Tibetan
། ཐོག་མར་བདེ་སྡུག་གི་མྱོང་རྟོག་མཁན་དགག་སྒྲུབ་ལེགས་ཉེས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དེ་སུ་ཞིག འཁྲུལ་ནས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་བརྒྱུད་མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་། གྲོལ་ནས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་བྱེད་པོ་དེ་གང་ཡིན། སྒོ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པས་སམ་ཐ་དད་དུ། སུས་བྱེད་པ་སོགས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་རྩ་བ་སེམས་རྟོག་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྩར་ཆོད་པ་ནི་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས། ཉག་གཅིག་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་གཞི། ཞེས་དང་། གསང་བའི་སྙིང་པོ་ལས། གཞི་རྩ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། གང་ལས་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འགྲོ་བ། སོགས་གསུངས་པ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་གོ ། སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ། གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ་ནི། སེམས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ལུས་དང་ངག ང་ཁྱོད་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་ལུས་ངག་བཞིན་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་འགྱུར་དགོས། ཡང་ན་སེམས་བཞིན་ལུས་ངག་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་མི་རུང་མོད། དེ་མིན་ཐ་དད་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་བདེ་སྡུག་སོགས་གཅིག་དོན་དེ་ཅི་ཡིན། ཞེས་བརྟགས་ནས་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད། ངག་བརྗོད་མེད་རང་ཡལ། སེམས་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་རྗེས་སུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མཚོན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་རྟག་ཆད་སོགས་སོ་སོར་བརྟགས་པས་ཐམས་ཅད་བློ་ལས་འདས་ཤིང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པ་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་མཚང་བརྡོལ་ཞིང་། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཕྱོགས་སུའང་མ་ལྷུང་བའི་ཤེས་རིག་གསལ་དངས། ཇི་བཞིན་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད། འཁྲུལ་དང་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་ཀ་ནས་དག་པར་ཤེས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་གདོད་ནས་དག གསུངས་པ་ལྟར་རོ།། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ། གསུམ་པ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ལྟར་དོན་མེད་ལ་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་འདིའི་ཡུལ་དང་བྱ་བྱེད་མ་གྲུབ་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་། ད་དུང་རང་ལ་རང་གིས་བལྟ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་རིག་གི་ངོ་བོ་འདི་དང་པོ་གང་ནས་ཇི་ལྟར་བྱུང་། བར་དུ་གང་ན་ཇི་ལྟར་གནས། མཐར་གང་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཞིང་འགག ཅེས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་དེ་རྣམས་གང་དུ་
Chinese
最初，谁是感受苦乐、辨别善恶的作者？谁是迷惑而生生世世在轮回中漂泊，解脱而证得佛果的作者？三门是聚集在一起还是各自独立？是谁在做这些？通过考察和分析，确定一切的根本和主导是心识，这就像认出了盗贼一样。《虚空光明》中说：“唯一是轮回和涅槃的一切之基础。”《秘密藏》中说：“无有根本的心性，是诸法的一切之根源。”同样，《多哈》中也说：“心性唯一是万物之种子，从中产生轮回和涅槃。”等等，所说的意思是一致的。 寻找心的漏洞。 第二，寻找心的漏洞：与心相关的身和语，以及执着于“我你”和“我”的心，这三者是一体还是各自独立？如果是一体，那么心也应该像身语一样可以被看到和听到。或者像心一样，身语也不应该被看到和听到。如果不是一体而是各自独立，那么三门的苦乐等同一件事又是什么原因呢？这样考察后，身体分解为不可分割的微尘，语言消失无踪，心如飞鸟般无迹可寻，结果一体和各自独立都无法成立。以境和有境、生和灭、有和无、是和非、常和断等分别考察，发现一切都超出了思维，只是由心所造，没有独立存在的漏洞被揭示出来。既不是什么，也不属于任何一方的清明觉性，超越了如实描述的范畴。从根本上认识到迷惑和解脱的标志都是清净的。《摩尼宝鬘》中说：“最初的本初清净中，连迷惑都无法说出，同样，不迷惑又是什么呢？因此，迷惑从一开始就是清净的。”就像所说的那样。 考察生处、住处、灭处三处。 第三，考察生处、住处、灭处三处：像这样，即使仅仅认识到执着于“我”的这个心是无意义的，境和作用者都无法成立，并且没有自性。但仍然以自己观察自己的方式，考察和分析这个心识的本体最初从哪里以什么方式产生？中间在哪里以什么方式存在？最终在哪里以什么方式消失和灭亡？
English
