Tibetan
འི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོས་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེགས་པས། ཉེ་བར་ཞི་པ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པས་རྟོག་དཔྱོད་དང་རྗེས་དཔག་གི་ཀུན་འབྱུང་བ་ཅན་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བ། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ལ་གནས་པའི་མདོ་ལས། རྟོག་པ་རྣམས་ནི་གཡོ་བར་འགྱུར། །རྟོག་པ་མེད་ན་མྱ་ངན་འདའ། །གང་གི་རང་བཞིན་དེ་ཤེས་པ། །དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྡན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང་། །གཞན་ཡང་རྟོག་གེས་བརྟག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་གྲུབ་མཐའི་རྟོག་གེ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གཞུང་དེ་གཤིས་ལམ་གྲུབ་བཞིན་དུ་འགལ་འདུའི་བརྒལ་བརྟག་གིས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་འཇལ་ནས་ཡེ་གྲོལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་གྲོལ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ལ། ས་མཚམས་ཀྱི་རྟོག་གེ་ནི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་སྟེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་དང་བཅས་པས་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གྲུབ་མཐའི་རྟོག་གེ་དང་། །ས་མཚམས་དམན་པ་སོ་སྐྱེའི་རྟོག་གེ་ཡིས། །རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདས་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །གདོད་ནས་གྲོལ་བ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ། འདི་ལྟར་གཤིས་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་མི་འཇུག་བས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསམ་ བརྗོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐས་མི་རྟོགས་ལ། རང་རྒྱུད་འཇིག་རྟེན་པ་ལས་མ་འཕགས་པས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་བློས་གཞལ་ཡང་བློ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ལས་ནམ་ཡང་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ཀྱང་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་སྒོམ་རིམ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འགག་པ་ལ། །རྐྱེན་ནི་རྟོག་པ་གཅིག་པུ་ཡིན། །རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་རྣམས། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་རྟོག་གེ་བ། །བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པ་ན། །རང་བཞིན་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །དངོས་པོ་མེད་ཅིང་ཀུན་གཞི་མེད། །འདི་དག་བྱིས་པས་རབ་ཏུ་བཏགས། །རྟོག་གེ་ངན་པས་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད། །ཅེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་བའི་འགྲེལ་བར། །ཁྱེད་ཅག་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བས་བཅིངས་པར་མ་ཟད། །ད་དུང་ཡང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་སྦྱར་བའི་འཆིང་བས་བཅིངས་པ་དར་གྱི་སྲིན་བུ་རང་གི་ཁུ་ཆས་འཆིང་བ་བཞིན་དུ། །ཞེས་སོ། །འདིར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་ངོའི་གནས་ལུགས་གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གནས་པ་རྗེན་པ
Chinese
以自性智慧的力量焚烧分别念的薪柴，得以寂静，远离戏论，不为分别念的风所动摇，与思辨和推测的生起之因极其相违，各自自明的体性超越言说的境地。如《安住于文殊师利之经》所说：分别念皆为动摇，无分别念则得涅槃，谁知其自性，彼即名为具智慧。又说：以分别念不能测度，故当各自自明。特别是宗派的分别念，以实体论者的论典，如已成立的习气之路般，以矛盾的辩论来衡量甚深之义，对本自解脱的法性也以新解脱来增益。地界的分别念，乃是孩童各自的生者，即以对五蕴执取的有心者不分别之相。实体论者宗派的分别念，以及地界低劣的凡夫的分别念，超越思辨的胜者智慧，本初解脱乃是大圆满之道。如此，体性不容许名言的所知，故无自性的智慧不能以思辨的宗派来证悟。由于自续未超胜世间，即使以圣者的智慧见道也不能完全不分别，若以思辨之心来衡量，然心的法性终究是世俗，故无论何时都无法测度，因此凡夫也无法证悟不分别之相。导师圣者的《修习次第》中也说：生与灭之因，唯是分别念，唯识所现者，非是事物性。于分别转变之分别者，若修唯是假立，则无自性亦无识，无事物亦无阿赖耶，此等为孩童所遍计，由恶分别念所生。又《六十正理论释》中说：汝等不仅为无始以来之烦恼所缚，而且还被自己恶劣宗派所缠缚，如蚕以自身之丝所缚。此处自性大圆满的自性面目的安住之法，本初即安住于离戏之中，赤裸裸地。
English
By the power of self-nature wisdom, the firewood of conceptualization is burned, attaining tranquility, being free from elaboration, not being moved by the wind of conceptualization, being extremely contradictory to the cause of arising of speculation and inference, and the nature of individual self-awareness transcends the realm of expression. As stated in the Sutra of Remaining in Manjushri: All conceptualizations are moving, without conceptualization there is nirvana, whoever knows its self-nature, that is called having wisdom. Furthermore, it cannot be measured by conceptualization, therefore it should be