和消除障碍的事业。因此立下誓言。首先是提问：如何是器情世间，是胜义谛还是世俗谛？若是胜义谛，则应有变异；若是世俗谛，最初如何成立？世俗谛的生起之基础是什么？如果说没有自性，那么没有自性和世俗谛相违。如是所说，现在回答：动静的自
English
That unfailing star, merging its own light into the sun's radiance, reveals the liberation aspect of purifying the teachings, not beauty in darkness. From the chapter that briefly describes how the exoteric and esoteric teachings flourished in Tibet in the treatise called "The Precious Treasury of Questions and Answers: A Treasury of Scriptural Authority," which is the fourth chapter. The chapter that elaborates on the answers to the debate, which is the fifth chapter. Having generally explained the system of the exoteric and esoteric teachings in this way, now, for the second part, the detailed explanation of the answers to the debate is as follows: In general, judging the definition of Dharma by means of debate and reasoning can distinguish between the wise and the foolish, and accurately reveal the mindstream of the Dharma or individual being debated. This is the distinguishing Dharma among those who speak of terms. However, on the path of Secret Mantra, if such sharp words pervade all occasions, there will be a great fault of revealing secrets, and the blessings will decline. Therefore, I think this is actually unreasonable. As it is said in "The Ornament of the Essence": "In the midst of noise, secret Dharma, and immature beings, and disputes over Vajra words, are actions that violate the vows of mantra practitioners, and should be diligently avoided completely." In particular, at the time of disputes, relying on these will increase afflictions and become thorns of meditation, etc., which will produce an unbearable heap of sins. Therefore, there is no time to answer other people's questions. Although I like to remain silent, here, the Tathagata blessed the Noble Avalokiteshvara and Shariputra, and appeared in the manner of asking and answering the Heart Sutra. Similarly, the Great Master of Oddiyana also regarded us as manifestations of blessings. Therefore, first put forward the tenets, and then attack the cowardly Dharma nature as a side effect, and carry out the work of making decisions and eliminating obstacles. Therefore, I make a vow. First is the question: How is the vessel and content world, is it the ultimate truth or the conventional truth? If it is the ultimate truth, then there should be change; if it is the conventional truth, how is it established initially? What is the basis for the arising of the conventional truth? If it is said that there is no self-nature, then the absence of self-nature contradicts the conventional truth. As it is said, now answer: The self of the moving and still
Tibetan
བཞིན་འཇིག་རྟེན་བསམ། །རྗོད་བྱེད་ཚིག་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ། །ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་གཉིས། །གང་དུ་བཏགས་ཀྱང་འགལ་བ་མེད། །དང་ པོ་ལྟར་ན་འདི་ལྟར་རོ། །རྟོག་པས་བཏགས་པའི་སྣང་ངོ་ལ། །ཆགས་འཇིག་གནས་སྟོངས་རྣམ་པ་བཞིའི། །འཕྲུལ་བའི་རང་གཟུགས་རྒྱུན་མི་འཆད། །བསྐྱེད་བཞི་སངས་རྒྱས་སྨོན་ལམ་དང་། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཉིད་ལས། །ཞིང་ཁམས་གྲུབ་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཡོད། །སྒྲོན་བསྐལ་དང་ནི་མུན་བསྐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གཟོད་མ་ནས། །གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་རང་ངོ་ལ། །སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་མིང་མེད་པས། །སྣོད་བཅུད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་། །དེ་ལ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་མེད། །འགལ་གྲུབ་བརྗོད་པའི་མཁན་པོ་སུ། །དེ་བཞིན་དྲི་བ་གཉིས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཐོག་མཐའ་ཡོད་དམ་མེད། །ཡོད་ན་མེད་ཅེས་བཀའ་ལས་གསུངས། །མེད་ན་དཔག་མེད་འབྱོན་པ་ཅི། །ཞེས་གསུངས་དེ་ཡི་ལན་བརྗོད་པ། །འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲུ་བ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་མེད་པ། །ཞེས་པས་ཐོག་མཐའ་མེད་པར་བསྟན། །ཐོག་མཐའ་མེད་པར་བཤད་པ་དེ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྤྱོད་ཡུལ་ལས། །འབྱོན་པར་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་མིན། །ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཐབས་མཁས་ཏེ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་བྱའི་ཕྱིར། ། བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་རྒྱལ་བ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྟན་གྱུར་ཀྱང་། །ད་དུང་དུ་ཡང་འདྲེན་པ་ཁྱེད། །སངས་རྒྱས་མང་པོ་སྟོན་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློས། །དྲི་བ་འདི་ལ་ལན་གདབ་ན། །རྩོད་པའི་གཞི་རུ་འགྱུར་ན་ཡང་། །རེ་ཞིག་འདིར་ནི་བཏང་སྙོམས་བཞག། །དེ་བཞིན་དྲི་བ་གསུམ་པ་ལ། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་སེམས་ཉིད་འདི། །གཅིག་གམ་འོན་ཏེ་ཐ་དད་ཉིད། །གཅིག་ན་རིགས་དྲུག་སོ་སོ་ཡི། །སྣང་ཚུལ་བག་ཆགས་རིགས་མི་མཐུན། །མི་གཅིག་སྐྱེ་བ་གནས་འཕོས་ཀྱང་། །ལྷ་ལའང་དམྱལ་སེམས་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་དེ་ལ་ལན་གདབ་པ། །འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གི། །ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ་གཉིས་མིན་ཏེ། །འཕེན་པའི་རླུང་གིས་རྟ་བྱས་ཏེ། །ལུང་མ་བསྟན་དུ་གཡོས་པའི་སེམས། །བག་ལ་ཉལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ། །ལས་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་ཆགས། །དེ་ཡིས་རིགས་དྲུག་སོ་སོར་གྲུབ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་སྟོང་པའི་ངང་། །ཁང་མཛེས་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཀྱི། །ནང་གི་སྟོང་ཆ་གཅིག་མོད་ཀྱང་། །གུང་དུ་བཅས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས། །ཐ་དད་ཉིད་དུ་གྱུར་དང་མཚུངས། །དེ་ཕྱིར་ངོ་བོ་རང་བཞིན་གྱི། །རྣམ་དབྱེ་
Chinese
如同思维世间。表达的词语形态上，有世俗和胜义两种。无论安立在哪种上都没有矛盾。第一种情况是这样的：在分别念安立的显现上，生灭住空四种形态，幻化的自性相续不断。生起四种是佛陀的愿力和众生的业力，由此形成两种净土的方式：光明劫和黑暗劫。后一种情况是，从原始以来，在脱离根本的自性上，没有产生和增长的名称，因此器情各自本体皆空。其中没有变化的物体，谁是宣说矛盾成立的论师呢？同样，对于第二个问题，佛陀有始有终吗？如果有，为何经典中说没有？如果没有，为何出现无数佛陀？这样说的回答是：从《文殊幻化网》中说，佛陀没有开始也没有结束，最初的佛陀没有原因。这样就显示了没有始末。这样说没有始末，不是禁止从不可思议的行境中出现。在《父子相会经》中也说：大雄具有善巧方便，为了使众生完全成熟，即使在百千俱胝中示现为佛陀，现在仍然引导你们，示现许多佛陀。这样说了，用分别的智慧来回答这个问题，即使会变成争论的根源，暂时在这里保持中立。同样，对于第三个问题，所有众生的心性，是一个还是各自不同？如果是一个，那么六道各自的显现和习气种类不同。即使一个人转生，处境改变，天人也有地狱的心。这样说了，对此回答是：所有众生的阿赖耶识的体性不是两个，而是以推动的风作为马，在无记中摇动的心的潜在自性上，形成不同业和习气，由此形成各自不同的六道。例如，在虚空空性的状态中，房屋、花瓶等等的内部空间虽然是一个，但是由于相互依存的关系，变得不同一样。因此，本体自性的差别。
English
Like contemplating the world. In the form of expressive words, there are two types: conventional and ultimate. There is no contradiction in establishing either. The first case is like this: In the appearance established by conceptual thought, the four forms of arising, dwelling, decay, and emptiness, the magical self-image continues uninterrupted. The four creations arise from the aspirations of the Buddhas and the karma of sentient beings, thus forming two ways of pure lands: the light aeon and the dark aeon. The latter case is that from the very beginning, in the self-nature that is free from the root, there is no name of birth and growth, therefore the container and its contents are empty of their own essence. There is no object of change in it, who is the teacher who proclaims the establishment of contradiction? Similarly, for the second question, does the Buddha have a beginning and an end? If so, why do the scriptures say there is not? If not, why do countless Buddhas appear? The answer to this is: From the "Manjushri Illusion Net" it says that the Buddha has no beginning and no end, and the first Buddha has no cause. This shows that there is no beginning or end. Saying that there is no beginning or end is not a prohibition from appearing from the realm of the inconceivable. In the "Sutra of the Meeting of Father and Son" it also says: The great hero has skillful means, in order to fully ripen sentient beings, even if he manifests as a Buddha in hundreds of thousands of billions, he still guides you now, showing many Buddhas. Having said this, using the wisdom of discernment to answer this question, even if it becomes the root of contention, temporarily remain neutral here. Similarly, for the third question, is the mind-nature of all beings one or different? If it is one, then the appearances and habitual tendencies of the six realms are different. Even if one person is reborn and the situation changes, the gods also have the mind of hell. Having said this, the answer to this is: The nature of the alaya consciousness of all sentient beings is not two, but the mind that is moved in the unindicated by using the propelling wind as a horse, on the latent nature, different karma and habitual tendencies are formed, thereby forming the six different realms. For example, in the state of emptiness of space, although the internal space of houses, vases, etc. is one, it becomes different due to the interdependence. Therefore, the distinction of the essence of the substance.