Tibetan
་ཆེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཁོ་ནར་སྒོམ་གྱི་རྟེན་སོ་བྱེད་མིན་མཚམས་ལ། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། དང་པོའི་ལས་ཅན་འདུ་བྱེད་ཡེངས་བྱ། མཉམ་རྗེས་སློབ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མ་ཡེངས་བྱ། །གོམས་པས་དྲན་ སྣང་ཡེ་ཤེས་མ་ཡེངས་བྱ། །ཀློང་གྱུར་དུས་སུ་ཡེང་མིག་ཡེང་མཁན་མེད། བརྟན་པ་མཐར་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ངེས། ཆོས་ཟད་དུས་ན་མཚོན་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། དེ་འདྲའི་ཆད་དུ་སྐྱོལ་བ་མཛད་པ་ཞུ། །ཞེས་དྲན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་འདི་གཅིག་པུའི་གནད་རྟོགས་པའང་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་ཨ་ཐོར་ལ། དེས་ན་ད་ལྟ་དྲན་པས་དྲན་པ་བརྟན་ཙམ་བྱེད་དགོས་འདི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷར་སྣང་དང་ཆོས་ཉིད་ཟུང་དུ་མི་འཇུག་པ་ད་ལྟ་བཏན་པ་མཐོང་བའི་ཉམས་ཏེ། ལྷ་དང་སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་གསུམ་འདྲེས་པ་རྣམ་སྨིན་རིག་འཛིན་གྱི་གོ་འཕང་ཡིན་གཤིས་ལོ་ཟླ་ཙམ་ལ་ཤར་གྱིས་འབྱུང་བ་དཀའ་བས་ཐུགས་ཞུམས་སྤངས། འོན་ཀྱང་ལམ་ཁྱེར་ལ་ལྷའི་སྣང་ཆ་བཀ་གསལ་ལེའི་བའི་ངང་ནས་དྲན་པ་བརྗེད་འབྱམས་སུ་མ་སོང་ཕྱིན། སྟོང་ཉིད་ལུགས་སུ་སྒོམ་མི་དགོས། ལྷར་སྣང་གསལ་མཁན་ཁོ་རང་གནས་ལུགས་ཡིན་པའོ། །དེ་བརྗེད་སྐྱེན་པ་འདྲ་མོ་ཡོད་པ་ནི་ད་ལྟ་ལྷག་མཐོང་ཤུགས་ཆུང་བ་ཡིན་མོད། དེ་ལ་རེས་འགའ་ལྷའི་གསལ་སྣང་ལ་ཤུགས་བསྐྱེད། མི་གསལ་བའི་ཚེ་ང་རྒྱལ་དང་དྲན་རིག་ཟུང་སྦྲེལ། རེས་འགའ་དག་དྲན་ལ་ཐུགས་གཏོད་པ་སོགས་དུབ་པ་སྤང་བའི་ཐབས་ལ་འབད། ཤིན་ཏུ་གསལ་དཀའ་ན་བྲིས་སྐུ་ལ་དྲན་པ་མངོན་དུ་ གཞག །དེའི་བག་ཆགས་བརྟས་པའི་སྐུ་ལམ་མེ་བ་དེ་ག་མ་བརྗེད་ཙམ་ནས་འོག་འབྱམས་སུ་མ་སོང་ཕྱིན་ལམ་མེ་གསལ་མཁན་ཁོ་རང་དྲན་པའམ་སེམས་ཉིད་ཡིན་བས་སྟོང་པ་ལོགས་སུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས། མཐར་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྒྱུ་མའི་སྐུར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འཆར་འོང་ལགས་ཞུ། ཞེས་ལྕགས་ཟམ་མཆོག་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེར་ཕུལ་བ། །ལགས། ཇི་ཕེབས་སྒོམ་ཕྱོགས་སྐོར། རིག་པ་གཏིང་གསལ་དྲི་མེད་དུ་གོམས་པ་ལ་ཞི་ལྷག་ཏུ་དབྱེ་བའང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནོ། །མདོ་ཕྱོགས་ནས་ཞི་ལྷག་རྣམས་གྲངས་མང་པོར་དབྱེ་བ་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་ཆོས་དབྱིངས་དྲི་མེད་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བས་དེ་དག་དྲང་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཀུན་གཞིར་གདགས་པས་མཚོན་གནས་ལུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་དབྱེ་བའི་དགོངས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལ། ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་པ་ཕལ་ཆེར་ནི། ངོ་བོའི་ཆ་ལ་འདུག་ཚུལ་ཇི་བཞིན་བརྒྱུད་ལ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བཞིན་དུ་ཚིག་གི་ཆ་ལ་རྟོག་
Chinese
大好啊！如是说。又，仅仅是忆念是否能作为修行的所依？全知者说：最初的业者，应使分别念散乱；随后的学人，不应使法性散乱；通过串习，忆念 显现智慧不应散乱；当处于空性状态时，没有散乱的眼和散乱者；最终稳固时，散乱之处即是法性；当法耗尽时，已超越言诠之境。请您做到如是断绝。像这样忆念的巨大差别，即使仅仅领悟这一点要点，在阿托尔也很稀少。因此，现在需要通过忆念使忆念稳固，这属于分别念的忆念。神显与法性不容混杂，这是现在见到稳固的体验。神、显现、法性三者混杂是异熟持明的果位，因此在短短数月内显现是不可能的，请放弃灰心。然而，在取道时，在神之显现清晰明了的状态中，只要忆念不至于遗忘，就不需要按照空性的方式来修。显现神者本身就是实相。容易遗忘，是因为现在胜观的力量较弱。对此，有时增强神的清晰显现，不清晰时，将我慢与觉知结合，有时专注于纯粹的忆念等，努力寻找避免疲惫的方法。如果很难清晰，则将忆念专注于画像上。当其习气增长时，只要不忘记那清晰的身体，不至于完全散乱，那么清晰显现者本身就是忆念或心性，因此不需要单独去证悟空性。最终，圆满二资粮的果实会自然显现为幻身，请如是理解。这是献给铁桥至尊仁波切的。很好！关于您所问的修行方面。将明澈无垢的觉性修习纯熟，而将止观进行区分，也只是有分别念的禅定。经部方面将止观分为多种，是因为孩童们难以相信无垢的法界，为了引导他们，将无二智慧安立为阿赖耶识，仅此而已，对实相的体性进行各自区分，这只是一种观点。而大多数的阅读、听闻、思考者，在本质方面，没有如实地通过传承体验安住之法，却在词句方面进行分别。
