Tibetan
ཏན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིང་དུ་རྣམ་འཕེལ་ན། །འབྲས་བུ་ཉེར་སྤྱོད་ཆད་པ་མེད་པར་འགྱུར། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་གསུང་སྐྱེས་དང་། །རང་བྱང་ཆུབ་ལ་བདག་ཉིད་ངེས་རྣམས་དང་། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་ལེགས་པ་དང་། ། 1-742 མངོན་མཐོའི་རྒྱུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གཞན་མེད། །ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་རོ་དང་ལྷན་ཅིག་དང་། །བཀྲ་ཤིས་རྣ་ནག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་བཞིན། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དབང་བྱས་བདག་ཉིད་ཆེ། །དེ་འཆལ་བ་དང་ ལྷན་ཅིག་གནས་མི་འདོད། །གང་གིས་གང་ཞིག་གང་ལ་སྤོང་བྱེད་པ། །གསུམ་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཅེས་བཤད། །གསུམ་ལ་ཆགས་པས་སྟོང་དེ་འཇིག་རྟེན་ འདས། །རྒྱལ་སྲས་ཟླ་བ་ལས་བྱུང་སྲིད་མིན་སྲིད་པ་ཡི། །དཔལ་གྱུར་དྲི་མ་དང་བྲལ་དྲི་མ་མེད་འདི་ཡང་། །སྟོན་ཁའི་དུས་ཀྱི་ཟླ་བའི་འོད་ནི་ཇི་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བའི་ཡིད་ཀྱི་གདུང་བ་ སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་པའོ།། ༈ །། ༄། །སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་པ། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་མ་ལུས་སྲེག་པའི་མེའི། །འོད་འབྱུང་ཕྱིར་ན་ས་ནི་གསུམ་པ་འདི། །འོད་བྱེད་པ་སྟེ་བདེ་ གཤེགས་སྲས་པོ་ལ། །དེ་ཚེ་ཉི་ལྟར་ཟངས་འདྲའི་སྣང་བ་འབྱུང་། །གལ་ཏེ་གནས་མིན་འཁྲུགས་པ་འགའ་ཡིས་དེའི། །ལུས་ལས་ཤ་ནི་རུས་བཅས་ཡུན་རིང་དུ། །སྲང་རེ་རེ་ནས་བཅད་པར་གྱུར་ཀྱང་དེའི། ། བཟོད་པ་གཅོད་པར་བྱེད་ལ་ལྷག་པར་སྐྱེ། །བདག་མེད་མཐོང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །གང་ཞིག་གང་གིས་གང་ཚེ་ཇི་ལྟར་གཅོད། །གང་ཕྱིར་ཆོས་ཀུན་དེ་ཡིས་གཟུགས་བརྙན་ལྟར། །མཐོང་བ་དེས་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཟོད་པར་འགྱུར། ། 1-743 གནོད་པ་བྱས་པས་གལ་ཏེ་དེར་བཀོན་ན། །དེ་ལ་བཀོན་པས་བྱས་ཟིན་ལྡོག་གམ་ཅི། །དེ་ཕྱིར་དེར་བཀོན་ངེས་པར་འདིར་དོན་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་ནི་འགལ་བར་འགྱུར། །སྔོན་བྱས་པ་ཡི་ མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་། །ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ །གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་ནི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར། །ས་བོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ལ་ཁྲོས་པ་ཡིས། །སྦྱིན་དང་ཁྲིམས་བྱུང་དགེ་བ་བསྐལ་པ་བརྒྱར། །བསགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇོམས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །མི་བཟོད་ལས་གཞན་སྡིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་སྡུག་གཟུགས་སུ་ བྱེད་ཅིང་དམ་པ་མིན་པར་བཀྲི། །ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་ཤེས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་འཕྲོག་བྱེད་ཅིང་། །མི་བཟོད་པ་ཡིས་མྱུར་དུ་ངན་འགྲོར་སྐྱུར་བར་བྱེད། །བཟོད་པས་བཤད་ཟིན་དང་འགལ་ཡོན་ཏན་རྣམས་བྱེད་དོ། ། བཟོད་པས་མཛེས་ཤིང་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ལ། །ཕངས་དང་ལུགས་དང་ལུགས་མིན་ཤེས་པ་ལ། །མཁས་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ནི། །ལྷ་མིའི་སྐྱེ་དང་སྡིག་པ
Chinese
若于净戒田中善增长，则受用果实永无穷尽。 声闻、独觉、必定自觉者，以及诸佛子， 皆因净戒而得善妙。 增上生的因唯有戒律，犹如海水与咸味同在， 吉祥与黑耳女相伴。 如是，净戒所支配的大士，不愿与毁戒者同处。 以何对何于何而舍弃，若于三者有所缘念，此净戒， 即说为世间之彼岸。于三者无执即是出世间。 佛子如月，生于有或无有之荣华，无垢亦无染， 如秋季之月光，能息灭众生心中之苦。 入中论云：二菩提心竟。 第三菩提心 为焚烧一切所知薪柴之火，放出光明，故此第三地， 能发光，彼时如日，现出赤铜色之光芒。 设若因处非处之扰乱，彼之身体，连同血肉骨骼，长久地， 被一一寸寸割截，然彼之忍耐，唯增不减。 于证悟无我之菩萨而言，何者以何物于何时如何断割？ 因其视一切法如影像，故彼亦能安忍。 若因加害而于彼嗔恨，嗔恨彼已成之事能挽回否？ 故于彼嗔恨，定然无义，来世亦将相违。 先前所造不善业之果，欲使其耗尽， 然因嗔恨他人而受苦，如何能引向种子之灭尽？ 何以故？因对佛子嗔恨，布施与持戒所生之善根，于百劫中所积聚者， 刹那间即被摧毁，故无有比不忍更重之罪。 令人面目可憎，为人所不敬，夺走分辨正邪之明辨， 不忍迅速将人抛入恶趣。忍耐则能成就与前述相反之功德。 忍耐令人庄严，受人尊敬，精通事理与非理， 变得聪慧，天人之生以及罪恶
English
If pure morality flourishes in the field, the fruits of enjoyment will never be exhausted. Śrāvakas (hearers), Pratyekabuddhas (solitary realizers), those who are certain of self-awakening, and the sons of the Buddhas, all attain goodness through pure morality. There is no cause for higher realms other than morality, just as the ocean is always with saltiness, and auspiciousness is accompanied by the black-eared woman. Thus, the great being governed by pure morality does not wish to dwell with the immoral. With what, towards what, and from what does one abandon? If there is attachment to these three, this morality, is said to be the other shore of the world. Non-attachment to the three is transcendence of the world. The Buddha-child, like the moon, born of the glory of existence or non-existence, is stainless and without blemish, like the autumn moonlight, it alleviates the suffering in the minds of beings. Commentary on the Middle Way: End of the Second Generation of Bodhicitta. Third Generation of Bodhicitta To burn all knowable firewood, the fire emits light, so this third ground, can emit light, at that time like the sun, showing the light of red copper. Suppose that due to disturbances in the right place, his body, together with flesh and bones, for a long time, being cut off inch by inch, but his patience, only increases and does not decrease. For the Bodhisattva who realizes selflessness, who cuts what with what at what time and how? Because he sees all dharmas as images, he can also endure. If one is angry at him for harming him, can hating what has already been done be undone? Therefore, hating him is certainly meaningless, and the next life will also be contrary. The result of previous unwholesome actions, wanting to exhaust it, but suffering from hating others, how can it lead to the extinction of the seed? Why? Because of anger towards the Buddha-child, the roots of virtue arising from giving and keeping precepts, accumulated over hundreds of kalpas, are destroyed in an instant, so there is no sin greater than impatience. Making people look ugly, being disrespectful, taking away the discernment of right and wrong, impatience quickly throws people into evil destinies. Patience can achieve the opposite of the aforementioned merits. Patience makes people dignified, respected, proficient in right and wrong, becoming wise, the birth of gods and men and sin --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཟད་པར་འགྱུར། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ དང་ནི་རྒྱལ་སྲས་ཀྱིས། །ཁྲོ་དང་བཟོད་པའི་སྐྱོན་ཡོན་རིག་བྱས་ཏེ། །མི་བཟོད་སྤངས་ནས་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཡིས། །བསྔགས་པའི་བཟོད་པ་རྟག་ཏུ་མྱུར་བསྟེན་བྱ། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་བསྔོས་ཀྱང་། ། 