Tibetan
ང་བཞིན་ཏེ། །མ་བཅོས་རང་སར་གྲོལ་བ་མཁྱེན་པར་མཛོད།། །།ཨེ་མ་ཧོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངང་། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་ངང་། །འཁོར་བའི་རང་བཞིན་རྩ་བྲལ་གཉུག་མའི་ངང་། །རྣམ་དག་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུའི་ངང་། །མ་བསམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །དུས་གསུམ་མཉམ་པར་སྣང་བ་གཉུག་མའི་ལམ། །རང་བཞིན་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་རྣལ་འབྱོར་སེམས། །སྐུ་གསུམ་རང་ལ་ཤར་བ་སྐྱེ་མེད་ཐུགས། །འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་གཉུག་མའི་གློང་དུ་ཐིམ། །བཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་སུ་ཡལ། །རྩོལ་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་མ་ 1-9-9a བཅོས་ལམ་དུ་སློངས། །འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་ཏུ་མེད་པ་ཤར། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྗེ་བཙུན་རིན་པོ་ཆེ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྙིང་པོའི་ཞལ་ནས་གསུངས་པའོ།། །།རྗེ་བཙུན་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཁྱེད་འདིར་ཚོགས་པའི་བསྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས། བསྒྲུབ་པ་རྣལ་མར་བྱེད་ན་ཚེ་འདིའི་གདོས་ཐག་བཅད་ནས། ལུས་སྲོག་འབེན་དུ་ཙུགས། ལྟོ་རྒྱབ་ལ་གྱོང་སྐུར་ནས། བསྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ལ་རི་ཁྲོད་རྟེན་དགོས་པ་ཡིན། རབ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་གངས་ལ་སོང་། འབྲིང་རྒྱ་སྟག་བཞིན་དུ་ནགས་ལ་སོང་། ཐ་མ་བྱ་རྒོད་བཞིན་དུ་བྲག་ལ་སོང་། དུ་ཁྲོད་ཀྱི་ཝ་མོ་བཞིན་དུ་གྲོང་དུ་གཞོལ་བར་མ་བྱེད། ལར་ཟས་གོས་གཉིས་ཀྱི་འཁྲི་བས་ཚོ་བ་ལ་རི་པ་མི་འོང་བས། གོས་རས་གོས་རྐྱང་པ་ཐུབ་པ་གལ་ཆེ། ཟས་ཀྱི་ན་ཙམ་ལ་རྟེན་ནས་ཆེ་རུང་ཆུང་རུང་དོན་ཅིག་སྒྲུབ་ན། ཚེ་འདི་ལ་སྐྱིད་ཀྱང་བཟང་། སྡུག་ཀྱང་བཟང་། ཅི་བྱུང་འདྲ་སྙམ་པ་ཅིག་དགོས། ལར་ཆོས་བྱེད་ན་མི་ཐམས་ཅད་ལ་རེ་མ་ཆེ། མགུ་མ་སླ། ཁང་མ་རྐྱེན། དྲིན་མ་རྩི་དང་། ཡགས་པར་ཡོང་། ཁོ་བོ་ནི་སུ་ལ་དྲིན་རྩི་མ་མྱོང་སྟེ། ཁོ་བོ་ནི་ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ལ་དྲིན་ཆེ་སྙམ། ལར་སློབ་མས་སློ་དཔོན་གྱི་ཞབས་འདྲེན་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་ཞབས་འདྲེན་པ་གཉིས་མཉམ་པོ་ཡིན་ལ། ཁོ་བོའི་སློབ་མར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད། རབ་སྐྱེ་བ་འདི་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དཀོད་པ་ཡིན། ཁྱེད་ཚོ་རང་མགོ་རང་གིས་མ་བརྡུང་། རང་ལ་རང་གིས་ཐུགས་ལ་ཐོགས་དང་། ངེས་པར་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན། སྤྱིར་ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ཁ་ཆོས་པར་མ་སོང་བ། སླ་ཆོས་པར་མ་སོང་བ། ལོ་ཆོས་པར་མ་སོང་བར་གྱིས། མིས་ཀྱང་ཆོས་བྱེད་སྙམ། རང་གིས་ཀྱང་ཆོས་བྱེད་སྙམ་ནས། མི་ནག་ཏུ་འཆི་ཉེན་ཡོད་པ་ཡིན་པས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་རིམ་དང་། འཆི་བ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་ 1-9-9b དང་། ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། འདི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ལྕག་ཡིན། ལར་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་སྟེ། རབ་འཆི་ཁར་དགའ་ཡལ་ལེ། འཛུམ་མུ་ལེ། བྲོད་ཏིང་ངེ་། བདེ་བ་
Chinese
