Tibetan
ས་སངས་ཕྱེད་དུ་གཞུག་པ་སྒོམ་པ་རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་དང་། སྒོ་གསུམ་ཐོག་བབས་སུ་གློད་ལ་ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཤུབ་ནས་དོན་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་རྗེན་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་བསྐྱངས་པ་སྤྱོད་པའི་མན་ངག་སྣང་བ་ཅོག་བཞག་དང་། ཡུལ་ལྔ་དབང་ཤེས་བཅས་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་རང་གསལ་རྗེ ན་པ་ལྷག་གེར་ཤར་ཏེ་རླུང་ལྔ་དབྱིངས་སུ་འཆིང་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་དུ་བ་སྨིག་སྒྱུ་འཇའ་ཚོན་ལ་སོགས་པ་རང་སྣང་དག་པའི་འོད་གསལ་ཀྱང་། ཐུན་མོང་གི་སྣང་བ་དང་མཐུན་པར་འཆར་བ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་མ་བཅོས་རིག་པ་ཅོག་བཞག་ཏུ་ཀློང་ཆེན་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་བཞེད་དོ། །དེ་ཡང་སྒྲོན་མ་སྣང་བྱེད་ལས། རི་བོ་ཅོག་བཞག་ལྟ་བའི་ཚད། །རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་སྒོམ་པའི་ཚད། །སྣང་བ་ཅོག་བཞག་སྤྱོད་པའི་ཚད། །རིག་པ་ཅོག་བཞག་འབྲས་བུའི་ཚད། །ཚད་བཞི་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ། །ངེས་པའི་དོན་ལ་འདྲེས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། འགག་བསྡམ་པ། གསུམ་པ་གཤིས་ལ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་སྒོ་གསུམ་རང་བབས་ལྷུན་མཉམ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་དུ་འགག་བསྡམ་པའི་ཚུལ་ནི། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནད་ཀྱི་ཆེ་བ་རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་དང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དག་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབས་པའི་དོན། ཐད་ཀའི་ཤེས་པ་རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུས་གསུམ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བའོ། །འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་པདྨ་དང་། བི་མ་ལ་དང་། ཏེ་ལོ་པ་སོགས་ལ་འགྲན་བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་གཤིས་དེར་ཕེབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་དགེ་སྡིག་མེད་པ་ཐད་དྲང་དུ་བཤད་པ་ལས། རང་ཅག་ལྟ་བུ་ལ་བློས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་གོམས་པ་ཐོག་ཏུ་མ་ཕེབས་པས། གཤིས་ལ་མི་སྐྲག་ཅིང་ལས་འབྲས་ཆ་ཕྲ་ལ་འཛེམས་པ་དང་སྦྱར་ནས་བཤད་དགོས་སོ། །ཞེས་ཀུན་མཁྱེན་ཡབ་སྲས་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་བློ་དམན་རྣམས་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་བཤད་པས་གདོད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། ཚུལ་དེ་ཡང་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉམས་མྱོང་གི་གནས་ལུགས་ངོ་འཕྲོད་འདུག་ན། དེའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་བས་རིམ་གྱིས་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། དེར་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པའི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ནི་ད་དུང་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ངོས་བཟུང་སྟེ་རང་སར་བཞག་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་སོང་བའི་འགྱུར་བ་གནས་དག་གི་དགོངས་པ་བསྐྱང་ཏེ་འབད་པས་བསྒོམ་ཞིང་རྩལ་སྦྱང་ངོ། །དབང་རྣོན་བློ་ཆེ་བ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་རང་ས
Chinese
将地置于半明状态，如大海般禅修，是心性安住；三门放松，任其自然，从观修的缝隙中显现的智慧，以赤裸的觉性直接把握，是行为的口诀，是显现安住；五境及五根识各自安住，自明觉性清晰显现，五气束缚于虚空，外境如烟雾、阳焰、彩虹等，是自显清净的光明，也与共同的显现相符，此乃不造作的果，是觉性安住，是广大虚空的瑜伽。正如《灯明能显》中所说：“山王安住是见的量，大海安住是修的量，显现安住是行的量，觉性安住是果的量，具足四量的瑜伽士，融入于究竟的意义中。” 遏制。 第三，由于本性远离作为，因此三门自然安住，任运自成，在广大无垠的虚空中遏制的方式是：自性大圆满的关键在于十二金刚大笑，以及使八识聚清净的八大金刚语。直接的觉性超越了因果取舍，将此无有三时变迁的觉性作为道。然而，对于像莲花生大师、无垢友、帝洛巴等能够与之匹敌的，达到那种境界的大瑜伽士们，可以直接讲述无有因果善恶的道理。但对于像我们这样，即使在理智上理解了，也尚未达到那种境界的人，需要结合不畏惧本性，并且谨慎对待细微的业果来讲解。正如全知父子所说，对于智慧低下的人，需要通过二谛来区分讲解，才能逐渐理解。如果能够认识到上述经验的实相，持续修持，就能逐渐获得稳固。对于那些无法断除增益的钝根者，仍然需要识别所产生的烦恼念头，并将其安放于自身，从而使烦恼的自性消失，成为无处可寻的根源。要修持清净之地的意境，努力禅修并练习。对于根器敏锐、智慧高超的人来说，法性自
English