English
Great! Thus it is said. Furthermore, regarding whether or not mere mindfulness can serve as the basis for meditation, the Omniscient One said: 'For beginners, let conceptual thoughts wander; for subsequent learners, do not let the nature of reality wander. Through habituation, mindfulness, appearance, and wisdom should not wander. When in the expanse, there is no wandering eye or wanderer. In the end, when stability is achieved, the place of wandering is definitely the nature of reality. When phenomena are exhausted, it transcends the realm of expression. Please accomplish such severance.' The great distinction of mindfulness like this, even realizing this single key point, is very rare in Ator. Therefore, now it is necessary to stabilize mindfulness with mindfulness, and this is the mindfulness of conceptual thought. The non-mixing of divine appearance and the nature of reality is the experience of seeing stability now. The mixing of deity, appearance, and the nature of reality is the state of the ripening awareness holder, so it is difficult for it to arise quickly in just a few months, so abandon discouragement. However, on the path, as long as mindfulness does not become forgetful in the state of clear divine appearance, there is no need to meditate according to the emptiness approach. The one who makes the divine appearance clear is himself the reality. The reason why it is easy to forget is that the power of insight is weak now. To this, sometimes increase the clear appearance of the deity. When it is not clear, combine pride and awareness. Sometimes, focus on pure mindfulness, etc., and strive to find ways to avoid fatigue. If it is very difficult to be clear, then place mindfulness manifestly on a painted image. When the imprints of that are strengthened, as long as you do not forget that luminous body, and it does not become completely scattered, then the one who makes it luminous is himself mindfulness or the nature of mind, so there is no need to separately prove emptiness. In the end, the result of perfecting the two accumulations will naturally arise as an illusory body, please understand. This was offered to the supreme reincarnation of Chagzam. Very good! Regarding the aspects of meditation you asked about. To become accustomed to the clear and stainless awareness, distinguishing between shamatha and vipashyana is also conceptual meditation. In the sutra tradition, the reason for dividing shamatha and vipashyana into many categories is that it is difficult for children to believe in the stainless dharmadhatu, so in order to guide them, the non-dual wisdom is established as the alaya, and only the characteristics of reality are distinguished separately, this is just a point of view. And most of those who read, hear, and think, in terms of essence, without experiencing the way of abiding as it is through the lineage, conceptualize in terms of words.