self-evident. In particular, the conceptualization of sectarianism, with the treatises of substantialists, measures the profound meaning with contradictory debates as if it were an established path of habit, and also adds new liberation to the Dharma nature of original liberation. The conceptualization of the boundary is the individual being of children, that is, the aspect of non-conceptualization by those with mind who cling to the five aggregates. The conceptualization of the sectarianism of substantialists, and the conceptualization of the inferior ordinary beings of the boundary, the wisdom of the Victorious One that transcends speculation, the original liberation is the path of the Great Perfection. Thus, the nature does not allow the knowable of terms, therefore the wisdom of no self-nature cannot be realized by the speculative sect. Since the self-continuum has not surpassed the world, even if the wisdom of the noble ones sees the path, it cannot be completely non-conceptual, if measured by the mind of speculation, then the Dharma nature of the mind is ultimately conventional, so it can never be measured, therefore ordinary beings also cannot realize the aspect of non-conceptualization. In the Stages of Meditation of the Teacher Noble One, it is also said: The cause of birth and death is only conceptualization, those that appear as mere consciousness, are not the nature of things. For the conceptualizer who transforms into conceptualization, if meditating on mere imputation, then there is no self-nature and no consciousness, no thing and no alaya, these are all imputed by children, born from evil conceptualizations. Also, in the commentary on the Sixty Reasoning, it is said: Not only are you bound by the bonds of afflictions from beginningless time, but you are also bound by the bonds mixed with your own evil sects, like a silkworm bound by its own silk. Here, the abiding of the self-face of the self-nature Great Perfection, from the beginning, abides in freedom from elaboration, nakedly.
Tibetan
ར་བསྟན་ནས། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྐྱད་དང་བཅས་པའི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རང་གྲོལ་གྱི་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་རྒྱུའི་ཐེག་པའི་བདེན་བཞི་དང་བདེན་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བློས་མི་ཐུག་ཅིང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་སྦྲེལ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ལམ་རིམ་གཉིས་ལ་སོགས་པའང་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་སྨིན་འདོད་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་འཕྲད་དང་གོལ་སྒྲིབ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆ་ལས་མ་གྲོལ་བས་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དོན་དམ་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ ལས། ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་གཅིག་ངོ་བོ་ལ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིས། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ངན་སོང་རྒྱུ་ཟེར་ནས། །ཆོས་དབྱིངས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་སྤང་བར་བྱེད། །དེ་ཡིས་ཆོས་ཉིད་མ་མཐོང་སྤངས་པ་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཅུས། །ས་བཅུ་ལམ་ལ་སྦྱངས་ཏེ་བགྲོད་པ་ཡིས། །ཆོས་ཉིད་མ་མཐོང་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་གནས། །ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དུས་ཚིག་བཟང་སྒོ་ནས། །བྱང་ཆུབ་ལྔ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་བཞིས། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ལྷ་ཡི་སྐུར་བསྒོམ་པ། །དེ་ཡིས་རང་སེམས་བསྒོམ་མེད་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་གདོད་ནས་རང་གྲོལ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལམ་ལ་རྟེན་མི་དགོས་པར་རང་གྲོལ་དུ་འགྱུར་རམ་ཅི་ན། སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཅོག་གིས་དམ་པའི་བླ་མ་ཡང་མ་བརྟེན། །སྨིན་བྱེད་ཀྱིས་སྨིན་པར་ཡང་མ་བྱས། གྲོལ་བྱེད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་ཡང་མ་བྱས། ཐབས་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་མ་རིག །ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་སྒྲིབ་པ་སྦྱང་བ་དང་། ཚོགས་རྫོགས་པའི་བྱ་བའང་མ་བྱས། །དངོས་གཞི་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གྲོལ་དང་བཅོག་བཞག་གི་གནད་ཀྱང་མགོ །མོས་གུས་ལ་ལྟོས་ནས་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་བཞུགས་པའང་མེད་པས་འབད་མེད་དུ་གལ་གྲོལ། དེ་སྐད་དུ་སྤྱི་མདོ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་ལ། །རྟོག་པས་བསྒྲིབས་པས་ངོ་མ་ཤེས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཐབས་དང་སྤྱོད་ཕྱོགས་ལ་མ་ལྟོས་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་སྐུར་པ་འདེབས་ན་ཁྱེད་ཅག་ལ་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རེ། འོན་ཏེ་དངོས་
Chinese
又显示说，依靠使具有八识聚的忽然的垢染自解脱的要点而清净，对于此，以能诠之道的四谛和二谛等等名言的分别心不能通达，而且以方便和智慧相结合的密咒乘的缘起道次第二者等等，也未脱离希求因果先后成熟的臆测分别心的遭遇和错谬遮障的方面，因此遮蔽了法性菩提心的真实胜义超离心识的大智慧的道理，如《普贤行愿品》中说：法性菩提心一自性中，痛苦集起谛四种相，说痛苦集起恶趣因，舍弃法界菩提心。因此彼未见法性是舍弃。法性菩提心之自性中，以胜义世俗二谛，布施持戒波罗蜜多十，于十地道上修习而行，未见法性住于行持地。法性菩提心之自性中，从星宿和时辰吉凶门，五种菩提和大神变四种，如是显现诸法一切和，加持之后观想为天神身，因此彼非见自心无修。如是说。如果本来是自解脱，那么一切有情不需要依赖道而成为自解脱吗？难道是这样吗？一切有情既不依赖殊胜上师，也不以成熟者而成熟，也不以解脱者而解脱，不认识方便的入门，对于观待道的先导，也不做为了证悟彼而净除障碍和圆满资粮的事业，对于观待正行，也不懂自解脱和任运安住的要点，对于观待信敬，也没有上师的加持融入，因此无勤而解脱。如是《总集经》中说：唉玛火，稀有奇妙法，圆满佛陀众之密，一切皆是佛陀然，为分别所障故不识。如是说。因此，如果诽谤说是无须观待方便和行持的道，那么你们将会遭受难忍的恶趣痛苦。然而真实
English
Furthermore, it is shown that relying on the key point of the spontaneous liberation of adventitious defilements, which possess the eight consciousness aggregates, to purify them, the minds of terminologies such as the Four Noble Truths and the Two Truths of the causal vehicle cannot comprehend this. Moreover, the stages of the path of dependent origination of the Mantra vehicle, which combines skillful means and wisdom, and so on, have not been liberated from the aspects of encounters with conceptual minds that desire the ripening of cause and effect in sequence, and various errors and obscurations. Therefore, they obscure the meaning of the Dharmata Bodhicitta, the great wisdom of ultimate transcendence of mind. As it is said in the Kunjed Gyalpo: "In the one essence of Dharmata Bodhicitta, the four aspects of the truth of suffering and its origin, saying that suffering and its origin are the cause of bad migrations, abandon the Dharmadhatu Bodhicitta. Therefore, they have not seen the Dharmata and have abandoned it. In the essence of Dharmata Bodhicitta, with the two truths of ultimate and conventional, with the ten perfections of generosity, ethics, and so on, by training on the ten bhumi paths, they have not seen the Dharmata and abide on the ground of practice. In the essence of Dharmata Bodhicitta, from the doors of auspicious planets, stars, times, and words, with the five enlightenments and the four great miracles, all phenomena that appear in this way, and after blessing them, meditating on them as the bodies of deities, therefore, they do not see their own mind without meditation." Thus it is said. If it is originally self-liberated, then will all sentient beings become self-liberated without needing to rely on the path? Is that so? All sentient beings do not rely on the holy guru, nor are they ripened by the ripening agent, nor are they liberated by the liberating agent, they do not recognize the entrance of skillful means, and in relation to the preliminary practices of the path, they do not perform the activities of purifying obscurations and completing accumulations in order to realize it. In relation to the main practice, they do not understand the key points of self-liberation and effortless abiding. In relation to devotion, there is no blessing of the guru entering, so they are liberated effortlessly. As it is said in the Spyi mdo: "Emaho, wonderful and amazing Dharma! The secret of all the perfect Buddhas! All are Buddhas, but they do not recognize it because they are obscured by concepts." Thus it is said. Therefore, if you slanderously say that it is a path that does not need to rely on skillful means and conduct, then you will experience unbearable suffering in the lower realms. However, the reality is