To place the ground in a state of semi-illumination, meditating like the ocean, is the abiding of mind essence; to release the three doors and let them be, the wisdom that emerges from the cracks of contemplation, directly grasping with naked awareness, is the oral instruction of conduct, the abiding of appearances; to let the five objects and five sense consciousnesses abide in their own state, self-luminous awareness clearly arises, the five winds bind in space, and outer appearances such as smoke, mirages, rainbows, etc., are the clear light of self-appearing purity, which also accords with common appearances, this is the uncreated fruit, the abiding of awareness, the yoga of the vast expanse of space. As it is said in "The Lamp Illuminating": "Mountain King abiding is the measure of view, Ocean abiding is the measure of meditation, Appearance abiding is the measure of conduct, Awareness abiding is the measure of fruit, The yogi who possesses the four measures, Merges into the definitive meaning." Suppression. Third, because the nature is free from action, the manner of suppression in the vast and boundless expanse where the three doors naturally abide, spontaneously accomplished, is: the key to the greatness of the Great Perfection of Self-Nature lies in the Twelve Great Vajra Laughters, and the meaning established by the Eight Great Vajra Words that purify the Eight Collections of Consciousness. Direct awareness transcends cause and effect, acceptance and rejection, and this awareness, which is without change in the three times, is taken as the path. However, for great yogis who have reached such a state, like Guru Padmasambhava, Vimalamitra, Tilopa, etc., it is possible to directly teach the absence of cause and effect, good and evil. But for those like us, even if we understand it intellectually, we have not yet reached that state through practice, so we need to explain it in conjunction with not being afraid of the nature and being cautious about subtle karmic results. As the Omniscient Father and Son said, for those of lower intelligence, it is necessary to explain by distinguishing between the two truths in order to gradually understand. If one can recognize the reality of the above-mentioned experiential state, and continue to practice it, one will gradually gain stability. For those dull-witted individuals who cannot cut through superimpositions, it is still necessary to identify the arising afflictive thoughts and place them in their own place, so that the nature of the afflictions disappears and becomes a root that cannot be found anywhere. One should cultivate the intention of the pure realm, diligently meditate and practice. For those with sharp faculties and great intelligence, the nature of reality self-
Tibetan
་ནས་གྲོལ་བའི་གནད་ཀྱིས་ཉོན་རྟོག་གང་སྐྱེས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཚུགས་མི་ཐུབ་པར་རྟ་རྔའི་མདུད་པ་རང་གྲོལ་བ་བཞིན། ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་དུ་སངས་པས་སླར་གཉེན་པོས་གཅུན་མི་དགོས་ཤིང་། སེམས་སྡེ་ལྟར་རྒྱས་མི་འདེབས། ཀློང་སྡེ་ལྟར་དབྱིངས་ལ་མི་གཏོད་པར་མན་ངག་སྡེ་པའི་རང་བབས་དམིགས་བསམ་ལས་འདས་པའི་མྱོང་ཐོག་ཏུ་ལ་བཟླ་ཞིང་། དེར་གོམས་པ་ན་རིག་པ་སྦྱང་བསྒྲོད་མེད་པའི་ས་ལ་དཔལ་ཡོན་མ་ལུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཅིག་བཟླུམས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་དང་། སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་བསྐྱེད་རྫོགས་རྩོལ་སྒྲུབ་གྱིས་ས་ལམ་སྒོས་སུ་སྦྱང་བརྩོན་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་བསྒྱུར་མ་སྦྱངས་རིག་པ་ལྷུན་རྫོགས་པ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། སྤྱིར་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ངོས་བཟུང་སྟེ། དེ་སྤོང་བྱེད་གྱི་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས་པས། དེ་ཡང་རྒྱལ་སྲས་མ་ཕམ་པས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་གེགས་དང་། དེ་སྤོང་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་པས་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་ཚེ་རྣམ་རྟོག་སྔར་ལས་མང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཧ་ཕྱད་དེ་བ་ལ་རེས་གནས་རེས་མི་གནས་པ་དང་། གནས་ཀྱང་གཏིིང་ན་ཡིད་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ཁེག་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གསུམ་ཀ་གནས་པར་རྩོམ་པའི་ལྟས་ཡིན། རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་བཀག་པས་མི་ཁེག་ཏེ། མཐའ་མེད་དུ་སྤྲོས་ནས་ཨར་ལ་གཏད་པས་མཐུ་རྡུགས་པའམ། དྲན་ཤེས་