Tibetan
གླང་། ཡོན་ཏན་འོད། བློ་གྲོས་བསྟན་པ། འཕགས་པ་རྣམ་ གྲོལ་སྡེ་བཞི་ནི་ཚད་མ་འདུལ་མངོན་ཕར་ཕྱིན་བཞིར་རང་ལས་མཁས་པ་བཞི་ཞེས་གྲགས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སློབ་མ་དགེ་སྲུང་ལས་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་གཉིས་བྱོན་ཏེ་རང་ཐལ་གྱི་སྲོལ་གསར་དུ་དབྱེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་སློབ་མ་ཀ་མ་ལ་བུདྡྷིའི་སློབ་མ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་ཕྱོགས་བཅུར་བསྒྲགས་ཤིང་། འདིའི་ཚེ་དགེ་བསྙེན་ཙནྡའི་ཞབས་ཀྱང་བྱོན་ཏེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པའི་སློབ་མ་ཡིན། ཟླ་གྲགས་དང་ན་ལེནྡྲར་ལོ་བདུན་དུ་ཆོས་ཀྱི་བརྒལ་བརྟག་མཛད་ཅིང་སློབ་དཔོན་སོ་སོས་ཀླུ་ཐོགས་ཀྱི་གཞུང་བཟུང་། ཕྱིས་པོ་ཊ་ལར་གཤེགས་པར་གྲགས། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་སོགས་ཀྱི་སློབ་མ་ནཱ་ལེནྡྲའི་མཁན་པོ་ཆོས་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བ་བྱོན། དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་རྣམ་རིག་ཏུ་བཀྲལ་བ་སོགས་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་མཛད། དེའི་སློབ་མ་བྷུ་སུ་ཀུའི་སྤྱོད་པ་ཅན་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཞི་བ་བ ལྷ་དང་། དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་སྟེ་ཕྱིས་བི་རཱུ་པར་གྲགས་པ་གཉིས་ཡིན། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་སློབ་མ་རྒོལ་བ་དབང་ཕྱུག་སྡེ་ལས་ཚད་མ་དང་། སློབ་དཔོན་ཆོས་སྐྱོང་ལས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་ཟིལ་དངར་བཞེས་པ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་གཉིས་པར་གྱུར། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལས་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། དེ་ལྟར་ན། ཀླུ་སྒྲུབ། ཐོགས་མེད། ཕྱོགས་གླང་གསུམ་གཞུང་བྱེད་པ་པོ་ དང་། ཨཱརྱ་དེ་ཝ། དབྱིག་གཉེན། ཆོས་གྲགས་གསུམ་ནི་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་དྲུག་ཏུ་གྲགས་ཀྱི། མཆོག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་འཕགས་ཡུལ་དུ་མི་སྣང་། དེ་ནས་རྣམ་སྣང་བཟང་པོ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་གསན་ཅིང་མ་ཕམ་པས་དབུགས་དབྱུང་བ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་དང་། དེའི་སློབ་མ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་སོགས་ཀྱིས་ཕར་ཕྱིན་དང་། ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱི་སློབ་མ་ཤཱཀྱ་འོད་དང་། དྷརྨ་མི་ཏྲ་དང་། དགྲ་བཅོམ་ས་གའི་ལྷ་སོགས་ཀྱིས་འདུལ་བསྟན་སྤེལ། སྤྱིར་འདུལ་བ་ལ་བཤེས་གཉེན་དྲུག་དང་། ཕར་ཕྱིན་ལ་བཀའ་བབ་དྲུག་ཅེས་ཀྱང་གྲགས། ཕྱི་ཞིག་ན་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་ཉི་ཟླ་ལྟ་བུའི་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་ཅེས། ཤནྟི་པ། ཤར། ཤེར་འབྱུང་སྦས་པ། ངག་དབང་གྲགས་པ། ནཱ་རོ་པ། བྱང་། བྲམ་ཟེ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ། དབུས་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་རྣམས་བྱོན། དེ་རྗེས་ཇོ་བོ་རྗེ་དཱི་པཾ་ཀཱ་ར་དང་། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གདན་དུ་ཨ་བྷ་ཡ་ཀ་ར། མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་བཟུང་། དེའི་སྐབས་སུ་ཏུ་རུཥའི་རྒྱལ་པོ་ཟླ་བས་དམག་གི་སྦྱོར་བ་ཚན་ཆེ་བ་ལྷགས་ཏེ་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཁང་ཕལ་ཆེར་བཤིག །མཁས་ཤིང་གྲུབ་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་གཞན་དུ་འཁྱམ་ནས་བསྟན་པའི་དངོས་གཞི་ནུབ་ཀྱང་། རྒྱལ་ཕྲན་འདྲས་ཆོས་གཞི་ཅུང་ཟད་བཙུགས་ཏེ་པཎྜི་ཏ་ཏཱ་རུ་ལ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་ དང་། ཤཱ་རི་སུ་ཏྲ་དང་། སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པོ་སོགས་ཀྱིས་རང་སྟོབས་གང་ཡོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་མཛད་ནའང་། དེང་སང་ནི་ཡུལ་དབུས་སུ་ནང་པའི་བསྟན་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་མངོན་ནོ། །གཞན་རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་ཕྲན་སོ་སོར་ཇི་ལྟར་དར་བའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་ཡི་གེས་འཇིགས་ཀྱང་། འཕགས་ཡུལ་ཤར་ཕྱོགས་དང་། བྱང་ཤར་ཤར་ཁར་ཁམ་དང་། བིཏྟ་ན་ག་ར་སོགས་སུ་སྔར་ནས་ཡོད་པ་དང་། མ་ག་དྷ་སོགས་སུ་བསྟན་པ་ནུབ་པས་རྐྱེན་བྱས། གསར་དུ་བཅོས་པའི་རྒྱུན་དེང་སང་ཡང་ཡོད་པར་གྲགས་ཤིང་གཙོ་བོར་ཐེག་ཆེན་པའི་རིང་ལུགས་འཛིན་པའོ། །སིངྒ་ལའི་གླིང་དང་། དྷ་ན་ཤྲཱིའི་གླིང་སོགས་སུ་ནི་ཉན་ཐོས་པ་དར་ཆེ་བར་མངོན། གཉིས་པ་ལ། བྱ་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་གཉིས་ནི་སྟོན་པས་མིའི་འགྲོ་བ་ལ་གསུངས་པ་སོགས་དང་། གནོད་སྦྱིན་སོགས་ལ་བསྟན་པའི་རྒྱུན་དུས་དེ་ཉིད་ནས་བཟུང་འཕགས་ཡུལ་དུ་སྐལ་བ་ཅན་མང་པོས་སྔགས་གྲུབ་པའི་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པ་ལ། ཕྱིས་ཐེག་ཆེན་དར་བའི་མགོ་བརྩམས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་གྱུར་ལ། དེ་ཙམ་ན་རྣལ་འབྱོར་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀྱང་ཐོད་རྒལ་ཙམ་ལས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་མེད་པར་མངོན་ཅིང་། ཕྱིས་བྲམ་ཟེ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་སྐུ་རིང་ནས་བཟུང་དར་ཞིང་རྒྱས། དེ་ཡང་སྟོན་པ་དངོས་ཀྱིས་ཨོ་རྒྱན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་ལ་གསང་འདུས་དང་། ཤམྦྷ་ལར་གསང་ བདག་ཟླ་བཟང་ལ་དུས་འཁོར་གྱིས་གཙོས་པའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་བསྟན་པར་བཞེད་པ་དང་། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རབ་གསལ་ཟླ་བར་དཔལ་གསང་བ་འཛིན་པས་ལྷ་གནས་གསུམ་དུ་གྲགས་པའི་རྒྱུད་དེ་ཉིད་འདུས་པ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་བསྟན། སྟོན་པ་འདས་ནས་ལོ་སུམ་བརྒྱ་ཙམ་ན་དཔལ་ས་ར་ཧ་བྱོན་ནས་གསང་བདག་ལས་ལུང་བླངས་ཤིང་། མིའི་བླ་མའང་སློབ་དཔོན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། ཨོ་རྒྱན་དུ་ཀླུ་ལས་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་མས་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་བིསུ་ཀལྤ་སོགས་བསྟེན། ཨོ་རྒྱན་ནས་སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་རྒྱུད་སྤྱན་དྲངས། དེས་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་སུ་བཟུང་། དང་པོ་ཐེག་ཆེན་དར་
Chinese
