Tibetan
།དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཡང་། རྒྱུད་བླ་མར། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་དང་། རྩ་ཤེ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གང་། །འགྲོ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་ལ་དྲང་ངེས་ཀྱི་བརྒལ་བརྟག་མང་ཀྱང་ཉ་ལམ་དུ་ཆུ་བདེ་བ་ལྟར་ཚིག་ལམ་དུ་ཐ་ སྙད་བདེ་བའི་ལྟར་སྣང་ཙམ་གྱིས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་ངེས་དོན་དུ་མི་མཐོང་བའི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། གང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་དམུས་ལོང་ཞིག་གིས་གཞན་ཞིག་ལ་མར་གྱི་ཁ་དོག་དྲིས་པ་ལས་ཁ་བ་འདྲའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དག །དེས་ཁ་པ་ལ་ལག་པ་རེག་པས་མར་གྱི་ཁ་དོག་གྲང་མོར་འཛིན་ཏོ། །སྨྲས་པ། ངང་པའི་གཤོག་པ་འདྲའོ། །ངང་པའི་གཤོག་སྒྲ་ཐོས་པས་ཁ་བའི་ཁ་དོག་འུར་འུར་པོར་འཛིན་ཏོ་དྲིས་པ་གཤོག་པའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ། དུང་དང་འདྲའོ། །དུང་ལ་རེག་པས་འཇམ་པོར་འདུག་ནས་དེ་ཡང་འཇམ་པོར་འཛིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་དམུས་ལོང་གིས་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་མཐོང་བ་རབ་ཏུ་དཀའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དཀའ་བ་ཡང་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་པའི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསལ་བཞག་མེད་པ་མངོན་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ་ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སྟོང་དག་ཏུ། །ངས་ནི་མདོ་སྡེ་གང་བཤད་པ། །ཚིག་འབྲུ་ཐ་དད་དོན་གཅིག་སྟེ། །ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཚིག་གཅིག་རྣམ་པར་བསྒོམས་ན་ནི། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ཇི་སྙད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཆོས་རྣམས་མང་པོ་རབ་བཤད་པ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། །མི་གང་དོན་ལ་མཁས་པ་དག ། ཚིག་འདི་བསླབ་པར་གྱུར་པ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དཀོན་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གདུལ་བྱ་བཀྲི་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་གསུམ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། ནོར་བུ་མཁན་མཁས་པ་ནོར་བུ་སྦྱོང་བའི་ཚུལ་ལེགས་པར་ཤེས་པ་དེས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ནས་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བླངས་ཏེ་ལན་ཚྭའི་ཆུ་རྣོན་པོས་སྤངས་ནས་སྐྲའི་རེ་བས་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཟས་ཀྱི་ཁུ་བ་རྣོན་པོས་སྤངས་ནས་བལ་གྱི་ལ་བས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྨན་ཆེན་པོའི་ཁུབས་སྤངས་ཏེ་རས་སྲབ་མོས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བས་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། །ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ཏེ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ན་བཻཌཱུ་རྱའི་རིགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཁྱེན་ནས་མ་རིག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། མི་གཅད་བའི་ཡིད་འབྱུང་བའི་གཏམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་མཛད་དེ། འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདེར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་གཏམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཙམ་ གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཏམ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱིས་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུད་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །ཞེས་སོ། །དཔེ་དེས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དྲི་མ་དང་བཅས་པས་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་མཚུངས་པར་སྦྱར་ནས་ཐོག་མར་ལན་ཚྭའི་ཆུ་དང་སྐྲའི་རེ་བས་བྱི་དོར་བྱེད་པ་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་སྦྱོང་བྱེད་དང་། དེ་རྗེས་ཉའི་ཁུ་བ་དང་བལ་གྱིས་བྱི་དོར་བྱེད་པ་འཁོར་ལོ་བར་པའི་སྦྱོང་བྱེད་དང་། དེ་ནས་ཨ་རུ་རའི་ཁུ་བ་དང་རས་སྲབ་མོས་བྱི་དོར་བྱེད་པ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་སྦྱོང་བྱེད་དུ་བསྟན་ནས། སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དག་བྱེད་མཐུ་ཆེ་བར་བསྟན་པས་འཁོར་ལོ་དང་པོས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་བློ་ལྡོག་པའི་དོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་དང་། གཉིས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་དང་། གསུམ་པས་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ཅན་ལ་སྙིང་པོ་དེ་རང་ཆས་སུ་ལྡན་པར་བསྟན་པས་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་གཉིས་ལས་བར་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱས་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ལ་མ་ལྟོས་བར་བར་པའི་དགོངས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱི་དཔྱོད་ནུས་ལ
Chinese
同樣，如來藏也是如此。《寶性論》中說：「圓滿佛陀身，因其放射光芒，以及真如無分別，又因具有種性，一切有情眾，恆常具有佛陀藏。」《中論》中說：「如來的自性，即是此有情的自性。」雖然如此，但對此有很多正說與不了義的辯論，就像魚在水中自在一樣，在文字上似乎容易理解，但並非僅僅從表面現象就能真正理解心性的真實含義。《佛藏經》中說：「無論是凡夫、聲聞、緣覺還是菩薩，都無法如實地見到佛陀的真如。例如，一個盲人問另一個人酥油的顏色，那人說像雪一樣。盲人摸了摸雪，認為酥油的顏色是冷的。又問：像天鵝的翅膀一樣。聽到天鵝翅膀的聲音，就認為雪的顏色是喧鬧的。問翅膀的顏色是什麼樣的？像海螺一樣。摸了摸海螺，覺得是柔軟的，就認為酥油也是柔軟的。無論怎麼說，盲人也無法如實地知道顏色，同樣，佛陀的自性也很難見到。」之所以如此困難，是因為除了五蘊的執取之外沒有其他，當超越了八識聚，無有取捨地現見聖者的智慧時，就能明白甚深了義經典的意趣一致。《月燈經》中說：「世間界清淨，我所說的經典，詞句雖不同，意義卻相同，無法全部表達。如果修習一個詞句，就能修習所有詞句。所有佛陀所說的一切，廣泛地宣說諸法，一切法皆是空性。任何精通意義的人，從學習這些詞句中，佛法並不難得。」同樣，根據引導所化眾生的三種次第，《持世自在王請問經》中說：「善男子，譬如一位精通寶石的工匠，非常了解寶石的提煉方法，他會...
English
Likewise, the tathāgatagarbha is also such. In the Uttaratantra, it says, "The body of the complete Buddha, because it radiates light, and because the suchness is without distinction, and because it has the lineage, all sentient beings constantly possess the essence of the Buddha." In the Root Wisdom, it says, "Whatever is the nature of the Tathāgata, is the nature of these beings." Although this is so, there are many debates about definitive and provisional meanings regarding this. Just as a fish is comfortable in water, it seems easy to understand in words, but the true meaning of the essence is not seen in its definitive meaning merely from superficial appearances. The Buddha-garbha Sutra says, "Neither ordinary individuals, nor śrāvakas, nor pratyekabuddhas, nor bodhisattvas see the Buddha-garbha as it is. For example, a blind man asks another about the color of butter, and he says it is like snow. When he touches the snow with his hand, he perceives the color of butter as cold. He says, 'It is like the wing of a swan.' Hearing the sound of the swan's wing, he perceives the color of snow as noisy. He asks, 'What is the color of the wing like?' 'It is like a conch.' Touching the conch, he feels it is smooth, and he perceives it as smooth. No matter how he says it, the blind man does not know the color as it is. Likewise, the nature of the Buddha is very difficult to see." It is so difficult because it is nothing other than the appropriation of the five aggregates. When the noble wisdom that transcends the eight aggregates of consciousness is manifestly seen without elimination or placement, then the way in which the profound definitive sutras abide in one intention is explained in the Moon Lamp Sutra: "The realms of the world are pure and empty. Whatever sutras I have spoken, the words and syllables are different, but the meaning is the same. It is not possible to express everything. If one meditates on one word, one will meditate on all of them. All that the Buddhas have spoken, extensively explaining the many dharmas, all dharmas are emptiness. Whoever is skilled in meaning, from learning these words, the Buddhadharma is not difficult to obtain." Likewise, depending on the three stages of guiding disciples, the Sutra Requested by Dhāraṇīśvararāja says, "Son of good family, for example, a skilled gem cutter who knows well how to refine gems...
