Tibetan
དེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་ གསུངས། །རྒྱུད་བླ་མས་ཀྱང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི། །དོན་དམ་ཉིད་དུ་གསུངས་པས་ དོན་དམ་པ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་དྲང་བའི་དོན་དུ་འགྱུར། །མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་བ་ལས་ཁམས་གསུམ་པོ། ། ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་ཡིན་པར་རབ་གསུངས་ཤིང་། །འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་དགོངས་འགྲེལ་ བཅས་པར་ཡང་། །གང་སྣང་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་གསུངས་པ་རྣམས། །དགག་པར་བྱ་ཕྱིར་ དབུ་མ་འཇུག་པ་རུ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་སེམས་ཙམ་ཞེས་མཁྱེན་ནས། །དེ་ལས་གཟུགས་ཉིད་ དགག་པར་མཛད་ན་ནི། །སླར་ཡང་དེ་ལས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་སེམས། །མ་རིག་ལས་ལས་ 1-362 སྐྱེས་པར་ཅི་ཕྱིར་གསུངས། །དེས་ན་སེམས་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་པོ། །བཟློག་གི་གཟུགས་ ནི་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་མིན། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་ ངོ་ཞེས་གསུངས་པ། །གཟུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་གང་དེ་དག་ལ། །གཟུགས་བཟློག་པ་དེར་ དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཉིད། །འདི་ནི་སྟོན་པས་དྲང་དོན་ཉིད་གསུངས་ཤིང་། །འདི་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་ དུ་རིགས་པས་འཐད། །རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། །དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་ གསལ་བར་བྱེད། །ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་པས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་ མཛད། །ཅེས་པ་འདི་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། །སྟོན་པའི་བཀའ་ལུང་རིགས་པས་གནོད་ ཕྱིར་རོ། །བཀའ་ནི་གོང་གི་ས་བཅུའི་མདོ་སོགས་དང་། །རྒྱུད་ལས་རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ ཕྱིར་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་དང་ནི་སེམས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད། །དབུ་མ་རིགས་པ་དྲུག་ ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། །མ་རིག་པ་ཡི་རྐྱེན་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ཞེས། །གང་གི་ཕྱིར་དུ་རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་གསུངས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཀུན། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་ཅིས་ མི་འཐད་ཅེས་བཤད། །རིགས་པ་སྣང་བ་རང་སེམས་ཡིན་པའི་རྟགས། །དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ རིགས་དྲུག་སེམས་ཅན་ལ། །མཐོང་སྣང་མི་འདྲ་རྣམ་པ་དྲུག་དུ་བྱུང་། །སྟག་མོ་བྲག་དང་ཀེང་ རུས་ལྷ་བསྒོམས་པས། །དེ་དག་མངོན་སུམ་སྣང་བའི་གཏམ་རྒྱུད་ཡོད། །ས་སོགས་ཟད་པར་ གོ མས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ། །ཐམས་ཅད་ས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡོད། །ཤེས་པ་གདོན་ གྱིས་བརླབས་ཤིང་ཁྲིད་པའི་ཚེ། །ཆུ་ཆེན་བརྒལ་ཡང་ཆུ་མེད་ལམ་དུ་མཐོང་། །གངས་བྲག་ མཚོ་རྣམས་ཁང་བཟངས་ཉམས་དགར་མཐོང་། །དེས་ན་སྣང་བ་སེམས་འགོག་དུབ་པས་ཅི། ། ཁྱེད་ཀྱིས་སྔར་དྲངས་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལ་ སོགས་པ། །ཆོས་འཁོར་གསུམ་པའི་མདོ་དང་མཚན་ཉིད་གསུམ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ 1-363 བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སོགས། །ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་། །སེམས་ཙམ་བཤད་ པར་མི་རིགས་རི
Chinese