象。功德光。慧教。圣解脱四众，于量、律、俱舍、般若四者中，被称为各自胜出的四位大师。龙树的弟子善护生出乐天与佛护二位，新分自续、应成之规。佛护的弟子莲花智的弟子月称，将应成之声传遍十方。此时，居士旃陀罗足也出现，是导师慧稳定的弟子。月称与那烂陀寺辩论七年，导师各自持有龙树、无著的论典。后来据说前往普陀拉。导师陈那等人的弟子，出现了那烂陀寺的堪布法护。著有《中观四百论》阐释为唯识等众多论典。其弟子是具足布苏库行持的大导师寂天和吉祥法护，即后来被称为毗卢巴的二位。陈那的弟子论敌自在军处获得量学，从导师法护处获得三藏的甘露，吉祥法称成为第二个陈那。从吉祥黑汝嘎处获得降伏四魔的成就。如是，龙树、无著、陈那三位是论典作者，圣天、世亲、法称三位是注释作者，被称为庄严世间的六庄严。胜二等名称在印度并不常见。之后，南瞻贤从南瞻菩提处听闻般若经，由无热恼海加持，成为导师狮子贤，其弟子佛智足等弘扬般若，功德光的弟子释迦光、达摩蜜多和阿罗汉萨嘎天等弘扬律藏。总的来说，律藏有六位善知识，般若有六位受持者。后来，在超戒寺出现如日月般的六位智者，即静命、东方、狮子贤隐、语自在称、那若巴、北方、婆罗门宝金刚、中央智吉祥友。之后是觉窝杰燃灯吉祥智，之后在金刚座有阿ྷ་ཡ་ཀ་ར། 摩诃班智达释迦师利等掌握了教法。当时，突如其来的突厥国王月亮率领大军，摧毁了中部地区的大部分寺庙。贤哲和成就自在者们也流落到其他地方，教法的基础虽然衰落了，但一些小邦建立了一些佛法基础，班智达达茹拉室利巴扎 和，夏日苏扎和，罗睺罗贤等尽其所能地为教法服务，但如今中部地区似乎没有任何佛教教法了。其他印度各小邦如何兴盛的情况，详细描述会使文字繁琐。但在圣地印度东部和东北部的卡姆，以及维塔那嘎拉等地，原本就存在佛教，摩揭陀等地因教法衰落而受到影响，新修复的传统据说如今仍然存在，主要信奉大乘佛教。在僧伽罗洲和达那室利洲等地，小乘佛教似乎非常盛行。第二，关于行续和事续，是导师为人类所说等等，以及为夜叉等所传的传承，从那时起，圣地印度有许多有缘者不间断地修持密咒成就的传承。后来，大乘开始兴盛并变得非常繁荣。那时，内外瑜伽似乎只是偶尔出现，并没有形成连续的传承。后来，从婆罗门罗睺罗的时代开始兴盛起来。还有，导师亲自向邬金的国王因扎菩提传授了密集金刚，向香巴拉的秘密 主月贤传授了包括时轮金刚在内的所有续部，据说还向印度东部的国王饶赛月传授了吉祥秘密主所传的三处圣地的续部等所有瑜伽续部。导师圆寂后约三百年，吉祥萨惹哈出现，从秘密主那里接受了预言。人类的上师也依止了导师无分别，在邬金，被龙所化的瑜伽母摄受，依止了毗苏卡帕等。从邬金迎请了佛陀颅骨续。他摄受了导师龙树。最初大乘兴盛
English
Elephant. Yontan Ö. Lodrö Tenpa. The four noble liberation groups are known as the four masters who excelled in their respective fields of Pramana, Vinaya, Abhidharma, and Prajnaparamita. From the disciple of Nagarjuna, Gesung, arose Lekdenjé and Sangye Kyang, who newly divided the traditions of Svatantrika and Prasangika. The disciple of Sangye Kyang, Kamalabuddhi's disciple Chandrakirti, proclaimed the sound of Prasangika in the ten directions. At this time, the Upasaka Chandracharana also appeared, who was a disciple of the teacher Lodrö Tenpa. Chandrakirti and the Nalanda debated for seven years, and the teachers each held the treatises of Nagarjuna and Asanga. Later, it is said that he went to Potala. The disciples of the teacher Dignaga and others, there appeared the Khenpo Dharmapala of Nalanda. He composed many treatises, including the commentary on the "Four Hundred Verses" of Madhyamaka as Vijnaptimatrata. His disciples were the great teacher Shantideva, who possessed the conduct of Bhusuku, and the auspicious Dharmapala, who was later known as Virupa. From the disciple of Dignaga, the opponent Ishvarasena, he obtained Pramana, and from the teacher Dharmapala, he received the nectar of the three pitakas, and the auspicious Dharmakirti became the second Dignaga. From the auspicious Heruka, he obtained the accomplishment of overcoming the four maras. Thus, Nagarjuna, Asanga, and Dignaga are the authors of the treatises, and Aryadeva, Vasubandhu, and Dharmakirti are the commentators, known as the six ornaments that adorn the world. The terms "Supreme Two" and others are not common in India. After that, Namnang Zangpo heard the Prajnaparamita from Namnang Bodhi, and was blessed by Anavatapta, becoming the teacher Simhabhadra, and his disciples Buddhajñanapada and others propagated the Prajnaparamita, and the disciples of Yontan Ö, Shakya Ö, Dharmamitra, and Arhat Saga Deva and others