Tibetan
མ་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་གཉེན་པོར་འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང་དོན་དུ་བསྟན་བཞིན་དུ། ཡང་འཁོར་ལོ་བར་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་མེད། ཡེ་ཤེས་མེད། ཐོབ་བ་མེད། མ་ཐོབ་བ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་དོན་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་བཤད་པའི་འགལ་བ་ལྟག་སྤྲོད་གང་གིས་སྤོང་། ལར་ཡང་ཆོས་ནི་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་དོན་ལ་རྟོན། ཀུན་རྫོབ་ལ་མི་རྟོན་དོན་དམ་ལ་རྟོན། དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན་ངེས་དོན་ལ་རྟོན། རྣམ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པའི་རྣམ་འབྱེད་འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་དང་། མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་གསང་ཚིག་རྣམས་མཐའ་དྲུག་དང་ཚུལ་བཞིའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གསུང་རབ་བལྟ་བའི་ལྡེ་མིག་མེད་བཞིན་གྱ་ཆོམ་དུ་བརྒལ་ནས་དགག་སྒྲུབ་དང་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་ལེན་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དཀྲིས་དམ་པོས་རང་ཉིད་འཆིང་བ་ལས། གསུང་རབ་འཆིང་བ་མ་ཡིན་པས། ཆོས་མིག་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཕོ་ཚོད་ཀྱི་ཚད་མས་ངེས་དོན་གྱི་གསང་ཚིག་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་གཞལ་ན་རྩ་ལྟུང་དགུ་པའི་ལམ་ནས་ངན་སོང་དུ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པ་ལས། འདི་ལ་མི་བླུན་པོ་ཁ་ཅིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་མི་ཤེས་ཤིང་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་ངའི་ལྡེམ་པོ་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ། (༩༠༩)འདི་ནི་རུང་ངོ་། །འདི་ནི་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་དག་ནི་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན། དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་ཞེས་ང་འཆད་དོ། །མི་ཕམ་པ་མ་འོངས་པའི་དུས་ཕྱི་མའི་ཚེ། ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་བ་ཐ་མལ་དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་བསྙེན་དང་། དགེ་བསྙེན་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཁས་འཆེ་བར། སྔོན་མུ་སྟེགས་ཅན་དུ་གྱུར་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་སྤྱོད་པ། གཉེན་ལ་གདུང་བ། རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་ལ་ཆགས་པ། ཁྱིམ་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པ། ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ། མདོག་ངན་པ། དམན་པ་ལ་མོས་པ། ཀ་བློ་མི་བདེ་བ། མ་གྲག་པ། རིགས་དམའ་བ། ཡོ་བྱད་ལ་ཡོངས་སུ་ཆགས་པ། ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་ཟས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཟས་ལ་ཤིན་ཏུ་རེང་ཞིང་རྣམ་པར་རིང་བ། སྒྱུ་དང་གཡོ་ལ་གནས་པ་དག་གཞན་དུ་སྨྲ་ཞི
Chinese
应当依止母续。如是，在依止作为生起痛苦之因的集谛，而将灭道谛作为对治品，并如是宣说的同时，又于中转法轮时说：无苦，无集，无灭，无道。无智，无得，亦无不得。以何种背反来消除这两种了义谛的矛盾？总的来说，法是不依止词句而依止意义，不依止世俗而依止胜义，不依止不了义而依止了义，不依止识而依止智的辨别，是无垢称经所宣说的。并且，在没有依止经续部的密语、六边四理的口诀，如同没有观看圣典的钥匙一般，轻率地进行辩驳，以否定、肯定、怀疑、取舍等各种缠缚束缚自己。圣典并非束缚，因此，在没有获得远离尘垢的法眼之前，如果以臆测的尺度衡量了义的甚深密语，则会以第九根本堕罪的途径，被引入恶趣。如圣者《集摄品》所说：于此，某些愚笨之人，不了知如来善巧方便，不理解我的隐秘之语，如是说：此是如法，此是不如法。如是之辈，乃是舍弃正法者，彼等乃是诽谤如来者，因此我说彼等是地狱众生。弥勒菩萨！未来后五百世时，声称是菩提萨埵的庸俗比丘、比丘尼、优婆塞、优婆夷，往昔曾是外道，因发愿力的缘故，于如来善说之教法及律藏中出家，行持偏颇，贪恋亲友，贪著利养恭敬，吝啬家产，毁坏家庭，相貌丑陋，喜好低劣，心怀不悦，默默无闻，种姓低贱，完全贪著资具，远离安住于佛法的饮食，极其疏远禅定的饮食，安住于虚伪欺骗之辈，会说其他
English
One should rely on the Mother Tantra. Thus, while teaching the truth of cessation and path as the antidote to the arising of suffering, which arises from relying on the cause of origin, it is also said in the intermediate turning of the wheel of Dharma: "There is no suffering, no origin, no cessation, no path. There is no wisdom, no attainment, and no non-attainment." How can one resolve the contradiction between these two statements of definitive meaning? In general, Dharma relies on meaning, not on words; it relies on ultimate truth, not on conventional truth; it relies on definitive meaning, not on provisional meaning; it relies on wisdom, not on consciousness. This distinction is taught by the noble Vimalakirti. Furthermore, without relying on the secret instructions of the sutras and tantras, the six extremes and four modes, like lacking the key to viewing the scriptures, one rashly engages in debate, binding oneself with various entanglements such as negation, affirmation, doubt, acceptance, and rejection. The scriptures are not a bondage. Therefore, until one attains the Dharma eye free from dust, if one measures the profound secrets of definitive meaning with the measure of presumption, one will be led to the lower realms through the path of the ninth root downfall. As stated in the noble "Condensed Collection": "Here, some foolish people, not knowing the skillful means of the Tathagata and not understanding my hidden words, say, 'This is proper, this is improper.' Such people are those who abandon the true Dharma, they are those who slander the Tathagata, therefore I say that they are hell-beings." Maitreya, in the future, in the last five hundred years, ordinary monks, nuns, laymen, and laywomen who claim to be Bodhisattvas, who were formerly non-Buddhists, due to the power of their aspirations, will ordain in the well-spoken teachings and Vinaya of the Tathagata, practicing partially, clinging to relatives, attached to gain and respect, miserly with their possessions, destroying families, having ugly appearances, delighting in the inferior, being uneasy in their minds, being unknown, of low birth, completely attached to possessions, devoid of all food that is comfortable in the Dharma, extremely distant from the food of Samadhi, dwelling in deceit and deception, will speak differently.