1-744 གསུམ་དམིགས་ཡོད་ན་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་ན་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཅེས་བསྟན། །ས་དེར་རྒྱལ་སྲས་བསམ་གཏན་མངོན་ཤེས་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར། །དེས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ནི། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་འཇོམས་པར་ནུས་པར་འགྱུར། །སྦྱིན་སོགས་ཆོས་གསུམ་དེ་དག་ཕལ་མོ་ཆེ། །བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལ་ བསྔགས། །བསོད་ནམས་ཞེས་བྱའི་ཚོགས་ཀྱང་དེ་དག་ཉིད། །སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྐུ་ཡི་རྒྱུ། །རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་ཉི་མ་ལ་གནས་འོད་བྱེད་འདི། །རང་གཏོགས་མུན་རྣམས་དང་པོ་ཡང་དག་བསལ་བྱས་ ནས། །འགྲོ་བའི་མུན་པ་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་མངོན་པར་འདོད། །ས་འདིར་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བར་གྱུར་ཀྱང་ཁྲོ་མི་འགྱུར། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་པའོ།། ༈ །། ༄། །སེམས་བསྐྱེད་པ་བཞི་པ། ཡོན་ཏན་མ་ལུས་བརྩོན་ འགྲུས་རྗེས་འགྲོ་ཞིང་། །བསོད་ནམས་བློ་གྲོས་ཚོགས་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ། །བརྩོན་འགྲུས་གང་དུ་འབར་བར་གྱུར་པ་ཡི། །ས་དེ་བཞི་པ་འོད་ནི་འཕྲོ་བ་འོ། །དེར་ནི་བདེར་གཤེགས་སྲས་ལ་རྫོགས་པ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ལྷག་བསྒོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི། །སྣང་བ་ཟངས་ཀྱི་འོད་པས་ལྷག་འབྱུང་ཞིང་། །རང་དུ་ལྟ་བ་དང་འབྲེལ་ཡོངས་སུ་ཟད། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་བཞི་པའོ།། ༈ །། ༄། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྔ་པ། བདག་ཉིད་ཆེ་དེ་བདུད་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། 1-745 སྦྱང་དཀའི་ས་ལ་ཕམ་པར་ནུས་མ་ཡིན། །བསམ་གཏན་ལྷག་ཅིང་བློ་བཟང་བདེན་རང་བཞིན། །ཞིབ་མོ་རྟོགས་ལའང་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་འཐོབ། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྔ་པའོ།། ༈ །། ༄། །སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པ། མངོན་ དུ་ཕྱོགས་པར་མཉམ་གཞག་སེམས་གནས་ཏེ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་མངོན་ཕྱོགས་ཤིང་། །འདིར་རྟེན་འབྱུང་བའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དེ། །ཤེས་རབ་གནས་པས་འགོག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ལོང་བའི་ཚོགས་ ཀུན་བདེ་བླག་ཏུ། །མིག་ལྡན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་འདོད་པ་ཡི། །ཡུལ་དུ་འཁྲིད་པ་དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་བློས། །མིག་ཉམས་ཡོན་ཏན་བླངས་ཏེ་རྒྱལ་ཉིད་འགྲོ །ཇི་ལྟར་དེ་ཡིས་ཆེས་ཟབ་ཆོས་རྟོགས་པ། ། ལུང་དང་གཞན་ཡང་རིགས་པས་ཡིན་པས་ན། །དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་གཞུང་ལུགས་ལས། །ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ལུགས་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཐོས་
Chinese
将会止息。无论是凡夫俗子 还是菩萨，都应了解嗔怒和忍耐的过失与功德。 舍弃不能忍受之事，圣者 应当时常迅速地修习受到赞扬的忍耐。即使为了圆满正等觉而回向， 如果存在三想（三輪體空，tri-maṇḍala-viśuddhi，trimandala visuddhi，三轮清净）那仍然是世俗的。 如果没有执着，那才是佛陀 所说的超越世间的波罗蜜多（paramita，波羅蜜多）。在此地上，菩萨的禅定、神通 以及贪欲和嗔恨都会完全止息。即使如此，他仍然能够 摧毁世俗之人的贪欲。布施等三种法门， 世尊大多都赞叹在家之人。 这些也正是名为福德的积聚。 是佛陀色身的自性，是法身的因。 如同住在太阳中的王子，最初正确地消除 属于自己的黑暗，然后显现出摧毁众生的黑暗。 在此地上，即使变得非常敏锐，也不会动怒。 《入中论》中，第三发心品结束。 第四发心品 所有功德都随顺精进， 福德和智慧是二资粮的因。 精进在哪里燃烧， 那个第四地就是光明照耀之处。在那里，为了善逝之子圆满 菩提，从修习殊胜的菩提分法中产生， 胜过铜的光芒，与自见相关的执着完全止息。 《入中论》中，第四发心品结束。 第五发心品 伟大的自性即使被所有魔众 攻击，也无法在难以调伏的地上被击败。禅定殊胜，智慧善良，是真实的自性， 对于细微的理解也非常擅长。《入中论》中，第五发心品结束。 第六发心品 现前趋向于等持心， 趋向于圆满佛陀的教法， 在此地见到缘起的实相， 以智慧安住而获得止息。如同盲人群体 被一个有眼之人轻易地 带到想要的地方，同样，在这里，智慧 取走了眼根的功德，自己走向胜利。就像他通过 圣言和其他道理来理解甚深之法一样， 因此，应按照圣者龙树（Nagarjuna）的宗派 所安住的方式来讲述。即使在凡夫俗子的阶段，听到空性