如我一般，了知于未作之自性中解脱！ 唉玛伙！ 诸法皆为俱生之状态， 自性不可分别，处于无修之状态。 轮回之自性，处于根除之本初状态， 清净自性，处于无生法身之状态。 不思而任运成就，是为法身。 三时平等显现，是为本初之道。 自性离于戏论，是为瑜伽士之心。 三身于自性中显现，是为无生之意。 轮回与涅槃一切，皆融入本初之怀抱。 能取与所取一切，皆消融于无生之法界。 勤作与修持一切，皆于未作之道中升起。 一切果皆显现为不可得。 大手印名为不可言说。 此乃 尊者仁波切 楚臣宁波 (rje btsun rin po che tshul khrims snying po) 亲口所说。 尊者仁波切说道：‘你们聚集于此的修行者们，若要真正修行，需断绝今生之牵绊，以身命为赌注，忍受饥寒，精进修持。如此修行，需依止寂静之处。上等者如雄狮般前往雪山，中等者如猛虎般前往森林，下等者如秃鹫般前往悬崖。莫如洞穴中的狐狸般流连于村落。总而言之，若为衣食所困，则无法成为修行者。能以粗布蔽体至关重要。饮食只需少量，无论大小，若能成就一事，则今生无论快乐或痛苦，皆应泰然处之。总而言之，若要修行，莫过于依赖他人，莫轻易满足，莫轻易动怒，莫忘恩情，自会一切顺利。我从未受过任何人的恩惠，但我认为我对你们恩重如山。总而言之，弟子侍奉上师，与上师侍奉弟子，二者同等重要。凡成为我弟子的，皆于此生被置于无上菩提之境地。你们不要自欺欺人，要扪心自问，必定如此。总而言之，修行莫流于口头，莫流于表面，莫流于形式。莫让人觉得你在修行，自己也觉得在修行，否则有枉死的危险。故修持三士道次第，以及观修死亡无常、业果至关重要。此乃精进之鞭策。总而言之，进入佛门之人，上等者临终应欢喜雀跃，面带微笑，充满活力，感到安乐。’
English
Like myself, realize liberation in the uncreated state! Emaho! All phenomena are in a state of co-emergence, The nature is indiscernible, in a state of non-meditation. The nature of samsara is in a state of primordial eradication, Pure nature is in a state of unborn Dharmakaya. Uncontrived and spontaneously accomplished is the Dharmakaya. The equal appearance of the three times is the primordial path. The nature is free from elaboration, is the mind of a yogi. The three Kayas arise within oneself, is the unborn mind. All of samsara and nirvana dissolve into the primordial womb. All grasping and clinging vanish into the unborn space. All effort and striving arise on the uncreated path. All fruits appear as unattainable. Mahamudra is called inexpressible. These are the words spoken by Jetsun Rinpoche Tsultrim Nyingpo. Jetsun Rinpoche said: 'Those of you great meditators gathered here, if you truly wish to practice, you must sever the ties of this life, stake your life as a target, endure hunger and cold, and diligently practice. To practice in this way, you must rely on solitary places. The best should go to the snow mountains like a lion, the middling should go to the forests like a tiger, and the lowest should go to the cliffs like a vulture. Do not be like a fox in a cave, lingering in villages. In general, if you are troubled by the needs of food and clothing, you cannot become a hermit. It is important to be able to endure simple clothing. Relying on a small amount of food, whether great or small, if you accomplish something, then whether this life is happy or sad, you should be indifferent. In general, if you want to practice Dharma, do not rely too much on others, do not be easily satisfied, do not be easily angered, do not forget kindness, and everything will go well. I have never received kindness from anyone, but I think I am very kind to you all. In general, the disciple serving the master and the master serving the disciple are equally important. All who have become my disciples are placed in the state of unsurpassed Bodhi in this life. Do not deceive yourselves, but ask yourselves, it must be so. In general, do not let your practice of Dharma become mere words, mere appearances, or mere formalities. Do not let others think you are practicing Dharma, and do not let yourself think you are practicing Dharma, otherwise there is a danger of dying in vain. Therefore, it is important to practice the stages of the three types of individuals, and to contemplate death and impermanence, and the law of karma. This is the whip of diligence. In general, a person who enters the door of Dharma, the best should be happy and joyful at the time of death, smiling, energetic, and feeling at ease.