Initially, who is the one who experiences pleasure and pain, and who is the agent of distinguishing between good and bad? Who is the one who, being deluded, wanders in samsara through successive lives, and who is the agent of attaining Buddhahood upon liberation? Are the three doors (body, speech, and mind) gathered together as one, or are they separate? Who is doing these things? Through investigation and analysis, it is determined that the chief root of everything is mind, just like recognizing a thief. As it says in "Vast Expanse of Clarity": "The single one is the basis of all samsara and nirvana." And in "Secret Essence Tantra": "The very nature of mind, without a basis, is the root of all phenomena." Similarly, in the Dohas, it is said: "The single nature of mind is the seed of all; from it arise existence and the passing beyond sorrow." And so on, the meaning is the same. Searching for the Flaws of Mind Secondly, searching for the flaws of mind: Are the body and speech related to mind, and the mind that clings to "I, you," and "self," are these three one or separate? If they are one, then like body and speech, mind should also be visible and audible. Or, like mind, body and speech should not be visible and audible. If they are not one but separate, then what is the reason for the pleasure and pain of the three doors being one and the same? Having investigated in this way, the body is reduced to indivisible particles, speech vanishes without a trace, and the mind disappears like a bird leaving no trail. As a result, neither oneness nor separateness can be established. By separately examining object and subject, arising and ceasing, existence and non-existence, affirmation and negation, permanence and annihilation, it is revealed that everything transcends the intellect and is merely fabricated by the mind, with no independently established flaw. It is neither anything nor does it fall into any category, but is clear and lucid awareness, beyond the realm of accurate description. It is knowing that the marks of delusion and liberation are pure from the beginning. As it says in "String of Pearls": "In the primordial purity of the very beginning, delusion cannot even be spoken of. Likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is pure from the very beginning." Just as it is said. Examining the Three Places: Origin, Abode, and Destination Thirdly, examining the three places: origin, abode, and destination: Even if one merely realizes that this mind clinging to "I" is meaningless, that object and agent cannot be established, and that it is without inherent existence, still, by observing oneself, how and from where does the essence of this mind-awareness initially arise? In the middle, where and how does it abide? Finally, where and how does it go and cease? Having investigated and analyzed, where do all these
Tibetan
ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སླེབ་ཚེ་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་རྩ་བྲལ་དུ་དག ལྟ་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་འདི་ཞེས་མཚོན་དུ་མེད་པ། སོ་སོ་རང་རིག་གི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་དག་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་ཤར། དེའི་དུས་སུ་འགྲོ་བའམ་གནས་པ་གང་ཡིན། དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ནས་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དང་བྲལ་བའི་རང་རྩལ་འགག་མེད་ཀྱི་རིག་པ་རང་བབས་སུ་བསྐྱངས་པས་ཡེ་སྟོང་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། བཏགས་གྲོལ་ལས། ཕྱི་ནང་ཀུན་བརྟགས་ཡེ་སྟོང་གྲོལ། ཞེས་དང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་དག་ཤེས་ན། །གཞི་དོན་མངོན་གྱུར་རང་སར་གྲོལ། ཞེས་སོ། །འདིར་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་རིག་སྟོང་ཝལ་པོ་རྗེས་མེད་གཟའ་གཏད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་གསུངས་པའང་དོན་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟགས་པ་ཐུན་མིན་སྔོན་འགྲོར་བྱུང་བ་ཟློས་སོ་སྙམ་ན། མིན་ཏེ། སྔར་གྱི་དེས་ཡུལ་ལ་བརྟགས་ནས་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ཤིང་། འདིར་ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ནས་ངོ་བོའི་ཐོག་ཏུ་འབེབས་པ་ཡིན་པར་