Chinese
从大种中取出完全不净的珍宝，用浓盐水洗涤，再用头发的毛端擦拭。仅此还不放弃努力，之后用浓食物汁洗涤，再用羊毛绒彻底擦拭。仅此还不放弃努力，之后用大药汁洗涤，再用薄布彻底擦拭。彻底擦拭干净，没有污垢时，就称为毗琉璃大种。种姓之子，同样，如来也了知完全不净的有情界，用无明、痛苦、无我和令人厌恶的话语，使喜欢轮回的有情生起厌离心，从而引入圣者的律藏。仅此如来还不放弃努力，之后用空性、无相和无愿的话语，使他们领悟如来的法性。仅此如来还不放弃努力，之后用不退转法轮的言辞，以及三轮完全清净的言辞，将具有各种自性的有情引入如来的境界。如是说。这个比喻是将有情界与有垢染的完全不净的珍宝相比，首先用盐水和头发的毛端擦拭，表示初转法轮的净化作用；之后用鱼汁和羊毛擦拭，表示中转法轮的净化作用；然后用诃子的汁液和薄布擦拭，表示末转法轮的净化作用。由此表明，后者比前者更具净化能力，因此初转法轮主要使有情从轮回中回心转意，第二转法轮显示如来藏的体性，第三转法轮则向具有各种想法的有情众生揭示，那个精华本身就具备。因此，对于大乘种姓的两种人来说，为了中间的所化有情，不必依赖末转法轮，仅凭中间的意趣，就能依靠自身的力量进行辨析。
English
Having taken a completely impure precious jewel from a great source, it is cleansed with strong salt water and then scrubbed with the ends of hairs. Not abandoning effort with just that, afterwards it is cleansed with strong food juice and then thoroughly scrubbed with wool fluff. Not abandoning effort with just that, afterwards it is cleansed with a great medicinal juice and then thoroughly scrubbed with thin cloth. When it is thoroughly cleansed and free from dirt, it is called a great kind of beryl. Son of lineage, likewise, the Tathagata also, knowing the completely impure realm of sentient beings, with words of ignorance, suffering, selflessness, and aversion, causes sentient beings who delight in samsara to generate weariness, and thus introduces them to the Vinaya of the noble Dharma. Not abandoning effort with just that, the Tathagata then causes them to realize the nature of the Tathagata with words of emptiness, signlessness, and wishlessness. Not abandoning effort with just that, the Tathagata then introduces sentient beings with various natures into the realm of the Tathagata with the words of the irreversible wheel of Dharma and the words of the three wheels being completely pure. Thus it is said. This example compares the realm of sentient beings with a completely impure precious jewel with defilements, and shows that scrubbing with salt water and the ends of hairs at first is the purifying action of the first turning of the wheel; then scrubbing with fish juice and wool is the purifying action of the intermediate turning of the wheel; and then scrubbing with the juice of arura and thin cloth is shown to be the purifying action of the final turning of the wheel. Thus, it is shown that the latter has a greater purifying power than the former, so the first turning of the wheel mainly causes sentient beings to turn their minds away from samsara, the second shows the nature of the Tathagatagarbha, and the third reveals to sentient beings with various thoughts that the essence itself is inherently possessed. Therefore, for the two kinds of beings of the Mahayana lineage, for the sake of the trainees to be trained in the intermediate, without relying on the final turning of the wheel, they can rely on their own power of discernment with the intermediate intention.