Tibetan
གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ནི། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞལ། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གང་བཅོམ་དུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྫས་ བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡན་ལག་གི་ཆོས་བློའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྱེ་ན། དེ་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་བུམ་ཆུ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་ནི་ཀུན་རྫོབ། བཅོམ་པ་དང་ཡན་ལག་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་ཞིང་གཞིག་པ་དང་བསལ་བར་མི་ནུས་པ། ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་དང་། ཆ་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལ་འཁྲུལ་པའང་ཡོད་ཅིང་། གསུང་པ་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་གུས་པ་ལྷོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཀྱང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་མེད་དེ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མི་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་ལོག་རྟོག་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་བསྟུན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕལ་ཆེར་བྱེ་སྨྲའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཏེ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གསུམ་རྫས་སུ་འདོད་ཀྱང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་ནི་རྫས་སུ་མི་འདོད་ལ། གཞན་ཡང་གཟུགས་རགས་རྒྱུན་ཡང་། ཤེས་པའི་རྒྱུན་བདེན་མེད་ཡིན། རིག་མིན་གྱི་གཟུགས་དང་དུས་གསུམ་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་འདོད་ཅིང་། མིག་གིས་གཟུགས་སོགས་མི་མཐོང་ལ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་ཡང་མིག་ཤེས་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དེ་དང་འདྲ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་མཐོང་ཞེས་འཇོག་པ་ལས་དངོས་སུ་མི་མཐོང་བ་མིན་པར་འདོད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདོད་པ་གཉིས་ཀའི་ལམ་སྒོམ་པ་ནི་བདེན་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བདེན་པ་བཞི་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་བདེན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔ་མ་ལ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ། མྱང་འདས་ཞི་བ་སྟེ་བཞིར་དབྱེ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་ཕྱིར་རྒྱུ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འོང་བས་ཀུན་འབྱུང་། འབྲེལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ། མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་རྐྱེན། གསུམ་པ་ལ། ཕུང་པོ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ། དུག་གསུམ་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཞི་བ། འཚེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གྱ་ནོམ་པ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཕྱིར་ངེས་འབྱུང་དང་། བཞི་པ་ལ་ཡང་། བགྲོད་བྱའི་ཕྱིར་ལམ། དེ་ཉིད་འཐད་པ་དང་ལྡན་ཕྱིར་རིགས་པ། ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ། ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱིན་ པ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉིས་སྤང་བྱར་བསྟན་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། བདེན་པ་དག་ནི་བཞིར་བཤད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་བཞིན་ཀུན་འབྱུང་དང་། །འགོག་དང་ལམ་སྟེ་དེ་ལྟར་ན། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རིམ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་ཉིད་ཞི་བདེའི་བསམ་པས་སོ་ཐར་རིགས་བདུན་གང་རུང་བླངས་ཏེ། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྤང་ཞིང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྤྱད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རུང་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཉན་ཐོས་རང་སའི་ལམ་ལྔ་འདོད་ཅིང་། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང་། ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ་བཞི་པོ་ཉིད་ལ། ཞུགས་པ་དང་། གནས་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་གང་ཟག་ཟུང་བཞིའམ། ཡ་བརྒྱད་དུ་འདོད་ལ། དེ་ཡང་བདེན་བཞི་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་ནས་བསྒོམས་པའི་མཐུས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་དུ་རྟོགས་ཤིང་། སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་བཅོམ་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་བཞེད་ དོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ། །དང་པོ་ལྟ་བ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་། གཟུང་བའི་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་གང་ཞིག་ལམ་འདིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པས། །ལྟ་བ་སྔ་མའི་སྟེང་དུ་བདག་མེད་ཕྱེད་ཙམ་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པས་ན་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་སུ་བཞེད་པ་སྟེ། །རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤངས་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར་དུ་ན། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར
Chinese
两种观点是：在《俱舍论》中说：“能被破坏和智慧衡量，如果去除则智慧不认可，如瓶中之水是世俗谛，胜义谛则不同。”意思是说，具有能被破坏的性质的物质，如瓶子等，以及色等支分之法，如果用智慧的分别智来一一分开，智慧不认可它们，如瓶中之水。虽然承认它们在名言中都是存在的，但因为存在而变成真实的，这就像是世俗谛。不能被破坏，不能被分为不同的支分，不能被摧毁和去除的，如极微之尘、无分之识、虚空等，能自主产生，这是胜义谛的性质。第二种观点是，不应该主要依赖论典，因为论典中也有错误，而且对说法者佛陀的恭敬会减弱，而且论典本身也依赖于经部。并且“一切非复合之法都不是实有，因为它们不是由因缘所生。”弥拉等人驳斥了前一种错误的观点，遵循自己的小乘经部宗义。这在很大程度上与毗婆沙宗的观点一致，认为事物是实有的。然而，虽然他们认为色、心和心所是实有的，但不承认不相应行和非复合之法是实有的。此外，粗色相续和识相续都不是真实的。 非理智的色和三时仅仅是假立存在。眼睛看不到色等，虽然眼识能看到色，但眼识本身显现出色的形象，并且像体验到那样才称为见，而不是真正看到，他们认为这是一种区别。第二种观点是，如此这般两种观点的修道方式，就是将四谛分为十六种行相。也就是四谛：苦谛、集谛、灭谛、道谛。其中，第一个苦谛分为：一切有为法皆是无常，有漏皆是苦，诸法皆是空，涅槃寂静四种。同样，第二个集谛也因为是万物的种子所以是因，以从中产生的方式而来所以是集。
English
