Tibetan
གནས་པ་དང་པོ་རི་གཟར་གྱི་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུ་རྣམ་རྟོག་གཅིག་རྗེས་ལ་གཅིག་རྒྱུན་མི་འཆད་པས། སྒོམ་ཆེན་བློ་ཆུང་དག་སྒོམ་མི་སྐྱེ་བ་འདུག་སྙམ་ཞིང་སྒྱིད་ལུག་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ངོས་ཟིན་གྱི་ཉམས་ཞེས་བྱ་བ། སྔར་རྣམ་རྟོག་ངོས་མ་ཟིན་པ་ལ་སྒོམ་བྱས་པས་རྣམ་རྟོག་གི་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ཡིན་པས་སྒོམ་སྐྱེ་བའི་སྔ་ལྟས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་ནས་དེའི་རྒྱུན་བསྒོམས་པས། གནས་པ་གཉིས་པ་ཅོང་རོང་དོགས་པོའི་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུ། རེས་འགའ་རྣམ་རྟོག་ཞི་མལ་སོང་བ་ལ། རེས་འགའ་རྣམ་རྟོག་ཐོལ་ལེ་བ་རེས་འཇོག་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ངལ་བསོ་བའི་ཉམས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེའི་རྒྱུན་བསྒོམས་པས་གནས་པ་གསུམ་པ་ལུང་པ་ཕུ་གསུམ་གྱི་རྫིང་ཆུ་ལྟ་བུ། འགལ་རྐྱེན་གྱིས་མ་དཀྲུགས་པའི་ཚེ་སེམས་ཞི་མལ་གནས་པ་སྙམ་བྱེད་ཀྱང་། རྐྱེན་ ཅུང་ཟད་བྱུང་བའི་ཚེ་སེམས་གནས་སུ་མི་སྡོད་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཐང་ཆད་ཀྱི་ཉམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སླར་ཡང་དེའི་རྒྱུན་བསྒོམས་པས། གནས་པ་བཞི་པ་རྒྱ་མཚོ་རླབས་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུ། རྐྱེན་རྣམ་རྟོག་གི་རྦ་རླབས་ཅི་བྱུང་ཡང་གཉེན་པོ་དྲན་འཛིན་ཅུང་ཟད་བྱས་པས་རང་ཡལ་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་འདུ་བྱེད་པའི་ཉམས་ཞེས་བྱའོ། །སླར་ཡང་དེའི་རྒྱུན་བསྒོམས་པས། །གནས་པ་ལྔ་པ་རྒྱ་མཚོ་རླབས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡུལ་རྐྱེན་ཅི་ཙམ་བྱུང་ཡང་། གཉེན་པོ་དྲན་འཛིན་གྱི་འབད་པ་ཆེར་མི་དགོས་པས། རང་གི་ངང་གིས་ཏིང་འཛིན་ལྷུག་པར་འཆར་བ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པའི་ཉམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ཐོབ། །དེ་སྒོམ་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །ཅེས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་དང་། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་བཤད་པའི། འབད་རྩོལ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། འབད་རྩོལ་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅེས་པའི་ཉམས་དེར་སླེབས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུན་བསྲིངས་པས། དེ་ནས་དེ་ཡི་ལུས་དང་སེམས། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེ་ཐོབ་ནས། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་བཅས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་ ལྟར། ལུས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བ་ལུས་ཤིང་བལ་ལྟར་ཡང་བ་དང་། སེམས་ཏིང་འཛིན་ལ་ནམ་འདོད་སྐོལ་དུ་རུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཙམ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུན་བསྒོམས་པ་ལས། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྒོམ
Chinese
第一住心如陡峭山崖的瀑布，一个念头接着一个念头，连续不断。一些小心眼的修行者会认为自己生不起禅定，因而感到沮丧。这被称为认识念头的体验。过去因为没有认识念头，所以修行时念头就像小偷一样，现在认识了念头，这是生起禅定的前兆。这样生起欢喜心后继续修持，第二住心如峡谷中湍急的流水，有时念头平息下来，有时念头突然冒出来，交替出现。这被称为念头休息的体验。再次继续修持，第三住心如三岔路口山谷中的水池，如果没有违缘的搅动，会觉得心安住于平静，但是一旦出现一点点因缘，心就无法安住。这被称为念头疲惫的体验。再次继续修持，第四住心如波涛汹涌的大海，无论出现什么样的念头波浪，只要稍微运用对治的忆念，念头就会自然消失。这被称为念头造作的体验。再次继续修持，第五住心如风平浪静的大海，无论出现什么样的外境因缘，都不需要费力运用对治的忆念，自然而然地生起轻安的禅定。这被称为念头不显现造作的体验。像这样，后面的两种是，如《经庄严论》中所说：“其后具禁戒勤者，于心有显现造作，自之任运而生起，由彼修习不造作。”所说的安住心的方法九种和作意十一种中的，到达有勤作意和无勤作意的体验而已。继续保持下去，如“其后彼之身与心，获得极大之轻安，称为有作意俱者。”所说的那样，身心生起轻安的快乐，身体像棉花一样轻盈，心也生起能随心所欲地安住于禅定的巨大快乐。这也只是初禅的近分定而已。继续修持，就会生起随欲而行的禅定。
English
The first stage of abiding is like a waterfall cascading down a steep cliff, with one thought following another in an unbroken stream. Some small-minded practitioners may think that they cannot generate samadhi and become discouraged. This is called the experience of recognizing thoughts. In the past, because thoughts were not recognized, they were like thieves when practicing. Now that thoughts are recognized, it is a sign that samadhi will arise. Generating joy in this way and continuing to practice, the second stage of abiding is like a rushing stream in a narrow valley, where thoughts sometimes subside