Tibetan
་པར་འབྱིན་པ་དང་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་རིགས་མེད་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆུང་བ་དང༌། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་འཇིགས་པ་དང༌། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཟིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐག་རིང་བར་སེམས་པ་དང༌། བདུད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང༌། ཐེག་པ་དམན་པའི་གང་ཟག་བསྟེན་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་གཞུང་ལ་བརྩམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་བློས་གཏོང་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཚིག་ངན་བརྗོད་ཅིང་ངན་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མི་སྤོང་བ་དང༌། གཞན་ཡང་མི་ཤེས་པ་དང༌། བག་མེད་པ་དང༌། མ་གུས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མང་བའོ། །ཞེས་བྷཾ་ག་ལའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་བཞེད་པ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཀུན་གྱི་ཕྱི་མོ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལ་འཁོན་དུ་བཟུང་བའི་ཚུལ། གང་ཞིག་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཆུང་ངུ་ལའང༌། །ཁྲོས་པའི་ང་རྒྱལ་ཤིན་ཏུ་བདོ་བ་རྣམས། །མདའ་མདུང་མཚོན་གྱི་ཆད་པ་བཟོད་བྱས་ནས། །དོན་མ་གྲུབ་པར་ཕྱིར་ཕྱོགས་མི་བྱེད་ན། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་ལ་དགྲར་གྱུར་པའི། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཆེན་འདི་དང་གཡུལ་སྤྲད་ནས། །འཁོན་དུ་བཟུང་བའི་ཆོ་ག་མ་ཞིག་པར། །བསླབ་པ་བསྲུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་ཞིག་གཏོང༌། །འཇིག་རྟེན་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་ཆུང་ངུ་ཞིང་གི་མུ་ལ་རེག་པ་ལྟ་བུ་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་ཆུའི་ཀ་རལ་བ་ལྟ་བུ་ལའང་ཤིན་ཏུ་མི་བཟོད་པས། ཁོང་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ཏེ་དུག་སྦྲུལ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་ཕན་ཚུན་འཐབ་ཅིང་འགྱེད་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། བདག་ཉིད་རྒྱལ་བའི་གནས་མ་ཐོབ་བར་དུ་མདའ་མདུང་ལ་སོགས་པ་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པས་རྨ་སྲོལ་ཆེན་པོ་གཏོད་པ་ལའང་ཅང་མི་སེམས་ འགྱེད་པ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བྱེད་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང༌། དུད་འགྲོ་དང༌། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་དུ་འཁྲིད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་མཐུ་ཆེ་ལ་དཔུང་རགས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ལ་གཉེན་པོ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པས་གཡུལ་སྤྲད་དེ། སྒྱིད་ལུག་པ་དང༌། ཞུམ་པ་མེད་པས་འཁོན་དུ་བཟུང་ནས་ཚར་བཅད་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པ་ལ། །རྟག་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱ། །དེ་ལ་བདག་གིས་ཞེན་བྱ་ཞིང༌། །འཁོན་དུ་བཟུང་ནས་གཡུལ་སྤྲད་དེ། །རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་ཉོན་མོངས་པ། །ཉོན་མོངས་འཇོམས་བྱེད་མ་གཏོགས་སོ། །བདག་ནི་བསོགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །བདག་གི་མགོ་བོ་བཅ
Chinese
是因其具有施予等之自性。又是，堕罪生起之因有：无有正信，悲心狭小，不畏轮回之痛苦，为恶友所摄，觉悟之心想得遥远，为魔所加持，依止小乘之人，致力于小乘之论典， 舍弃众生，对菩萨说恶语并生起恶意，不舍弃与菩提心相违之品，此外还有不了解，不谨慎，不恭敬，烦恼多。如是，孟加拉之瑜伽士所许，烦恼是所有之根本，故对此生起仇恨之理。若有对损害之因果小事，愤怒之傲慢极其增盛者，箭矛刀剑之惩罚能忍受，事情未成就不退却，如是一切对我为敌之，烦恼大力与此交战后，仇恨未息灭之前，如何舍弃守护学处之苦行？世间上，损害之因小如触及田地之边际，其果小如水之滴落，也极其不能忍受。生起嗔怒，感受如毒蛇般之心，互相争斗，加入战斗，自己未获得胜利之前，箭矛等各种武器造成巨大创伤也不在意， 不从战斗中退却。如是一切从各方面将众生带入地狱、饿鬼、旁生的烦恼怨敌，力量强大且军队众多，自性即是痛苦，对此以猛烈之对治力交战，不懒惰，不胆怯，以仇恨之心加以制裁之理，如《入行论》所说：如是摧毁烦恼时，当恒常不退转，于此我当执着，以仇恨心而战斗，如是之烦恼，唯除灭烦恼者，我被积聚而杀，或砍我的头。
English