如来藏（梵文：Tathāgatagarbha，如来藏），经典中说。胜鬘经（藏文：རྒྱུད་བླ་མ།）中也说如来藏是究竟的真理，既然是究竟的真理，为什么又变成需要引导的意义呢？《十地经》（藏文：མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་བ་）中清楚地说三界一切都是唯心。《解深密经》（藏文：འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་པར་ཡང་།）中也说，所显现的一切都是心。为了驳斥这些观点，《入中论》（藏文：དབུ་མ་འཇུག་པ་རུ།）中说，‘如果了解这些是唯心，并因此否定了色法，那么为何又说伟大的心识是从无明中产生的呢？’因此，否定了心之外的作者，但并没有否定作为所破的色法。 在那些说没有外境，心识显现为各种各样的经文中，对于那些非常执着于色法的人来说，否定色法实际上是一种引导。这被佛陀说成是需要引导的意义，而且在理证上也说得通。其他类似这种观点的经文，也通过这种论证方式清楚地表明是需要引导的意义。将所有能知的干柴烧尽而寂灭，这就是诸佛的法身。那时没有生也没有灭，心识的寂灭就是佛身的显现。’这些说法非常不合理，因为它们与佛陀的教言和理证相违背。佛陀的教言如前面的《十地经》等，以及《胜鬘经》中说，‘在珍贵的心识之外，既没有佛也没有众生。’《六十正理论》（藏文：དབུ་མ་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་།）中也说，‘因为无明的缘故而有世间’，因此圆满正等觉佛陀这样说。因此，为什么不能认为所有这些世间都是分别念呢？ 理证方面，显现是自心的标志是：对于同一个事物，六道众生会产生六种不同的显现。例如，关于母老虎、岩石、骨骼和天神的观想，都有它们各自显现的故事。瑜伽士通过习惯性地专注于地等元素的消融，会看到一切都融入地等元素中。当意识被邪魔附体和引导时，即使穿过大河，也会看到没有水的道路。冰山、岩石和湖泊会被看作是美丽的宫殿。因此，执着于显现和阻止心识有什么用呢？您之前引用的其他经文，以及《解深密经》等第三法轮的经典，以及三自性、阿赖耶识（藏文：ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས།，梵文：ālayavijñāna，梵文罗马拟音：ālayavijñāna，汉语字面意思：阿赖耶识）、如来藏等，都被认为是需要引导的意义，并且不应该被解释为唯心。
English
The Tathāgatagarbha (Buddha-nature) is spoken of in the scriptures. The Ratnagotravibhāga (Uttaratantra) also states that the Tathāgatagarbha is the ultimate truth. If it is the ultimate truth, why does it become a provisional meaning? The Daśabhūmika Sūtra (Ten Stages Sutra) clearly states that all three realms are mind-only. The Saṃdhinirmocana Sūtra ( 解深密经，Explanation of the Thought Sutra) also states that whatever appears is mind. To refute these views, the Madhyamakāvatāra (Entering the Middle Way) states, 'If you understand these as mind-only and thereby negate form, then why do you say that the great mind arises from ignorance?' Therefore, it negates the agent other than the mind, but does not negate form as the object to be refuted. In those sutras that say there is no external object and that the mind appears in various ways, for those who are very attached to form, negating form is actually a guidance. This is said by the Buddha to be a provisional meaning, and it makes sense in terms of reasoning. Other sutras with similar views are also clearly shown by this reasoning to be of provisional meaning. 'Burning all the dry firewood of knowable objects and pacifying them is the Dharmakāya of the Buddhas. At that time, there is no birth and no cessation, and the cessation of mind is the manifestation of the Buddha's body.' These statements are very unreasonable because they contradict the Buddha's teachings and reasoning. The Buddha's teachings include the aforementioned Daśabhūmika Sūtra and the Ratnagotravibhāga, which state, 'Outside of the precious mind, there are neither Buddhas nor sentient beings.' The Yuktiṣaṣṭikā (Sixty Stanzas of Reasoning) also states, 'Because of ignorance, there is the world,' therefore the fully enlightened Buddha said this. Therefore, why can't all these worlds be considered as conceptual thoughts? In terms of reasoning, the sign that appearances are one's own mind is that for the same object, beings in the six realms have six different appearances. For example, there are stories of the appearances of tigresses, rocks, skeletons, and deities in meditation. Yogis, through habitual focus on the dissolution of elements such as earth, see everything dissolving into earth and other elements. When consciousness is possessed and led by demons, even when crossing a great river, one sees a path without water. Ice mountains, rocks, and lakes are seen as beautiful palaces. Therefore, what is the use of clinging to appearances and stopping the mind? The other sutras you quoted earlier, as well as the sutras of the Third Turning of the Wheel of Dharma such as the Saṃdhinirmocana Sūtra, as well as the three natures, the Ālayavijñāna (ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས།, ālayavijñāna, storehouse consciousness), the Tathāgatagarbha, etc., are all considered to be of provisional meaning and should not be interpreted as mind-only. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