and sometimes suddenly arise, alternating. This is called the experience of thoughts resting. Continuing to practice again, the third stage of abiding is like a pool of water in a valley at a three-way intersection. If there is no disturbance from adverse conditions, one may feel that the mind is abiding in peace, but as soon as a slight condition arises, the mind cannot remain still. This is called the experience of thoughts being exhausted. Continuing to practice again, the fourth stage of abiding is like a turbulent ocean with waves. No matter what waves of thoughts arise, as long as one applies a little antidote of mindfulness, the thoughts will naturally disappear. This is called the experience of thoughts fabricating. Continuing to practice again, the fifth stage of abiding is like a calm ocean without waves. No matter what external conditions arise, there is no need to exert effort in applying the antidote of mindfulness, and spontaneous and relaxed samadhi naturally arises. This is called the experience of thoughts not manifestly fabricating. Like this, the latter two are, as stated in the Ornament of the Sutras: "Thereafter, the diligent one with discipline, has manifest fabrication in the mind, arises spontaneously, by that practice, does not fabricate." This refers to the nine methods of abiding the mind and the eleven types of attention, reaching the experience of attention with effort and attention without effort. Continuing to maintain this, as stated in "Thereafter, his body and mind, having obtained great pliancy, is called one with attention," the body and mind generate the bliss of pliancy, the body becomes as light as cotton, and the mind also generates great bliss, being able to abide in samadhi at will. This is only the access concentration of the first dhyana. Continuing to practice, one will generate samadhi that goes as one wishes.
Tibetan
་པས་སྤོང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཕལ་ཆེར་ནུབ། དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་བཅས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དངོས་གཞིའི་ཏིང་འཛིན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐོབ། མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་མཚན་ཉིད་པ་དེ་ནས་འབྱུང་། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་གདམས་ངག་སྣ་ཚོགས་ཉན་པས་ཆོག་པའི་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བྱམས་པས། །དེ་ཡིས་དེ་ནི་འཕེལ་བྱས་ནས། །འཕེལ་བ་རིང་དུ་འགྲོ་བ་ཡིས། །དངོས་གཞིའི་གནས་པ་དེས་ཐོབ་བོ། །མངོན་ཤེས་དོན་དུ་གཉེར་བས་དེས། །སྦྱངས་ན་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར། །བསམ་གཏན་ལ་ཐོབ་མངོན་པར་ཤེས། །མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དེ། །སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ། །མཆོད་པའི་ཕྱིར་དང་མཉན་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་རྣམས་སུ་འགྲོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་ཁ་ཚོམ་གྱི་ཞི་གནས་དང་། སེམས་རྒྱུད་མི་གསལ་བའི་ཞི་གནས་དང་། ཡུལ་སྣང་འགག་པའི་ཞི་གནས་དང་། དྲན་ཚོར་འགག་པའི་ཞི་ གནས་སོགས་ཅི་ཙམ་སྐྱེས་ཀྱང་། འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང་། འགའ་ཞིག་བསམ་གཏན་ཉེར་བསྡོགས་ཙམ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉམས་བན་བུན་དང་མཐོང་སྣང་ཅི་རིགས་ལ་གཞན་གྱིས་ཇི་ཙམ་བསྔགས་ཀྱང་། རང་ལ་མཆོག་འཛིན་དང་། མངོན་ཤེས་གྲུབ་རྟགས་སོགས་ཀྱི་རློམ་སེམས་དང་བྲལ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་རས་གསལ་བས་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེམས་གནས་དགའི་སྒོམ་ནི། །འཇོག་དང་རྒྱན་འཇོག་སཱན་ཏེ་འཇོག །ཉེར་འཇོག་དུལ་དང་ཞི་བར་བྱེད། །ཉེར་ཞི་རྩེ་གཅིག་མཉམ་འཇོག་པ། ཞེས་པ་ལྟར། དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏད་དེ་འཛིན་པ་དང་། དེ་ཡང་རྒྱུན་མཐུད་ཅིང་འཛིན་པ་དང་། སླར་སེམས་འཕྲོ་ན་ནང་དུ་སྡུད་ཅིང་འཛིན་པ་སོགས་དགུ་ལ་གནད་སྔ་མ་ལྟར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ལ་གཉིས། ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་འབྲང་གི་མན་ངག་ལྟར་སྒོམ་པ་དང་། བྱམས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མན་ངག་ལྟར་སྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྲོལ་འདི་ལ། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་ཟློག །བར་དུ་བདག་ནི་ཟློག་པ་དང་། ཐ་མར་ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་པ། གང་གིས་ཤེས་དེ་མཁས་པ་ཡིན། ཞེས་པ་ལྟར། རིམ་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་དང་པོ་ནི། བཀའ་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་དགོངས་པའི་དཔྱིད་དང་ངེས་འབྱུང་དང་། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རེ་ཞིག་ཉེས་ཀུན་འབྱུང་བའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་ཟློག་ཟིན་གྱིས། །ཞེས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་མེད་པར་ལྟ་བའི་ལྟ
Chinese
由此，应当断除的烦恼大多消失。获得具有喜悦和快乐的殊胜第一禅定的真实禅定。从那之后，神通和神变的特征就会显现。有缘分听闻十方佛土的各种教诲。如慈氏菩萨所说：以此增长，增长久远，由此获得真实的住处。若为求神通而修习，则能成办。获得禅定，现证神通。通过现证的门径，为了供养和听闻无量佛，而前往一切世界。如是说可知。因此，无论生起多少念头纷杂的止观，心续不明的止观，境相止息的止观，以及觉知止息的止观等等。有些只是在欲界中活动，有些则不超过近分定的范围，因此，无论他人如何赞叹从这些禅定中生起的模糊体验和各种显现，如果自己不执著为殊胜，不生起神通成就等傲慢之心，那么就会因明晰的法眼而庄严。第二，修习心安住于喜乐之法：如安住、续住、散住、近住、调伏、寂静、极寂静、专注一境、等持。如前要领，将心专注于所缘境并执持，并且持续不断地执持，如果心再次散乱，则收摄于内并执持等九种方式。第二，修习胜观分二：依龙树菩萨的传承口诀而修习，以及依慈氏菩萨的传承口诀而修习。首先是：此派的传统是：首先遮止非福德，中间遮止我，最后遮止一切见地，谁知此理，即是智者。如是说，有三个次第，首先是：思维第一法轮的意趣，出离心，以及大乘道的根本——慈悲和世俗菩提心。龙树菩萨说：暂时遮止一切过患的根源，断灭之见。即遮止认为没有业果等的见
English
Thus, most of the afflictions that should be abandoned disappear. One attains the supreme actual samadhi of the first dhyana, which is accompanied by joy and bliss. From that, the characteristics of clairvoyance and magical powers arise. One is fortunate enough to hear various instructions in the Buddha-fields of the ten directions. As Maitreya said: By this, one increases, and the increase goes on for a long time, and by this, one obtains the actual dwelling place. If one cultivates for the sake of clairvoyance, it will become workable. Having attained dhyana, one realizes clairvoyance. Through the gateway of realization, in order to make offerings and listen to immeasurable Buddhas, one goes to all the world realms. This is known from what was said. Therefore, no matter how much shamatha of scattered thoughts, shamatha of unclear mindstream, shamatha of cessation of object appearance, and shamatha of cessation of memory and perception arise, some are only active in the desire realm, and some do not exceed the level of access concentration. Therefore, no matter how much others praise the vague experiences and various appearances that arise from these, if one is free from self-grasping as supreme and arrogance of clairvoyance accomplishments, then one is adorned with the clear eye of Dharma. Second, the meditation on the joy of abiding in the mind: As it says, abiding, continuous abiding, scattered abiding, close abiding, taming, pacifying, extremely pacifying, one-pointed concentration, and equanimity. As in the previous key points, one focuses the mind on the object and holds it, and also continuously holds it, and if the mind wanders again, one gathers it inward and holds it, and so on, in nine ways. Second, the meditation on vipashyana has two aspects: meditating according to the instructions of the Nagarjuna lineage and meditating according to the instructions of the Maitreya lineage. The first is: In this tradition: First, avert non-merit, in the middle, avert self, and finally, avert all views. Whoever knows this is wise. As it says, there are three stages. The first is: contemplating the intention of the first turning of the wheel of Dharma, renunciation, and cultivating the mind in love, compassion, and conventional bodhicitta, which are the root of the Mahayana path. Nagarjuna said: For a while, avert the source of all faults, the view of annihilation. That is, averting the view that there is no cause and effect, etc.