The two views are: As stated in the Abhidharmakośa, "That which can be broken and measured by wisdom, and if removed, wisdom does not accept it, like water in a vase, is conventionally existent, but the ultimate is different." This means that substances with the characteristic of being able to be broken, such as vases, and the qualities of limbs such as form, if separated one by one by the wisdom of discriminating awareness, wisdom does not accept them, like water in a vase. Although it is admitted that both exist in temporary terms, becoming true because of existence is like conventional truth. That which cannot be broken, cannot be divided into different limbs, and cannot be destroyed or removed, such as subtle particles, indivisible consciousness, and space, independently produces, which is considered to be the nature of ultimate truth. The second view is that it is not appropriate to rely mainly on treatises, because there are also errors in treatises, and respect for the speaker, the Buddha, will be weakened, and the treatises themselves rely on the sutras. And "all non-compounded dharmas are not substantial, because they are not produced by conditions." Mila and others refuted the previous wrong view, following their own Hinayana sutra tenets. This is largely in line with the Vaibhashika view that things are substantially existent. However, although they consider form, mind, and mental factors to be substantially existent, they do not consider non-associated formations and non-compounded bases to be substantially existent. Furthermore, even coarse form continuums and consciousness continuums are not truly existent. Non-intellectual forms and the three times are considered to be merely nominally existent. The eye does not see forms, etc., and although eye consciousness sees forms, the appearance of the form in eye consciousness itself, and the experience of it, is called seeing, but it is not actually seeing, they consider this to be a distinction. The second view is that the way to practice the path of both views is to divide the Four Noble Truths into sixteen aspects. These are the Four Noble Truths: the truth of suffering, the truth of the origin, the truth of cessation, and the truth of the path. Among these, the first, the truth of suffering, is divided into four: all conditioned phenomena are impermanent, all contaminated things are suffering, all phenomena are empty, and nirvana is peace. Similarly, the second, the truth of origin, is also the cause because it is the seed of all things, and it is the origin because it comes in the manner of arising from it.
Chinese
以联系的方式完全产生，以显现成就的意义为缘。第三，因为蕴解体而灭，因为三毒平息而寂，因为没有损害而丰饶，因为超越一切过失而决定出离。第四也是，因为是应行之路而为道，因为那本身合理而具理，因为如实成办而成办，因为极其如实地度越而决定出离，即是观修那十六种行相。显示了烦恼和非烦恼两种无知是应断除的。如《俱舍论》所说：四谛即是四种宣说，痛苦以及集，灭和道，如是，彼等如何次第现证？如是等等所显示的那样。第三是，自己以寂静安乐的想法受持别解脱七众中的任何一种，断除一切罪行之聚，并且如法行持与之相应的戒律，从而使三摩地堪能。也就是，具有安住戒律、具足听闻和思维的品性，从而精进修持禅定，具有这样的品性。第四是，承许资粮道等声闻自地的五道，并且对于须陀洹、一来、不还、阿罗汉这四者本身，分为入者和住者两种，因此认为是四双八辈士。也就是，通过将四谛分为十六种行相来修习的力量，现证人无我，并且依靠禅定道如金刚般的等持，从而完全摧毁烦恼及其习气，因此认为可以获得阿罗汉果。 第二，对于独觉乘，也有四种。第一，见解是，虽然声闻承认证悟人无我，但是对于所取境的无分微尘，认为是胜义谛，因此此道也证悟外境的无实有。因此，在之前的见解之上，证悟了半个人无我，因此显得超胜。然而，因为没有证悟能执心性的无实有，因此认为是证悟了一又二分之一的人无我。如《庄严经论》所说：由离所取境之分别，及由未离能取故，以所依如犀角之道，即是正摄持。
English
It arises completely through connection, and serves as a condition with the meaning of manifest accomplishment. Third, it is cessation because the aggregates disintegrate, it is peaceful because the three poisons are pacified, it is abundant because there is no harm, and it is definite departure because it transcends all faults. Fourth, it is the path because it is the path to be traveled, it is reasoning because it is reasonable, it is accomplishment because it truly accomplishes, and it is definite departure because it truly transcends, that is, contemplating those sixteen aspects. It shows that both afflictive and non-afflictive ignorance are to be abandoned. As the Treasury of Knowledge says: The truths are explained as four, suffering, its origin, cessation, and the path. How are these realized in order? As shown by these and other similar statements. Third, one takes any of the seven classes of individual liberation vows with the thought of peace and happiness, abandons all collections of misdeeds, and practices the corresponding discipline well, thereby making samadhi workable. That is, one who abides in discipline, possesses hearing and thought, diligently applies oneself to meditation, and has such qualities. Fourth, they accept the five paths of the Hearers' own ground, such as the path of accumulation, and divide the four, Stream-enterer, Once-returner, Non-returner, and Arhat, into those who have entered and those who abide, thus considering them as four pairs or eight types of persons. That is, through the power of meditating by dividing the four truths into sixteen aspects, they directly realize the selflessness of persons, and rely on the samadhi that is like a vajra on the path of meditation, thereby completely destroying afflictions along with their imprints, and therefore believe that the Arhat fruit can be obtained. Second, for the vehicle of the Pratyekabuddhas, there are also four. First, the view is that although the Hearers acknowledge the realization of the selflessness of persons, they consider the indivisible particles of the object of grasping to be ultimately true. Therefore, this path also realizes the non-existence of external objects. Thus, it excels by realizing half of the selflessness of persons on top of the previous view. However, because it does not realize the non-existence of the nature of the grasping mind, it is considered to have realized one and a half selflessness of persons. As the Ornament of Sutras says: Because of abandoning the thought of the object of grasping, and because of not abandoning the grasping, the path like a rhinoceros horn with its basis is the correct collection.