གས་ན་ནི། །ཡུམ་གྱི་མདོ་ལའང་ཐལ་འགྱུར་འདི་ཉིད་ཀྱིས། །བྱམས་ ཞུས་གཉིས་དང་ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པར། །ཡུམ་དགོངས་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་གསུངས་ཕྱིར་ རོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སེམས་ཙམ་ཆོས་ཡིན་ན། །དབུ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལ་ཡང་ ཐལ། །བར་པ་སྣང་མེད་དབུ་མའི་གཞུང་ཡིན་མོད། །འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་སེམས་ཙམ་གཞུང་ ཡིན་ན། །སྣང་བཅས་དབུ་མའི་གཞུང་དེ་གང་ལ་བྱེད། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་ཁོ་ན་ ན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབུ་མའི་ངེས་དོན་གང་། །མཚན་བརྗོད་ལ་སོགས་ངེས་དོན་བཀའ་ ཡི་དོན། །ཆོས་འཁོར་གསུམ་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པས། །སེམས་ཙམ་ཆོས་སུ་འབེབས་ པ་བསྟན་པ་ཡི། །ཆོམ་རྐུན་ཆེན་པོར་མཁས་པས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །བཤད་ཆོས་པ་རྣམས་ཕལ་ ཆེར་ངེས་དོན་ལ། །རྨོངས་པའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་ཐུག །ངེས་དོན་མ་རྟོགས་སངས་ རྒྱས་ཐོབ་འགྱུར་རམ། །ཁྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་འཆད་པ་ཡི། །ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་ཞེས་ པའི་འགྲེལ་པ་རུ། །གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད། །ཅེས་པ་འདི་ལ་ རྣམ་དབྱེ་ཡོད་ན་ནི། །ཆོས་འཁོར་གསུམ་པའི་གཞུང་ལ་རྒོལ་བ་མཚར། །མེད་ན་ཆད་ལྟ་འདི་ ལས་ཆེ་བ་ཅི། །སེམས་འགགས་པ་ནི་ཞེས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས། །སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ དེ་ཉིད་ནི། །ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཡིན་ན་ནི། །སེམས་འགགས་པ་དང་འགལ་ཏེ་མ་ཡིན་ ན། །ཆོས་སྐུའི་དོན་དུ་མི་རུང་ཆོས་སྐུ་ནི། །ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་ཉིད་དུ་རྒྱལ་བས་གསུངས། །དྲན་པ་ ཉེར་གཞག་ལ་སོགས་ཟག་མེད་ཀྱི། །ཆོས་ཚན་ཉེར་གཅིག་པོ་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན། །སྟོབས་ སོགས་གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དུ་འཆད་པ། །བྱམས་མགོན་དང་འགལ་རྣལ་འབྱོར་གོང་མ་ ཡིས། །འོག་མ་འོག་མ་རྣམས་ལ་རིམ་པས་གནོད། །ཆོས་སྐུ་བྲལ་འབྲས་གཟུགས་སྐུ་སྐྱེད་ འབྲས་དང་། །ཆོས་སྐུ་དོན་དམ་གཟུགས་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་དང་། །གཟུགས་སྐུ་འདུས་བྱས་ཆོས་ 1-364 སྐུ་འདུས་མ་བྱས། །སྟོབས་སོགས་བྲལ་འབྲས་མཚན་སོགས་སྨིན་འབྲས་ཡིན། །ལུས་དང་ འདྲ་བ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་དང་འདྲ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་སྐུའི་ རྟེན་ནི་ཞལ་ཕྱག་ཅན་གྱི་ལྷ། །ཆོས་སྐུའི་རྟེན་ནི་ཡོངས་རྫོགས་མཆོད་རྟེན་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་ ཚོགས་རྫོགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལགས་ཏེ། །རྣམ་རྟོག་བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞི། །དྲན་པ་ ཉེར་གཞག་རྨང་གི་ཁྲི་འཕང་བརྟན། །བརྩོན་འགྲུས་ཡན་ལག་ཁྲི་འཕང་གཉིས་པ་ལེགས། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་བཞིའི་ཁྲི་འཕང་གསུམ་པ་དགེ། །དབང་པོ་ལྔ་ཡི་ཁྲི་འཕང་བཞི་བ་བཟང་། ། བུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བུམ་རྟེན་སྟོབས། །བྲེ་ལེགས་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ བརྒྱད། །སྲོག་ཤིང་ཤེས་བཅུ་སྟོབས་བཅུ་གདུགས་ཕྲེང་བཅུ། །གདུགས་ཕྲེང་མ་འདྲེས་དྲན་ པ་གཉེར་གཞག་གསུམ། །ཐུགས་རྗེ་འཕགས་པ
Chinese
如果这样，在《般若经》中，也同样会因为这种归谬论证，导致弥勒问经和五百般若经中，将般若的含义说成三种自性。 如果阿赖耶识、藏识、唯识是法，那么中观、菩提心释也同样会成为法。中间派认为无自性是中观的宗义，如果第三法轮是唯识的宗义，那么有相中观的宗义又该如何安立呢？ 如果如来藏仅仅是不了义，那么除此之外，中观的了义又是什么呢？《名称赞》等是了义经的含义，随顺第三法轮及其追随者，将唯识安立为法，这被智者认为是最大的盗贼。 大多数讲经说法的人，对于了义都迷惑不解，一切迷惑的根源都在于此。如果不了义，又怎么能成佛呢？ 您所说的果位法身，在《知识的柴薪》的注释中，从色法到一切智的诸法，如果对此有区分，那么驳斥第三法轮的宗义就令人惊叹。如果没有区分，那么还有比这更大的断见吗？ ‘心止息’也是同样的道理。无生无灭的法身，如果是智慧，就与‘心止息’相违背；如果不是智慧，就不能作为法身的意义，因为佛陀说，法身就是智慧的集合。 四念住等无漏的二十一种法，是指（藏文：དྲན་པ་ཉེར་གཞག་，梵文天城体：स्मृत्युपस्थान，梵文罗马拟音：smṛtyupasthāna，汉语字面意思：正念住）等。将十力等解释为色身的功德，这与慈氏菩萨相违背，上上的瑜伽会逐渐损害下下的瑜伽。 法身是离系的果，色身是生起的果；法身是胜义谛，色身是世俗谛；色身是有为法，法身是无为法；十力等是离系的果，三十二相等是成熟的果。 如同身体一样的是色身，如同心一样的是法身。色身的所依是具有面容和手足的本尊，法身的所依是圆满的佛塔。圆满智慧的积聚是法身，是远离分别念的一切功德的基础。 四念住是稳固的基座，精进是第二个优良的基座，四神足是第三个吉祥的基座，五根是第四个美好的基座。 宝瓶是菩提分的宝瓶之基，五力是宝瓶的支撑，八正道是优良的圣道之支，命根是十智、十力、十伞盖的生命之树，不混杂的伞盖是三种正念住，大悲是殊胜的。