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པས་བཞེད་ཅིང་། སྔ་མ་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་དང་། ཕྱི་མ་ཕབ་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་གནས་ལུགས་སྟོན་བྱེད་དུ་སྨིན་གླིང་གཏེར་ཆེན་ཡབ་སྲས་བཞེད་དོ། །དེ་རྣམས་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཁྲིད་རིམ་མོ། ། རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲོད་པ། ཐུན་མོང་གི་ངོ་སྤྲོད། གསུམ་པ་རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ། དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མིན་གྱི་ངོ་སྤྲོད་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཐུན་མོང་པ་ནི། ངོ་སྤྲོད་སྤྲོས་པ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས་སེམས་ལ་བྱན་ཚུད། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་སྟོང་པ་བདེ་བའི་རྒྱས་གདབ། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་རིག་པ་ཉིད་དབྱིངས་དང ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་སྐུའོ། །ཞེས་ཆོས་འདིའི་གདུལ་བྱ་དད་པ་དང་ལྡན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་སྣང་བ་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ངོ་སྤྲད་པས་བདེན་འཛིན་རང་རྒྱུད་པ་ལྡོག བཟོ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་སྤོང་། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་ཆོས་ཉིད་ཆད་པར་མི་གོལ་བའི་གནད་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་ཁ་དྲངས་ཏེ་འཁྲིད་པ་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་པ་ཉིད་ལས་ལམ་འདིའི་གྲོལ་བྱེད་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཤར་ལས། སྣང་བ་སེམས་ཀྱི
Chinese
而且不成立，当对治的敌人到来时，所观察的对境自性空性要彻底断绝。观察者的觉性，这是无法表示的，各自自明的体性，本来清净且任运成就的智慧中自然显现。那个时候，去或者住于何处呢？观察它的体性，远离能知所知的无碍自力觉性自然而然地修持，从而使本空原始清净的境界得以显现。如《系解脱》中所说：“内外一切观察皆空解脱。”又说：“若知一切皆清净，则基义显现自解脱。”这里所说的，对于体性，证悟到远离执着的觉性空性，瓦波无迹，远离束缚，也是同样的意义。那么，有人会想，生处、住处、去处这三者的观察，作为不共的前行已经出现过，岂不是重复了吗？不是的。之前的那个，是通过观察对境来确定其不成立。而这里，是通过观察有境，从而落实在体性之上，全知龙钦巴（公元1308-1363年）是这样认为的。前者是确定心无根无基的方法，后者是米林德钦父子认为的，对于落定的意义，是安住于平等的境界的教导。这些都是为了生起尚未生起的境界之义的引导次第。 觉性的自性指示。 共同的指示。 第三，觉性的自性指示，有根器差别的共同和不共两种指示方式。首先是共同的指示方式。从指示的开演中说：“唉玛吙！将显现指示为心，从而使心融入。将心性指示为空性，从而使空性增长安乐。将空性指示为觉性，从而觉性本身与法界无二无别，那即是法身。”意思是说，对于此法的所化，虽然具有信心，但对于那些心识隐蔽的根器，首先指示显现是心所造，从而使执着真实的自续派得以返回。指示造作者的心为空性，从而舍弃对境的执着。指示空性为觉性，从而不误解法性断灭的关键之处，仅仅是考虑到这一点而引导，这是与其他果乘共同的，并不是此道的真正解脱方法。如《自显现》中所说：“显现是心之
English
Furthermore, it is not established. When the antidote of the observer arrives, the nature of the object to be observed must be completely devoid of inherent existence. This awareness of the observer is beyond expression. The essence of individual self-awareness is naturally manifest as primordial purity and spontaneously accomplished wisdom. At that time, where does one go or stay? By observing its essence, the unobstructed awareness of self-power, free from the knowable and the knowing, is naturally cultivated, thereby revealing the state of primordial emptiness and original purity. As stated in the 'Attached Liberation': 'All internal and external examinations are liberated into emptiness.' And: 'If all is known to be completely pure, then the meaning of the ground is manifested, self-liberated in its own place.' Here, it is also the same meaning to realize that the essence is the emptiness of awareness, free from grasping, Walpo without trace, and free from attachment. Now, one might think that the examination of the three places of origin, dwelling, and going, which occurred as an uncommon preliminary, is a repetition. It is not. The former establishes the non-existence by examining the object. Here, it is by examining the subject that it is placed on the essence. This is the view of the Omniscient Longchenpa (1308-1363). The former is the method of establishing the mind as rootless and baseless, while the latter, according to Minling Terchen father and son, is the teaching of abiding equally in the meaning of what has been settled. All of these are the