Tibetan
མ་པར་རབ་གནས་ཤིང༌། །མི་གནས་ལེན་པ་མེད་པ་དེ། །དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང༌། རྔམ་གློག་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། ཡུན་རིང་དུས་ནས་རྨོངས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས། །ཡེ་ནས་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། །རྨོངས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་ བའི་འཁོར་ལོར་འཁྱམས། །ལོག་རྟོག་ཉིད་ནས་དངོས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འཁྲུལ་འཁོར་ཉིད་ཀྱང་མི་ཟད་རྒྱན་དུ་ཆེ། །སྙིགས་མ་ལྔ་ཉིད་བདེ་ལྡན་གནས་སུ་གསལ། །ཕུང་པོ་ལྔ་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་སྐུ། །སྲིད་རྩའི་ཉེས་དམིགས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གསལ། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཡབ་ཡུམ་ངང་དུ་གསལ། །ཞེས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱས་པར་ཁྱབ་པ་ནི་ཏིལ་འབྲུ་ལ་མར་གྱིས་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །སྟོན་པ་ཚིག་ཙམ་ལ་ཞེན་པ་དག སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་གཞི་འགྱུར་མེད། གནས་གྱུར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་པ་དང་གཅིག་གོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། སེམས་ཙམ་པས་འགྱུར་མེད་རྟག་པ་རིག་ཙམ་རང་གསལ་དུ་འདོད་པ་དང༌། འདིར་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་རྟག་ཆད་ལས་འདས་ཤིང་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཁམས་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གཅིག དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཙམ་པ་ཀུན་གཞི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་གནས་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་ལ། འདིར་ནི་དེ་དག་བསལ་བ་ཙམ་ལས་གནས་གྱུར་པ་མེད་ཀྱི་མི་མངོན་པ་མངོན་པར་བྱས་ནས་མྱུར་དུ་རྟོགས་པས་ན་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གསང་སྔགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཤིགས་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། མི་ཤིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགྱུར་ པ་ཞེས་བཞག་པའི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མི་ཤིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཁ་ཅིག་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་དུ་རུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་སུ་བཞག་གིས། དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང༌། ཟབ་མོའི་རྒྱུད་སྡེའི་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་དྲང་དོན་དུ་འབད་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཁུངས་འབྱིན་ཏེ། ཕལ་ཆེར་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་དབང་གིས་དམ་པའི་གཞུང་ལུགས་ལའང་གཤེ་ཞིང༌། གཏི་མུག་གི་དབང་གིས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལའང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་དགག་བསྒྲུབ་དེ་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་བློའི་ཞེན་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དགོངས་འདུས་ལས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསང་སྔགས་འདི། །མཐུན་འཇུག་ཐབས་ཀྱི་སྒྲར་བསྟན་པའི། །ཚིག་དང་སྒྲ་ལ་དོན་མི་བཞག །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི། །དཔེའམ་ཚད་མའམ་གཏན་ཚིགས་སམ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ནོར་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཚིག་གི་ལམ་དུ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བཤད་པ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་སྟེ། །ཡང་དག་དོན་ལ་ཡི་གེ་མེད། །ཅེས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་མཁྱེན་གྱིས། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཉན་ཐོས་སམ། རང་སངས་རྒྱས་སམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་པས་ཀྱང་བསམ་བྱ་མ་ཡིན་ན། རྟོག་གེའི་རིགས་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གཞུངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་ཀྱི་འགྲེལ་པར་ཡང་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ནི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བརྗོད་པའི་རྟོག་གེ་བ་རྩོད་པ་ལ་མོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བློ་དག་པར་བྱེད་པ་རིགས་པ་ཡིན་ཀྱང༌། རིགས་པ་དག་པར་བྱེད་པ་ལུང་ཡིན་ནོ། །ལུང་དག་པར་བྱེད་པའང༌། ལུང་རྣམས་བལྟོས་པ་ལས་གྲུབ་ཅིང་སྐྱེས་པའི་རིགས་པའི་བློ་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པས་དེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་མི་རྟོགས་པའི་ཚུལ་རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཀྱང༌། དེར་ནི་རྗེས་དཔག་འཇུག་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། གློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ རིགས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང༌། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བར། ཐམས་ཅད་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོར་ཞུགས། །རྣམ་ཤེས་དེའང་འོད་གསལ་བའོ། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཀུན་སྟོང་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་གསུངས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པས་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱང་ཆུད་གསོན་པར་འགྱུར་རོ་ཟེར་ན། མཐར་ཐུག་གི་སངས་རྒྱས་ནི་ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་ཕྱིར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་འདས་ལར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཆོས
Chinese
如未曾安立，亦无取舍，彼等即成如来。如是，于《宝性论》中云：如何先前如是，其后亦如是，乃不变之法性。如是，于《怖畏电光》中云：唉玛吙！长久以来愚昧之众生，本即是实义之佛陀，然因愚昧之故，于轮回之轮中漂泊。由邪念之故，本无之菩提心，幻轮本身亦成无尽之庄严。五浊本身显现为安乐之境。五蕴本身显现为圆满之身。有边之过患显现为菩提心之精华。外内器情显现为父母之自性。如是，菩提心之云彩对一切广为遍布，犹如芝麻中遍布油一般。如是。执着于能诠之词句者当知，密咒之见地乃基不变。彼等说因欲求境转变之故，与唯识宗相同。然唯识宗认为不变常恒之唯识自明，而此处则认为任运自成、非造作、离常断且具功德任运之界，二者并不相同。如是，唯识宗认为阿赖耶识及八识聚皆转为智慧，而此处仅是遣除彼等，并无境转变，乃由显现不现而速证，故差别极大。其理由是，所有密咒士之不坏菩提心，于如来藏中，以不坏性而安立不变，故需现证不变之安乐。如是，以不坏性而将果位本身作为道用，故称为金刚乘之理。如是，然有者认为，就胜义谛而言，因无自性故为佛，就世俗谛而言，因是能成佛之因故安立为佛，然事物之体性如不净之显现般是真实的。执持因果清净解脱者，以诸多努力从了义经部及甚深密续部中引经据典，然大多数人因我慢之故，亦呵责圣者之论典，因愚痴之故。
English
Like something not established, and without taking or rejecting, those become Tathagatas. Similarly, in the Uttaratantra it says: 'How it was before, so it is afterwards, it is the unchanging nature of reality.' Similarly, in the Ngamglok it says: 'Emaho! Sentient beings who have been deluded for a long time, are from the beginning Buddhas in reality, but due to delusion, they wander in the wheel of samsara. From wrong thoughts, the non-existent bodhicitta, the illusion itself becomes an inexhaustible ornament. The five degenerations themselves appear as a place of bliss. The five aggregates themselves appear as the fully perfected body. The faults of the root of existence appear as the essence of bodhicitta. Outer and inner, vessel and essence, appear as the nature of father and mother.' Similarly, the clouds of bodhicitta spread extensively to all, just as oil pervades sesame seeds. So it is. Those who cling to mere words should know that the view of mantra is that the ground is immutable. They say that because they want the state to be transformed, it is the same as the Mind-Only school. However, the Mind-Only school believes in the immutable, permanent, mind-only self-illuminating, while here it is believed that the spontaneously accomplished, unconditioned, beyond permanence and annihilation, and the realm of spontaneously accomplished qualities are not the same. Similarly, the Mind-Only school believes that the alaya-vijnana and the eight consciousnesses are transformed into wisdom, but here it is only the removal of those, and there is no transformation of the state, but it is quickly realized by making the unmanifest manifest, so the difference is very great. The reason for this is that the indestructible bodhicitta of all secret mantra practitioners, in the Tathagatagarbha, is established as immutable by its very indestructibility, so it is necessary to manifest the unchanging bliss. Thus, by making the result itself the path by its very indestructibility, it is called the method of Vajrayana. However, some believe that in the ultimate sense, because there is no inherent existence, it is Buddha, and in the conventional sense, because it is the cause of becoming Buddha, it is established as Buddha, but the nature of things is true like impure appearances. Those who hold cause and effect as pure liberation, draw sources from the sutras of definitive meaning and the profound tantras with many efforts, but mostly due to arrogance, they also scold the treatises of the holy ones, and due to ignorance.
Chinese
由于对佛陀的教诲也产生怀疑，那些辩驳也仅仅成为各自心意的执着对象。从《意合经》的观点来看，这个大乘的秘密真言，以符合进入的方式用声音来表达，不要在词语和声音上寻求意义。圣者们的意图，不是用例子、衡量、理由或者推测的智慧所能理解的。像这样，什么是甚深的真如呢？那就是无误的佛性。那是不存在于言语之道的，如《楞伽经》所说：讲述也是错误的，真实的意义没有文字。因此，佛性只有佛陀才能了解。除此之外，无论是声闻、缘觉，还是十地菩萨，都无法思考。如果完全依赖于思辨的推理，就无法了解佛陀的住处。在《俱生喜金刚》的注释中也说，中观宗的理论仅仅是用言语将一切法都说成是空性，这是思辨者喜欢争论的。也就是说，暂时在道的阶段，使心清净是合理的，但使理清净的是经文。而使经文清净的，是那些不减损经文，依赖于经文而产生之理智。因此，思辨者们无法了解佛陀的真实住处，思辨者之顶饰——法称也说：在那里，推论无法进入。因此，《楞伽经》中说：大慧，如果所有的识不是同一类，那么阿赖耶识就不会从因中产生。此外，《金刚鬘》中说：一切都进入了识蕴，那个识也是光明的。涅槃和一切空，以及法身也被宣说了。如果是这样，佛陀和众生没有分别，那么佛的事业也会变得毫无意义吗？最终的佛陀因为没有偏袒和界限，所以是无自性的。《出世间赞》中说：诸佛是法身，如同清净的虚空。正因为如此，法