ཡེངས་མེད་ཀྱིས་འཕྲོ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས་གནས་པའི་རང་སོ་ཟིན་པ་ཞིག་འོང་བ་ན་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྫིང་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་བཞིན། །བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་འབབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཡང་བྱིང་ན་རླུང་རོ་བསལ། ལུས་གནད་སྒྲིམ་ཞིང་ལྟ་སྟངས་གཟེངས་བསྟོད། ཤེས་པ་ངར་བཏགས་ཤིང་རིག་པ་ཧུར་བཏོན་པས་གསེང། རྒོད་ན་ལུས་གནད་ལྷོད་ཅིང་ལྟ་སྟངས་དམད། སེམས་རིག་གློད་ལ་རང་བབས་སུ་འཇོག་པས་དབབ། ལྟངས་ན་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་རྩལ་སྦྱངས་ཤིང་། སྐབས་རེ
Chinese
由於從本性中解脫的要訣，無論生起任何煩惱妄念，都無法保持其自性，就像馬尾結自然解開一樣。由於本初解脫是無有勤作的成佛，因此不需要再次以對治來調伏，也不像心部那樣增長發展，不像界部那樣安住於法界，而是將訣竅部的自性，超越能想所想的體驗融入其中。當對此熟悉時，在覺性無有修持的境界中，一切功德自然成就，圓滿為本智的自性，因此不需要菩薩十地以及內外密咒的生起圓滿次第的勤作修持來特別修學道位，如《普作王》中所說：「未轉未修覺性自圓滿。」因此，在修持道時，一般共同需要了解的是，要認識禪定的障礙，並依賴對治來消除它們。如王子無垢友所說：「懶惰以及諸教授，忘失沉沒與掉舉，不作與作即是此，彼等五者是過失。」以此說明障礙。以及「彼等對治八種作，住與彼上而安住，因與果性即是彼，不忘對境與沉沒，掉舉以及諸分別，彼等對治現行作，寂止之時如實住。」以此說明對治。也就是說，在入定的時候，如果妄念比以前更多，或者有時安住有時不安住，或者即使安住，深處也有一種微細的作意無法控制，這三者都是正在努力安住的徵兆。如果阻止妄念的散亂而無法控制，因為無止境地擴展並交付於事物，就會變得虛弱，或者以無有散亂的憶念覺知來切斷散亂的延續，從而獲得安住的自性，那時就安住於那種狀態中，就像「如從水池飛起的烏鴉，盤旋又盤旋，最終仍落回那裡。」所說的那樣。另外，如果昏沉，則去除濁氣，身體正直，抬高視線，提起覺知，提起精神來澄清。如果掉舉，則放鬆身體，降低視線，放鬆心識，安住在自然狀態中來降伏。總之，應當分別修習止觀，有時
English
Due to the key point of liberation from the very nature, no matter what afflictive emotions or thoughts arise, they cannot maintain their own nature, just like a knot in a horse's tail that unravels on its own. Since primordial liberation is enlightenment without effort, there is no need to subdue it again with antidotes, nor to increase and develop it like the Mind Series, nor to establish it in the expanse like the Space Series, but to integrate the inherent nature of the Instruction Series, which transcends conceptualization, into experience. When one becomes familiar with this, in the state of awareness without cultivation, all virtues are naturally accomplished, and one is perfected into the essence of primordial wisdom, so there is no need to specifically study and strive for the paths and stages through the generation and completion stages of inner and outer mantras, as it says in the Kunjed Gyalpo: "Unchanged, uncultivated, awareness is spontaneously perfect." Therefore, when practicing the path, what should be generally understood in common is to identify the obstacles to meditation and rely on antidotes to eliminate them. As Prince Matripa says: "Laziness and the instructions, forgetting, sinking, and agitation, non-application and application, these five are faults." This explains the obstacles. And "The eight applications that counteract them, abiding and abiding upon them, cause and effect itself, not forgetting the object and sinking, agitation and discriminations, the application that counteracts them, abiding naturally in quiescence." This explains the antidotes. That is, when one is in meditative equipoise, if discursive thoughts increase more than before, or if one sometimes abides and sometimes does not, or even if one abides, there is a subtle mental activity deep down that cannot be controlled, these three are all signs of striving to abide. If one cannot control the scattering of thoughts by blocking them, because they endlessly expand and are handed over to things, one will become weak, or if one cuts off the continuation of scattering with unforgetting mindfulness, thereby gaining the self-nature of abiding, then one should abide in that state, as it says, "Like a crow that flies up from a pond, circling and circling, it returns to that place again." Also, if one is sinking, one should expel the stale air, straighten the body, raise the gaze, lift up awareness, and raise the spirit to clarify. If one is agitated, one should relax the body, lower the gaze, relax the mind, and abide in the natural state to subdue it. In short, one should separately practice calm abiding and insight, sometimes