stages of guidance for generating the meaning of the state that has not yet arisen. Introducing the Self-Nature of Awareness. The Common Introduction. Third, regarding the introduction to the self-nature of awareness, there are two methods: the common introduction based on the difference in faculties, and the uncommon introduction. First, the common one. From the Introduction of Elaboration: 'Emaho! By introducing appearance as mind, the mind is absorbed. By introducing mind itself as emptiness, emptiness is sealed with bliss. By introducing emptiness as awareness, awareness itself is non-dual with the expanse, that alone is the Dharmakaya.' This means that for the disciples of this Dharma who have faith but whose consciousness is obscured, first introducing appearance as being made by the mind reverses the self-grasping Svātantrika. Introducing the mind that makes as emptiness abandons attachment to objects. Introducing emptiness as awareness, one is guided by considering only the key point of not misunderstanding the nature of reality as annihilation, which is common to other fruition vehicles, but is not the actual liberating method of this path. As the 'Self-Arisen' says: 'Appearance is of the mind.'
Tibetan
་རྣལ་འབྱོར་ནི། །ཐམས་ཅད་ང་ཡི་སེམས་ལས་བྱུང་། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་ན་ཅི་བྱར་ཡོད། །དེ་སྐད་ཀུན་ཏུ་བརྗོད་བྱེད་པ། །ང་ཡིས་གྲོལ་བར་མ་བཤད་དོ། །ཞེས་སོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་སྤྲོད། གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་པ། རྣམ་རྟོག་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ། གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་སྤྲོད་ལ། ལྟ་ཐོག་དང་། སྒོམ་ཐོག་དང་། ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་པ་སྟེ་གསུམ། དང་པོ་གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ། དོན་ཁྲིད་ལས། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད། སེམས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད། སྟོང་པ་སྣང་པར་ངོ་སྤྲད། སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད། གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་དུ་ངོ་སྤྲད། ཅེས་གསུངས་པས་ལྔ་ལས། དང་པོ་རྣམ་རྟོག་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། འདི་ལྟར་གང་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འདི་དང ་འདིའོ་ཞེས་སོ་སོར་བཟུང་ཀྱང་། གཞི་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་འགྲོ་བ་སོ་སོ་ནས་རིས་མེད་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དང་། མི་གཅིག་ལའང་རྣམ་རྟོག་ཐ་དད་པས་དགྲ་གཉེན་བར་མ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བས་མཚོན། ཡུལ་ཀུན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཁྲུལ་ངོ་ཙམ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་དང་ཅི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་བྱས་ཤིང་། སེམས་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་ལ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གཟིགས། མི་གཟིགས། གཟིགས་པར་མི་འགྱུར་ན། དེའི་མཚན་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ལམ་མེར་ཤར་བ་འདི་ལས་གུད་ན་མེད་དོ། །ཞེས་ངོ་སྤྲད་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུད་ཀློང་གསལ་ལས། སེམས་ཀྱི་དྲན་བསམ་རིག་པའི་རྩལ། །སྣང་ཤེས་དག་ཏུ་གྱུར་པ་ཀུན། །རིག་པ་དག་ལས་ལོག་པ་མེད། ཅེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་གུར་ལས་ཀྱང་། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ཕྱིར་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། ཅེས་གསུངས་སོ། ། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ། སེམས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ། གཉིས་པ་སེམས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། སེམས་དེ་ཉིད་ཡེ་ནས་སྐྱེ་འགག་རྟག་ཆད་འགྲོ་འོང་གཅིག་ཐ་དད་དེ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་ཞིང་གང་དུའང་འདི་ཞེས་སུ་མ་གྲུབ་ལ་ཅིར་ཡང་མཚོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངེས་སོ། །ཞེས་ངོ་སྤྲད་པས་བསམ་པའི་བློ་ལས་འདས་ཤིང་བརྗོད་པའི་ཚིག་དང་བྲ