Tibetan
མ་བྱང་སེམས་དང་སྦྱར་ཏེ་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། བདེ་བར་སྣང་བ་གང་བྱུང་ཡང་། དེ་ཀའི་ངོ་བོ་རང་གི་སེམས་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱང་། དང་པོ་དུས་འདི་ཙམ་ན། གནས་འདི་ལྟ་ བུར། ཚུལ་འདི་ལྟར་སྐྱེས་བཙལ་པས། སྙེད་རྒྱུ་མི་ཡོང་བས་དང་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུས་སྟོང་པ། བར་དུ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་དོན་སྙིང་ནང་ཁྲོལ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱི་སྣོད་ནང་བཅུད་ཕྲ་རགས་ཀྱི་བར་གང་དུ་གནས། དབྱིབས་དང་། ཁ་དོག་དང་། མཚན་མ་ཇི་ལྟ་བུས་གནས་ལེགས་པར་བཙལ་ཞིང་བརྟགས་ཀྱང་། འདིའོ་ཞེས་བརྗོད་མི་ཤེས་པས་བར་དུ་གནས་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་མ་གྲུབ་ཙ་ན། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འགག་པའང་མི་གྲུབ་པས། ཐ་མར་འདི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་ཐིམ་སོང་ཟེར་བའམ། ཟད་སོང་ཟེར་བ་སུས་བཙལ་ཀྱང་མི་རྙེད་པས། ཐ་མ་འགག་པའི་འབྲས་བུ་སྟོང་པ་སྟེ། མདོར་ན། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་གནས་ལུགས་བརྗོད་བྲལ་གྱི་སྟེང་དུ་ཆམ་ཆམ་འཇོག་པར་བྱེད། དེ་བཞིན་ཏུ་སྡུག་པར་སྣང་བ་གང་བྱུང་ཡང་དེ་ཀའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་གོང་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན། མདོར་ན། བདེ་སྡུག །སྐྱིད་མི་སྐྱིད་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྣང་བ་གང་བྱུང་ཡང་། རློམ་ཞེན་དང་། ཁོང་ཁྲོ་སོགས་མི་བྱ་བར། གནད་འདི་ལྟ་བུས་ལམ་དུ་བཏང་བས། ཅི་བྱུང་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ། ཅི་བྱུང་ཡང་ཆོས་སུ་སོང་བས་གནས་སྐབས་དང་། མཐར་ཐུག་ཏུ་བདེ་བ་ཞིག་ཡོང་བ་ཡིན་ནོ་གསུངས། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གཉིས་པ། སེམས་བཞག་པར་ བསྡད་ན་ཕྱིན་ཀྱང་ཆོག །ཅེས་པའི་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལའང་གཉིས། ཐུན་མོང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དང་པོ་ཐུན་མོང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཉམས་སུ་བླངས་ན། དགེ་བའི་བྱ་བ་གང་བྱེད་ཀྱང་། བུ་གཅིག་པོ་ཤི་བའི་མ་བཞིན་དུ་ནམ་ཡང་ཡིད་ལ་འབྲལ་ཐབས་མེད་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་དུང་ངེ་བ་བྱས། གཡེང་བ་གང་བྱུང་ཡང་། དེའི་དབང་དུ་མི་བཏང་བར་ཉམས་སུ་བླངས་ན། འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གང་བྱེད་ཀྱང་སེམས་བཀོལ་དུ་བཏུབ་པས་དགེ་བ་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བར་གྱུར་པས་ན། བསྡད་ཀྱང་རུང་ལ། ཕྱིན་ཀྱང་ཆོག །ཅེས་པ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་ལ་མངོན་དགས་འགྲུབ། །ཅེས་གསུ
Chinese
将根本智与心结合而修持，即是：无论显现何种安乐，那安乐的自性，丝毫也不是在自己的心之外成立的。而心本身，最初，在何时，在何处，以何种方式产生，如果去寻找，也找不到，所以最初产生的因是空性的。中间，从自己身体的内外，从脏腑开始，到外面的器世界和里面的有情世界，粗细之间，存在于何处？形状、颜色、特征如何？如果好好寻找和观察，也无法说“就是这个”，所以中间存在的自性是空性的。这样，生和住如果不能成立，依赖于它的灭也无法成立。所以，最终融入到某种东西里，或者消失了，无论谁去寻找也找不到，所以最终灭的结果也是空性的。总之，安住在远离生、住、灭三者的不可言说的实相之上。同样，无论显现何种痛苦，也观察那痛苦的自性，像上面一样修持。总之，无论显现何种被乐与苦、快乐与不快乐等二元对立所包含的现象，都不要傲慢执着，也不要愤怒，以这样的要点来引导，就会“无论发生什么都是安乐”，无论发生什么都转为佛法，从而暂时和究竟都能获得安乐，这样说的。金刚语第二句，“心安住不动，去也可以”，修持这句话的意思也有两种：共同的瑜伽和不共同的瑜伽。第一，以共同的瑜伽来修持，无论做什么善事，都要像失去独子的母亲一样，生起永不离意的强烈愿望。无论产生什么散乱，都不要被它控制，这样修持，无论行住坐卧，都能运用心，从而善业不会衰退，反而会增长。所以说，“安住也可以，去也可以”。第二，以不共同的瑜伽来修持，寂天论师说：“以具足止观双运的智慧，才能彻底摧毁烦恼，所以首先应当寻求止，而止又能在不执着世间八法中圆满成就。”
English