English
Doubting even the Buddha's teachings, those arguments become merely objects of attachment for their own minds. According to the 'Intention Gathering Sutra,' this great vehicle's secret mantra, expressed in sounds as a means of harmonious entry, do not seek meaning in words and sounds. The intention of the holy ones cannot be understood by examples, measurements, reasons, or the wisdom of inference. Like this, what is the profound suchness? That is the unmistaken Buddha-nature. That does not exist in the path of words, as the 'Lankavatara Sutra' says: Explanations are also mistaken, true meaning has no letters. Therefore, Buddha-nature is known only by the Buddha. Other than that, whether it be a Shravaka, Pratyekabuddha, or even a tenth-level Bodhisattva, it cannot be contemplated. If one relies entirely on speculative reasoning, one cannot know the Buddha's abode. In the commentary on the 'Sahajasiddha,' it is also said that the Madhyamaka doctrine merely uses words to say that all dharmas are empty, which is what speculators like to argue about. That is to say, temporarily, in the stage of the path, it is reasonable to purify the mind, but what purifies reason is scripture. And what purifies scripture is the undiminished intelligence that arises from relying on scripture. Therefore, speculators cannot understand the true abode of the Buddhas, as Dharmakirti, the crown jewel of speculators, also said: There, inference cannot enter. Therefore, the 'Lankavatara Sutra' says: Mahamati, if all consciousnesses are not of the same kind, then the Alaya-consciousness will not arise from causes. Furthermore, the 'Vajramala' says: All enter the consciousness aggregate, that consciousness is also luminous. Nirvana and all emptiness, and the Dharmakaya are also proclaimed. If that is the case, if there is no difference between Buddha and sentient beings, then will the Buddha's activities become meaningless? The ultimate Buddha is without partiality and limitations, therefore it is without inherent existence. The 'Lokottarastava' says: The Buddhas are the Dharmakaya, like pure space. Because it is so, the Dharma
Tibetan
་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ནི་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། །འདི་ནི་དེའི་ཕྲིན་ལས་སོ་སྙམ་པའང་ད་དུང་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་བློའྀ་གཟེབ་ལས་མ་ཐར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་ཆ་ལ་བཏགས་ཤིང་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པའི་གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་འབའ་ཞིག་ལ་ཐོབ་བྱའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང༌། །གང་དག་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པའི་ལམ་ལ་ ཞུགས་པ་སྟེ། །སྐྱེ་བོ་དེས་ནི་ང་མི་མཐོང༌། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་རང་འབྲས་སྙིང་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང༌། །གདོད་མ་གཞི་ཡི་བཞུགས་ཚུལ་ཤེས་བྱས་ནས། །གཏུམ་མོ་དང་ནི་སྒྱུ་ལུས་ཉིང་འཁྲུལ་ལམ། །འོད་གསལ་བར་དོ་འཕོ་བ་རྣམ་པ་དྲུག །སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བས་འགྲུབ་ཀྱིས་གཞན་རྐྱེན་ལ། །རག་མ་ལུས་ཕྱིར་རང་ལུས་ཐབས་ཀྱི་ལམ། །དེ་ལ་རང་ལུས་ཐབས་ལྡན་དང༌། གཞན་ལུས་རིག་མ་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་གཏུམ་མོ་དང༌། གཞི་མ་སྒྱུ་ལུས་དང༌། དྲོད་ཚད་རྨི་ལམ་དང༌། སྙིང་པོ་འོད་གསལ་དང༌། བསུན་མ་བར་དོ་དང༌། བློ་ཆོད་འཕོ་བ་དྲུག་པོ་ནི་རང་གིས་རྩོལ་བའི་མཐུས་བསྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལུས་པས་ན་རང་ལུས་ཐབས་ལྡན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོར་གསང་དབང་གི་ལམ་གཏུམ་མོ་ནི། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རིམ་པས་རྒྱུད་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་ནས་ལུས་ཀྱི་གནད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཆོས་བདུན་ནི་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ལས། རྐང་པ་ ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར།
Chinese
最后的法轮是安住于三轮完全清净的自性中，因此这是佛。认为“这是他的事业”也仍然没有脱离二元显现之心的牢笼。因此，将依附于部分、以利他为目标的色身的功德仅仅视为所要获得的最终目标，是与大乘《金刚经》所说相违背的：“凡以色见我，以音声求我，是人行邪道，不能见如来。”像这样了解金刚身的安住方式后，为了容易地证悟击中要害的自果心要的安住方式，而学习两种方便道的方式。像这样，了解金刚身的安住方式，以及原始基位的安住方式后，拙火和幻身是甚深之法，光明中阴和迁识是六种。依靠个人的努力可以成就，因为不依赖其他因缘，所以自身是方便道。其中，自身具方便和依靠异身明妃有两种。第一种是道的根本拙火，基础是幻身，暖相是梦修，心要光明，辅助是中阴，决断是迁识，这六者完全依靠自己努力的力量来成就，不依赖其他因缘，因此称为自身具方便。其中，首先是密灌顶之道拙火：通过前行次第使相续堪能后，身体的要点毗卢七法出自《龙钦饶降》。页码401至500。