It is because it has the nature of giving and so on. Also, the causes of falling into sin are: lack of faith, small compassion, not fearing the suffering of samsara, being possessed by evil friends, thinking that enlightenment is far away, being blessed by demons, relying on Hinayana people, engaging in Hinayana scriptures, Abandoning sentient beings, speaking ill of Bodhisattvas and generating evil thoughts, not abandoning things that are contrary to Bodhicitta, and also not understanding, being careless, being disrespectful, and having many afflictions. Thus, the yogi of Bengal affirms that afflictions are the root of everything, so one should harbor hatred towards them. If there are those whose pride of anger is extremely strong even towards small causes and effects of harm, they endure the punishment of arrows, spears, and swords, and do not retreat until the matter is accomplished. In all ways, having fought with this powerful affliction that has become an enemy to me, how can I abandon the asceticism of protecting the precepts before the ritual of holding a grudge is extinguished? In the world, even a small cause of harm, like touching the edge of a field, and its small effect, like a drop of water, are extremely unbearable. One becomes angry, experiences a mind like a poisonous snake, and engages in fighting and battling each other. Even if various weapons such as arrows and spears inflict great wounds before one attains the state of victory, One does not retreat from battle. In all ways, the enemy of afflictions, who leads all sentient beings to hell, hungry ghosts, and animals, is powerful and has a large army, and whose nature is suffering. Having fought against this with a strong antidote, without laziness or cowardice, the way of punishing with hatred is as stated in the Bodhisattvacharyavatara: When destroying afflictions in this way, one should always be unretreating. I should be attached to this, and fight with hatred. Such afflictions, except for those who destroy afflictions, I am accumulated and killed, or my head is cut off.
Tibetan
ད་ཀྱང་སླ། །དམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི། །དགྲ་ལ་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་བསླབ་པ་བསྲུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་མི་དབང་འཕགས་པ་ལ་འོས་པའི་རྒྱལ་སྲིད་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་གྱི་ཁྱད་ནོར་བསྙེན་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོའི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། དད་པའི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེས། །ཉིན་མཚན་དགེ་བའི་ལམ་སྣ་དྲང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་བཙུན་མོ་རིན་པོ་ཆེས། །རབ་ཏུ་མཛེས་པའི་ རྒྱན་ཕྲེང་གདགས། །གཏོང་པའི་བློན་པོ་རིན་པོ་ཆེས། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་འཕྲུལ་ཆེན་འབྱུང༌། །ཐོས་པའི་དམག་དཔོན་རིན་པོ་ཆེས། །ལོག་རྟོག་དགྲ་ཡི་གཡུལ་ངོ་གཞོམ། །ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་རྟ་མཆོག་གིས། །ཉོན་མོངས་བདག་མེད་སྤུབས་སུ་སྦ། །ཁྲེལ་ཡོད་སྟོབས་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལས་རྣམས་སྤང༌། །ཤེས་རབ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས། །བདག་དང་གཞན་གྱི་རེ་བ་བསྐང༌། །ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་འཕགས་པའི་ནོར། །ནོར་གཞན་ཕལ་པ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ན་ཉོན་མོངས་བཙོན་རར་བསྡམས་པ་ཡིས། །བདག་གི་ཚོད་ཀྱང་རིག་པར་མི་འགྱུར་ན། །མཐའ་དག་འགྲོ་བ་དེ་ལས་དབུགས་འབྱིན་ཞིང༌། །སྒྲོལ་བའི་བརྟན་པ་མི་ཉམས་ག་ལ་ཞིག །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ནའང་མི་གནས། ནང་དུ་དབང་པོའི་ཚོགས་ལའང་མི་གནས། བར་དང་བར་ཞེས་བྱ་བའི་ཁམས་ལ་ཡང་མི་གནས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་གློ་བུར་དུ་རང་བྱུང་ལ། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་ལའང་ཡུལ་མེད་ན་ཉོངས་མོངས་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་མི་རུང་ཡང༌། རང་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདིའི་བཙོན་རར་ཚུད་པ་འབའ་ཞིག་པས་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་རང་གི་ ཚོད་ཀྱང་རང་གི་རིག་པར་མི་ནུས་ན། འགྲོ་བ་གཞན་དང་གཞན་དག་དེ་ལས་སྒྲོལ་ཞིང་དབུགས་འབྱིན་པའི་བརྟན་པ་མི་ཉམས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བྱེད་པ་ངན་པའི་རྒྱུས་ད་ནི་དུས་ནམ་ཡང་འདི་དག་གི་དོན་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་ཞི་བདེའི་བློ་སྐྱེས་པ་ནི་བཏང་བའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་གཉེན་པོར། བག་ཡོད་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པའི་ས་གཞི་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་སླ་བས། །མི་ཉམས་བཟུང་ཞིང་དྲི་མ་སྦྱོང་བ་དང༌། །སྤེལ་བའི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་བགྱིད་འཚལ་ལོ། །ཞེས་མཚམས་སྦྱར་ནས་བག་ཡོད་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ལྡན་པ་ནི་ས་གཞི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་བཟུང་ནས་མྱུ་གུ་བསྐྱེད
Chinese
现在也是如此。不应顶礼那些始终是烦恼之敌者。如是说。因此，为了守护戒律的苦行之友，应当供养适合于君主圣者的七政宝。如学师勇士所修的世俗菩提心： 以信之宝轮，日夜引导善道。 以戒律之宝女，佩戴极其美妙的饰品。 以布施之宝臣，生出福德智慧大力量。 以听闻之宝将，摧毁邪念之敌阵。 以知惭之宝马，将烦恼自我藏匿于隐蔽处。 以知耻力之宝象，舍弃颠倒之业。 以智慧之宝珠，满足自他之愿。 无边功德圣者之财，其他庸俗之财乃痛苦之因。如是说。 于此，被烦恼囚牢束缚，我亦不能知晓自己的限度，何况能从其中解脱一切众生，救度之坚定又怎会衰减？ 对此，烦恼既不在外境中存在，也不在内里的根识之集合中存在，也不存在于所谓中间和间隙的界中，而是从普遍的分别念中突然自生。如果普遍的分别念也没有处所，那么烦恼不是有色之物，所以不能像所依和能依那样存在。然而，自性上，一切有情都仅仅被囚禁于此牢狱中，由于愚痴等原因，自己 的限度也无法自己知晓，又怎么能指望从其中救度其他众生，解脱他们的痛苦，而救度的坚定不会衰减呢？特别是，众生由于恶劣的行为，现在认为无论何时都不能为他们做些什么，从而产生寂静之心，这就是舍弃的极限了。因此，作为其对治，在具备谨慎和正知的土地上，菩提心的幼苗容易生长，所以应当不懈地守护，净化污垢，并努力增殖。如是连接，谨慎、正念和正知持续具备就像土地一样，从这个基础上，抓住菩提心的种子，生出幼苗。
English
Now also. One should not bow down to the enemy who is always afflicted. Thus it is said. Therefore, as a friend of the asceticism of guarding the precepts, one should attend to the seven precious royal possessions suitable for the noble lord. From the cultivation of the conventional bodhicitta by the teacher Warrior: With the precious wheel of faith, guide the path of virtue day and night. With the precious consort of morality, wear a garland of ornaments that is extremely beautiful. With the precious minister of generosity, great power of merit and wisdom arises. With the precious general of hearing, destroy the battlefront of the enemy of wrong thoughts. With the supreme horse of knowing shame, hide the afflictions and self in a hidden place. With the elephant of the power of embarrassment, abandon inverted actions. With the precious jewel of wisdom, fulfill the hopes of oneself and others. The wealth of the noble one with infinite qualities, other ordinary wealth is the cause of suffering. Thus it is said. Here, bound by the prison of afflictions, I cannot even know my own limits, let alone liberate all beings from it, how could the steadfastness of salvation not diminish? Regarding this, afflictions do not exist in external objects, nor do they exist in the collection of internal faculties, nor do they exist in the realm called "between" and "intermediate," but arise suddenly and spontaneously from universal conceptualization. If universal conceptualization also has no place, then afflictions are not material, so they cannot exist as something that relies and something that is relied upon. However, by nature, all sentient beings are only imprisoned in this prison, and due to ignorance and other causes, one's own limits cannot be known by oneself, how can one expect to liberate other beings from it, relieve their suffering, and the steadfastness of salvation will not diminish? In particular, sentient beings, due to bad deeds, now think that they can never do anything for them at any time, and thus generate a peaceful mind, which is the limit of abandonment. Therefore, as an antidote to this, on the ground of being endowed with mindfulness and awareness, the sprout of bodhicitta is easy to grow, so one should diligently guard it without diminishing, purify defilements, and strive to propagate it. Thus connecting, being mindful, and continuously possessing awareness is like the earth, from that basis, grasping the seed of bodhicitta, and growing sprouts.