propagated the Vinaya teachings. In general, there are said to be six spiritual friends for Vinaya, and six recipients of the teachings for Prajnaparamita. Later, in Vikramashila, there appeared six scholars like the sun and moon, namely Shantipa, Shar, Sherjung Bebé, Ngawang Drakpa, Naropa, Jang, Brahmin Ratnavajra, and Central Jñanashrimitra. After that was Jowoje Dipamkara, and then in Vajrasana there was Aྷ་ཡ་ཀ་ར། The Mahāpaṇḍita Śākyaśrī and others upheld the teachings. At that time, the Turkish king Chandra arrived with a large army and destroyed most of the temples in the central region. The wise and accomplished masters also wandered to other places, and although the foundation of the teachings declined, some small states established some Dharma foundations, and Paṇḍita Tārula Śrī Bhadra, Śāriputra, and Rāhula Bhadra and others did what they could to serve the teachings. But nowadays, it seems that there is no Buddhist teaching in the central region. Although a detailed description of how the various small states of India flourished would make the text cumbersome, Buddhism has existed in the east of the holy land of India, and in the northeast, Kham, and Vittanagara, etc., since ancient times. Magadha and other places were affected by the decline of the teachings. The newly restored tradition is said to still exist today, mainly adhering to the Mahāyāna Buddhist system. In the island of Simhala and the island of Dhanaśrī, etc., the Śrāvakayāna seems to be very popular. Secondly, the two Kriyā and Caryā tantras were taught by the Teacher to human beings, and the lineage taught to yakshas and others. From that time onwards, many fortunate ones in the holy land of India have maintained the unbroken lineage of mantra accomplishment. Later, the Mahāyāna began to flourish and became very prosperous. At that time, both inner and outer yoga seemed to appear only occasionally and did not form a continuous lineage. Later, it flourished from the time of the Brahmin Rāhula. Also, the Teacher himself taught the Guhyasamāja to King Indrabhūti of Oḍḍiyāna, and the secret Lord Candrabhadra of Shambhala taught all the tantras, including the Kālacakra. It is said that he also taught King Rabsaicandra of eastern India the tantra of the three sacred places taught by the glorious secret lord, and all the yoga tantras. About three hundred years after the Teacher's passing, the glorious Saraha appeared and received prophecies from the Secret Lord. The human guru also relied on the teacher Nirvikalpa, and in Oḍḍiyāna, he was taken care of by the yogini who transformed from a nāga, and relied on Visukalpa and others. The tantra of the Buddha's skull was invited from Oḍḍiyāna. He took care of the teacher Nāgārjuna. At first, the Mahāyāna flourished.