English
If so, in the Prajna Sutra, it would also be the case that, due to this reductio ad absurdum, Maitreya's Questions and the Five Hundred Prajna Sutra would state that the meaning of Prajna is the three natures. If Alaya consciousness, store consciousness, and mere consciousness are Dharma, then Madhyamaka and the Bodhicitta Commentary would also become Dharma. The Middle Way school considers non-self-nature to be the doctrine of Madhyamaka. If the Third Turning of the Wheel is the doctrine of mere consciousness, then how should the doctrine of apparent Madhyamaka be established? If the Tathagatagarbha is merely provisional, then what is the definitive meaning of Madhyamaka other than that? The 'Namasangiti' (藏文：མཚན་བརྗོད་，梵文天城体：नामसंगीति，梵文罗马拟音：nāmasaṃgīti，汉语字面意思：名称赞) and others are the meaning of definitive sutras. Following the Third Turning of the Wheel and its followers, establishing mere consciousness as Dharma is considered by the wise to be the greatest thief. Most of those who preach the Dharma are confused about the definitive meaning, and the root of all confusion lies in this. If one does not understand the definitive meaning, how can one attain Buddhahood? The Dharmakaya of the fruit that you speak of, in the commentary 'Firewood of Knowledge,' all Dharmas from form to omniscience, if there is a distinction in this, then it is amazing to refute the doctrine of the Third Turning of the Wheel. If there is no distinction, then what is greater than this nihilistic view? 'Cessation of mind' is also the same principle. The Dharmakaya that is without birth or death, if it is wisdom, then it contradicts 'cessation of mind'; if it is not wisdom, then it cannot be the meaning of Dharmakaya, because the Buddha said that Dharmakaya is the collection of wisdom. The twenty-one unpolluted Dharmas such as the Four Mindfulnesses (藏文：དྲན་པ་ཉེར་གཞག་，梵文天城体：स्मृत्युपस्थान，梵文罗马拟音：smṛtyupasthāna，汉语字面意思：正念住) refer to these. Explaining the ten powers as the qualities of the Rupakaya contradicts Maitreya, and the higher yogas gradually harm the lower yogas. The Dharmakaya is the result of separation, the Rupakaya is the result of arising; the Dharmakaya is the ultimate truth, the Rupakaya is the conventional truth; the Rupakaya is conditioned, the Dharmakaya is unconditioned; the ten powers are the result of separation, the thirty-two marks are the result of maturation. That which is like a body is the Rupakaya, that which is like a mind is the Dharmakaya. The basis of the Rupakaya is the deity with a face and limbs, the basis of the Dharmakaya is the complete stupa. The accumulation of perfect wisdom is the Dharmakaya, which is the basis of all qualities that are free from conceptual thought. The Four Mindfulnesses are the stable foundation, diligence is the second excellent foundation, the Four Miraculous Feet are the third auspicious foundation, and the Five Faculties are the fourth good foundation. The vase is the base of the vase of the Bodhipaksha, the five powers are the support of the vase, the Eightfold Noble Path is the excellent branch of the holy path, the life force is the tree of life of the ten wisdoms, ten powers, and ten umbrellas, the unmixed umbrellas are the three mindfulnesses, and great compassion is supreme. --------------------------------------------------------------------------------