Tibetan
པས་སྒྲོ་བཏགས་པས་བསྒམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྗེས་འགལ་བའི་ཚུལ། དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོར། དོན་ལ་གནས་ཀྱིས་ཡི་གེའི་རྗེས་སུ་མི་གནས། ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་མི་ གནས་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས། ཚོགས་དྲུག་རང་སའི་སྟོང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བློ་དང་མ་འདྲེས་པའི་མཉམ་གཞག་དངོས་བསྟན་ནི། ཆོས་ཉིད་གསལ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ། ངོ་བོས་སྟོང་ལ་ཆད་ལྟ་མ་ཡིན་པ། ལྟ་རྒྱུ་དང་སྒོམ་རྒྱུའི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། རང་བཞིན་བག་ལ་ཉལ་དང་ཐ་མལ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་དྲིས་མ་གོས་པ། ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་སམ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ངེས་ཚེས་དང་བཅས་པའི་དར་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱ་བ་ལགས་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་ནས། བློ་བརྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱིའོ། །ཟག་པ་ཟད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། སེམས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱིའོ། །བག་ལ་ཉལ་ཀུན་ནས་འཇོམས་པའི་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིའོ། །ཞེས་པས་སོ། །གཞན་སྟོང་ནི་གཙོ་བོར་ཇོ་ནང་པའི་ཆོས་སྐད་དུ་འདུག་ཅིང་ཉམས་ཆོས་བར་པ་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབུ་མར་འདོད་པའི་གཏན་ཚིགས་། རྣམ་པར་གཞག་བྱ་འཇོག་བྱེད་མེད། །རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་རྫུན་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཁྱད་པ་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པས། གཞན་ སྟོང་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ནི་ཡོངས་གྲུབ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། མ་དག་པ་འཁོར་བའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་རང་སྟོང་ཡིན་པས་གཞི་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཞན་སྟོང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པར་སྣང་ངོ། །རང་ལུགས་ལ་ཡུམ་ལས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པའི་དང་པོ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་ཡུལ་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པས། ནང་སྟོང་གཞན་སྟོང་དུ་འཛིན་མཁན་པོའམ་ངོ་བོ་ཡང་བརྗོད་བྲལ་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་རྟོགས་པས་འཁོར་ལོ་བར་མཐའི་དགག་བསྒྲུབ་དང་ཡི་གེ་མང་པོ་མཐོང་ཡང་བློ་བྲལ་ཉམས་རྟོགས་བཟང་པོས་མ་བསླད། ཐ་མལ་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་མ་བསླད། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་རིམ་གསུམ། ཇོ་གསེར་གཉིས། སྒྲ་ཚད་མ། འབྲས
Chinese
以增益作损减无法穷尽的智慧，以及思辨的智慧相违背之理。在报恩经中，广泛地说：安住于意义，不住于文字之后；安住于智慧，不住于分别识之后。六识各自安住于空性之境，不与心识相混杂的真实禅定是：法性光明而无所缘，自性空性而非断见，远离一切见修之承诺，自性不染习气和庸常无记，远离对境的执着或包含确信的增益，这就是止观双运的等持。如大乘深奥经部所说：心志坚固者，即是禅定；灭尽烦恼之因者，即是智慧；心远离一切缠缚者，即是禅定；彻底摧毁习气者，即是智慧。如此等等。他空主要为觉囊派的教法术语，将三转法轮的见解视为自宗的中观之理。无有能立所立，一切名言皆是虚假。并且，殊胜清净智慧的阿赖耶识，空于一切轮回之法，因此，他空常恒坚固，是圆成实性如来藏的体性，是胜义谛。不清净的轮回阿赖耶识自性空，因此，即使根本未成立，但若加以辨析，以无实有之理由，似乎是为了安立他空的论证。自宗认为，从般若母经中，外空性、内空性等宣说了十六空性，首先，外空性显示了所取境显现无自性；内空性显示了能取识无自性；所谓无事物的自性空性，因此，了知内空他空的执着者或体性也超越言说，超出所知之境，虽然见到中后法轮的破立和众多文字，但未被无分别的良好证悟所染污，未被庸常无记所染污。所修、修次第三，觉囊派和萨迦派，声量。
English
The wisdom that cannot be exhausted by diminution with added embellishments, and the way in which the wisdom of speculation contradicts it. In the Sutra of Repaying Kindness, it is extensively stated: Abiding in meaning, not abiding after the letters; abiding in wisdom, not abiding after the consciousness. The actual meditation that is not mixed with mind, in which the six aggregates each abide in the empty realm of their own place, is: the nature of reality is clear and without object of focus; the essence is emptiness and not nihilistic; it is free from all commitments to view and practice; the nature is not stained by habitual tendencies and ordinary non-indication; it is free from the clinging to objects or the augmentation that includes certainty of belief. This is the samadhi of the union of calm and insight. As it says in the profound Sutras of the Great Vehicle: 'Whoever has a firm mind, that is meditation; whatever is the cause of the exhaustion of defilements, that is wisdom; whatever is free from all entanglements of the mind, that is meditation; whatever completely destroys habitual tendencies, that is wisdom.' And so on. Other-emptiness is mainly a term of the Jonangpas, and the reasoning that considers the thought of the Three Turnings of the Wheel of Dharma to be the Middle Way of their own system. There is no establishing subject or object, all designations are false. Furthermore, the basis of pure and excellent wisdom, the alaya-consciousness, is empty of all samsaric phenomena. Therefore, other-emptiness is permanent, stable, and enduring, and is the essence of the perfectly accomplished Tathagatagarbha, the ultimate truth. The impure samsaric alaya-consciousness is self-empty, so even if the basis is not established, if analyzed, it seems that the proof of other-emptiness is arranged because of the reason of non-existence. According to our own system, the Prajnaparamita Sutra speaks of the sixteen emptinesses, such as outer emptiness and inner emptiness. First, outer emptiness shows that the perceived object, appearance, is without inherent existence. Inner emptiness shows that the perceiving consciousness is without inherent existence. The emptiness of the nature of non-things means that the one who clings to inner emptiness and other-emptiness, or the essence, is also beyond expression and beyond the realm of knowable objects. Although one sees the refutations and establishments of the middle and later turnings of the wheel and many letters, one is not corrupted by the good realization of non-conceptualization, and one is not corrupted by ordinary non-indication. What is to be meditated upon, the three stages of meditation, the Jonang and Sakya schools, sound and measure, result.