Tibetan
རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞུགས་གང༌། །དེས་ནི་ལམ་མཆོག་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འོན་ཏེ་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་སྒོམ་ནའང༌། །འཁོར་བ་འདི་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །གང་ཡང་གཉིས་པོ་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་ དེ། །འཁོར་བར་མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། །ཞེས་དང༌། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ནི་གང༌། ཤེས་རབ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་གང་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བས་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དེ་ནི་དེའི་ཐབས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞི་བ་དང་རབ་ཏུ་ཞི་བར་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་བདུད་བཏུལ་བའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ལྟར་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ངོས་བཟུང་ནས། དེ་སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་གང་ལས་སྐྱེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པ་ལ་དཀོན་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་རྐྱེན་བཞི་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡོད་ཀྱང༌། འདིར་ལས་དང་པོ་ལ་ཚད་མེད་བཞིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ས་མཁན་ལྟ་བུ་བྱས་ནས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་དང་བསླབ་བྱ་བསླབས་པ་ལས་སྐྱེ་བའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། དགའ་བ་ཆེན་པོ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཚད་མེད་ ཀྱི་སྒྲ་དོན་རྣམ་གྲངས་བཞིར་བསྟན་ཏེ། སློབ་དཔོན་བུདྡྷ་གུཔྟས། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཚོགས་ཚད་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཚད་མེད་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་མང་ཉུང་འདི་ཙམ་མོ་ཞེས་དཔག་པར་མི་ནུས་པ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུའམ་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དང༌། གསུམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བཞི་པ་ནི་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་ངོ་བོར་གནས་པའོ། །དེ་ལས་བྱམས་པའི་དམིགས་རྣམ་བཤད་པའི་ཕྱིར། བྱམས་པའི་ངོ་བོ་གཞན་བདེ་འདོད་པ་ཡིན། །སྡུག་པའི་མ་ཡིས་བུ་ལ་ཇི་བཞིན་དུ། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བ་ཀུན་སྤུངས་ནས། །གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་གནོད་པ་བཟོད་ལ་བསླབ། །དེ་ལ་བྱམས་པ་ནི་
Chinese
远离上师而入空性，不能因此获得殊胜道，纵然仅仅修持慈悲心，亦无法从此轮回中解脱。若能调和此二者，不住轮回亦不住涅槃。如《圣妙吉祥智不住经》所说：何为菩萨之方便？何为般若之现证？为于等持中观照有情，以大悲心之所缘而系心，此乃彼之方便。何为寂静与极寂静之等入，此乃般若。如是等等广说，与《降魔品》中所说相符。如是确定道之体性后，从何生起修持之仪轨？虽有认为从见佛之色身、法身之功德，以及对大乘教法生起珍稀想等四缘而生起，然此处对于初学者，先以四无量心作为地基，然后从发愿和趣入二者以及学习学处而生起。如是《中观母经》中说：善现，菩萨摩诃萨应修习大慈、大悲、大喜、大舍。如是。其中，一般而言，无量之词义显示为四种类别。如论师佛护所说：如是，缘于无量有情，以及无量福德，以及无量法，以及无量智慧。其中，第一者，无法衡量三界有情之多寡。第二者，福德与智慧二者，乃生起之因或本体。第三者，乃佛之伟大功德，如十力与四无畏等。第四者，以所知与能知无别，成为如来智慧之所缘境。慈等四法即安住于彼等之体性中。其中，为解释慈爱之所缘差别，慈爱之本体乃欲求他乐。如慈母爱子般，积聚身、受用及一切善根，学习饶益他人、忍受损害。其中，慈爱是
English
Separated from the guru and entering emptiness, one cannot thereby attain the supreme path. Even if one only meditates on compassion, one will not be liberated from this cycle of existence. But whoever is able to combine these two, neither dwells in samsara nor dwells in nirvana. As stated in the "Teaching of the Inexhaustible Intelligence," what is the means of a Bodhisattva? What is the manifestation of wisdom? Because when one abides in equanimity, one observes sentient beings, and therefore one's mind is closely placed upon the object of great compassion, that is the means. Because one engages in peace and complete peace, that is wisdom. It is said extensively and in accordance with the chapter on subduing Mara. Having thus identified the characteristics of the path, from what does the method of combining them arise? Although it is thought to arise from four causes, such as seeing the form body of the Buddha, the qualities of the Dharma body, and the perception of the rarity of the Mahayana teachings, here, for beginners, the four immeasurables are first made like a ground-breaker, and then it arises from the two, aspiration and engagement, and from learning the precepts. As it is said in the Intermediate Mother Sutra: "Subhuti, the Bodhisattva Mahasattva should cultivate great love, great compassion, great joy, and great equanimity." Thus it is. In general, the meaning of the word "immeasurable" is shown to have four categories. As the teacher Buddhagupta said: "Thus, focusing on immeasurable sentient beings, and immeasurable accumulations, and immeasurable Dharma, and immeasurable wisdom." The first is that it is impossible to estimate how many sentient beings there are in the three realms. The second is that merit and wisdom are the two causes or essences of generation. The third is the great qualities of the Buddha, such as the ten powers and the fearlessnesses. The fourth is that the knowable and the knowing are inseparable, and thus become the object of the Tathagata's wisdom. The four dharmas, such as love, abide in the essence of those dharmas. In order to explain the object of love, the essence of love is the desire for the happiness of others. Just as a loving mother loves her child, accumulating body, possessions, and all virtues, one should learn to benefit others and endure harm. Among them, love is