Combining the fundamental wisdom with the mind and practicing it means: Whatever happiness appears, its essence is not established outside of one's own mind in the slightest. And the mind itself, initially, at what time, in what place, in what way does it arise? If you search for it, you will not find it, so the cause of its initial arising is emptiness. In the middle, starting from the inside and outside of one's own body, from the internal organs, to the external container world and the sentient beings within, between coarse and fine, where does it exist? What is its shape, color, and characteristics? If you search and examine well, you cannot say, "This is it," so the essence of its existence in the middle is emptiness. Thus, if arising and abiding cannot be established, then cessation, which depends on them, cannot be established either. Therefore, in the end, it is said to dissolve into something, or disappear, but no matter who searches, they cannot find it, so the result of the final cessation is also emptiness. In short, rest completely on the inexpressible reality that is free from the three—arising, abiding, and ceasing. Similarly, whatever suffering appears, observe the essence of that suffering and practice as above. In short, whatever phenomena are encompassed by duality, such as pleasure and pain, happiness and unhappiness, do not be arrogant or attached, and do not be angry. By guiding them with such key points, "whatever happens is happiness," and whatever happens is transformed into Dharma, so that both temporary and ultimate happiness can be attained. This is what was said. The second Vajra word, "If the mind stays still, it is okay to go," has two ways of practicing its meaning: the common yoga and the uncommon yoga. First, practicing with the common yoga means that whatever virtuous deeds you do, you should have a strong desire that you can never take your mind off, like a mother who has lost her only child. Whatever distractions arise, do not let them control you. If you practice in this way, you can use your mind no matter what you do—walking, standing, sitting, or lying down—so that virtue will not diminish but will increase. Therefore, it is said, "It is okay to stay, and it is okay to go." Second, practicing with the uncommon yoga means that Acharya Shantideva said: "With the wisdom that possesses both calm abiding and insight, one knows how to completely destroy afflictions. Therefore, one should first seek calm abiding, which is perfectly accomplished when one is free from attachment to the eight worldly concerns."
Tibetan
ངས་པ་ལྟར། ཞི་གནས་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་ཉོན་མོངས་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་། ལྷག་མཐོང་གིས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཐོག་མར་ལྷག་མཐོང་གི་རྟེན་ཞི་གནས་བཙལ་དགོས། དེ་ཡང་ལུས་དང་སེམས་རྣམ་ པར་དབེན་པ་ལས་སྐྱེ་བས་ན། ཚེ་འདིར་སྣང་གི་དགོས་མེད་ཀྱི་བྱ་ལ་བུན་ལོང་ངེ་བ་ཐམས་ཅད་ལིངས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ནས། ལས་དང་པོ་པས་གནས་དབེན་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་ལུས་སྐྱིལ་ཀྲུང་དྲང་པོར་བསྲང་། རླུང་རང་སོར་བཞག །བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། སེམས་དུས་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བཅད་དེ། གནས་ལུགས་བརྗོད་བྲལ་གྱི་ངང་དུ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པར་ཧད་དེ་ཆད་དེ་མཉམ་པར་བཞག་པས་གནས་ཉམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། ཅུང་ཟད་གོམས་པས་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་བརྩོན་པས་ཡུལ་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོག་པར་སེམས་རང་ངོ་ཤེས། རང་ས་ཟིན། རང་དབང་ཐོབ་པས་དམིགས་པ་གང་ལ་གཏད་ཀྱང་སེམས་བཞག་པར་སྡོད་ན། ལུས་གྲོང་ཡུལ་དུ་གནས་པའམ། བཤུལ་རིང་གི་ལམ་དུ་བགྲོད་ཀྱང་། སེམས་ཉམས་མྱོང་དང་མི་འབྲལ་བས་གང་བྱས་ཀྱང་ཆོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གསུམ་པ། བློ་ཆོས་སུ་སོང་ན་ཤི་ཡང་སླ། ཅེས་པའི་དོན་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དཀོན་མཆོག་དཔང་དུ་བཙུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དང་པོའི་སྐབས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉམས་ལེན་གྱིས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བའང་སྤང་བླང་དང་། ཀུན་རྫོབ་ བྱང་སེམས་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་ཚུལ་བཞིན་ཏུ་བྱས་ཏེ། ཆོས་དང་གང་མཐུན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་བསྐྱངས་པས། རང་གི་བློ་རྒྱུད་དང་དམ་པའི་ཆོས་ལྷན་གྱིས་འདྲེས་ཏེ། དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་དབང་དུ་མ་སོང་བར་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་དུས་འདའ་བ་ཞིག་བྱུང་ན། ད་ལྟ་རང་འཆིའང་དགེ་བའི་སྣང་བ་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་། ཡིད་བདེ་བའི་ངལ་འཚོ་ཐོབ་པས་ཤིའང་སླ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟར་ཞོན་ནས། བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐུན་མོང་མིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བློ་ནི་སེམས། ཆོས་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། །མདོར་ན་རང་སེམས་མཚན་ཉིད་གསལ་བ། ངོ་བོ་སྟོང་པ
Chinese
在我看来，寂止使心变得堪能，从而压伏烦恼。胜观认识心的本性，从而连根拔除烦恼。因此，首先必须寻找胜观的所依——寂止。而寂止又从身心完全寂静中产生。所以，将今生中所有看似重要却无意义的事情全部抛开。对于初学者来说，在寂静的地方，于舒适的坐垫上，身体正直地跏趺坐。气息保持自然。向喇嘛和本尊祈祷。断除对过去、现在、未来三时的一切戏论。在尚未进入无法言说的实相状态时，茫然地、断绝地、平等地安住，这样禅定体验会逐渐产生。稍微习惯后，无论何时何地都要平等安住。如此精进，心就不会被外境所夺，从而认识自心，把握自心，获得自在。无论将目标指向何处，心都能安住不动。即使身体住在村庄里，或者行走在漫长的道路上，心也不会与禅定体验分离，无论做什么都可以。金刚三句教言的第三句：“心向法，死亦易。”修持此句的意义分为两类：共同和不共。第一，在世俗层面，以三宝为证，如金刚语第一句中所说的那样，通过修持，即使是细微的业因果也进行取舍。并且如理如法地修习世俗菩提心。所作所为都与佛法相应。如此一心一意地以正念和正知守护，使自己的心续与神圣的佛法融为一体。无论何时何地，都不受不善和无记的影响，而是以善行和菩提心度过时光。这样，即使现在死去，也不会与善的显现分离，并且获得内心安乐的休息，所以死亡也很容易。如《入菩萨行论》中所说：“乘菩提心之骏马，从安乐走向安乐，谁会心生退却？”第二，从不共的角度来说，心即是心，法即是心的法性，自性远离一切戏论。总之，自心体性光明，本体空性。
English
As I see it, calm abiding makes the mind workable, thereby suppressing afflictions. Insight recognizes the nature of the mind, thereby uprooting afflictions. Therefore, one must first seek calm abiding as the basis for insight. And calm abiding arises from the complete stillness of body and mind. So, cast aside all the seemingly important but meaningless things in this life. For beginners, in a quiet place, on a comfortable cushion, sit upright in the lotus position. Let the breath remain natural. Pray to the Lama and the Yidam. Cut off all the elaborations of the three times—past, present, and future. Without entering into the state of inexpressible reality, rest blankly, cut off, and evenly. In this way, meditative experiences will gradually arise. After becoming slightly accustomed, rest evenly at all times and in all circumstances. By striving in this way, the mind will not be stolen away by external circumstances, thereby recognizing one's own mind, grasping one's own ground, and gaining freedom. No matter where the target is directed, the mind will remain still. Even if the body dwells in a village or walks on a long road, the mind will not be separated from the meditative experience, and one can do whatever one wants. The third of the three vajra statements: "If the mind goes to Dharma, even death is easy." Practicing the meaning of this statement is divided into two