English
will cease. Whether it is an ordinary person or a Bodhisattva, one should understand the faults and merits of anger and patience. Abandoning what cannot be tolerated, the noble one should always quickly cultivate the praised patience. Even if dedicating for perfect enlightenment, if there are three fixations, it is still worldly. If there is no fixation, then the Buddha taught it as the transcendent pāramitā (paramita). On this ground, the Bodhisattva's meditation, supernormal powers, and desire and hatred will completely cease. Even so, he can still destroy the desire of worldly people. Giving and other three dharmas, the Sugata mostly praises to householders. These are also the accumulation called merit. It is the nature of the Buddha's form body, the cause of the Dharma body. Like the prince dwelling in the sun, first correctly eliminating one's own darkness, and then manifesting to destroy the darkness of beings. On this ground, even if becoming very sharp, one will not become angry. In the 'Entering the Middle Way', the third chapter on the generation of Bodhicitta ends. The fourth chapter on the generation of Bodhicitta All qualities follow diligence, merit and wisdom are the cause of the two accumulations. Where diligence blazes, that fourth ground is where light shines. There, for the Sugata's son, perfect enlightenment, arising from cultivating the excellent aspects of enlightenment, surpasses the light of copper, and the attachment related to self-view completely ceases. In the 'Entering the Middle Way', the fourth chapter on the generation of Bodhicitta ends. The fifth chapter on the generation of Bodhicitta The great self, even attacked by all the Maras, cannot be defeated on the ground that is difficult to tame. Meditation is excellent, wisdom is good, it is the true nature, and one becomes very skilled at subtle understanding. In the 'Entering the Middle Way', the fifth chapter on the generation of Bodhicitta ends. The sixth chapter on the generation of Bodhicitta The mind abides in equanimity, tending towards manifestation, tending towards the teachings of the perfect Buddha, here seeing the suchness of dependent arising, by abiding in wisdom, one attains cessation. Just as a group of blind people is easily led by a sighted person to the place they desire, similarly, here, wisdom takes the qualities of the eye faculty and goes to victory itself. Just as he understands the profound Dharma through scripture and other reasoning, therefore, one should speak according to the way that the noble Nagarjuna's school abides. Even in the stage of ordinary beings, hearing emptiness -------------------------------------------------------------------------------- ནས། །ནང་དུ་