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ཅིག་དགོས། འབྲིང་འཆི་ཁར་མི་འཚེར་བ་ཅིག་དགོས། ཐ་མ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས། ངས་འདི་དང་འདི་བྱས་སྙམ་པའི་འགྱོད་པ་མེད་པ་ཅིག་དགོས། བསྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས་རི་ཁྲོད་རྟེན་དགོས་པ་དེ། བྱ་བྲེལ་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་ལས་དབེན་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་འདོད་ནས། རི་ཁྲོད་རྟེན་པ་ཡིན། གཡེང་བ་བྱེད་ན་གྲོང་གསེབ་དང་སྡེ་པའི་ནང་དུ་བྱས་པས་ཆོག་པས། རི་ལ་བསྡད་ཀྱང་གྲོང་གསེབ་པ་ལས་གཡེང་བ་ཆེ་བ་མ་བྱེད་དགེ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པར་གྱིས། དགེ་སྦྱོར་ཅིག་སྐྱེས་ན་དེ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སྦྱོར་མི་ཟད་པའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡིན། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན། སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སོ་ནམས་ཡིན་པས་ཤིན་དུ་གལ་ཆེ། དགེ་སྦྱོར་དེ་སྐྱེས་ཀྱང་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་དགོས། བསྒོམ་ལྟ་ཐོག་ཏུ་སྐྱེལ་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་ཅིག་གིས་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་མིན་པས་གཞན་དོན་བྱས་པས་རང་ལ་གནོད། གཞན་ལ་ཕན་པར་དཀའ་བས། སྔོན་ལ་རང་དོན་མཐར་ཕྱིན་པར་མཛོད་ལས། དེ་ནས་སློབ་མ་སྐྱོངས། རང་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་རི་ཁྲོད་འགྲིམ་པ་གལ་ཆེ། དེ་ལ་བཀའ་གདམས་པའི་ཞལ་ནས། རི་ཁྲོད་འགྲིམ་པ་ལ་ཆོས་ལྔ་ཡིན་གསུང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ངོས་ལྐོག་མེད་པ།གཉེན་པོས་རྐྱེན་ཐུབ་པ། གདམ་ངག་ལ་རང་བྱན་ཚུད་པ། དད་པས་ཁམས་སོས་པ། ནུས་པས་གནོད་པ་ཕྲ་མོ་སེལ་ནུས་པ་ཅིག་དགོས་གསུང་། བདེ་བར་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། རི་ཁྲོད་རྟེན་པ་ལ་ཆོས་བཞི་ཡིན་གསུང་། གདམ་ངག་གི་གདེང་ཐོབ་པ། ནུས་པའི་གདེང་ཐོབ་པ། ཉམས་མྱོང་གི་གདེང་ཐོབ་པ། ལྟ་བའི་གདེང་ཐོབ་པ་ཅིག་དགོས་ཏེ། དོན་དེ་ཚོ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པ་ལ། བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་འཇོག་པ། གསོལ་བ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ 1-9-10a འདེབས་ཤིང་། བླ་མའི་སྤྱན་སྔར་ཡུན་རིང་དགོས། བྱ་མོས་ལུང་པ་ཐོབ་པ་བཞིན་སོང་བས་མི་ཆོག །དེ་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་གོ་འདྲིས་སུ་མ་སོང་བ། གདམ་ངག་ལ་སྣ་དྲེད་དུ་མ་སོང་བ། དད་པ་སྣོད་རྙིང་དུ་མ་སོང་བ་གལ་ཆེ། མི་ལུས་རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ། བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒོར་ཞུགས། ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་ཐོས། ཡང་དག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རིན་པོ་ཆེ་དང་མཇལ། གདམ་ངག་རིན་པོ་ཆེ་ཞུས། བསྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རང་དབང་ཡོད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་འདི་རྣམས་འཛོམ་ཏིང་ལ་བསྒོམ་དགོས། དེའི་དུས་སུ་བསྒོམས་ན་བསྒོམ་མི་ཡོང་མི་སྲིད། མ་བྱུང་ན་རང་གིས་མ་བསྒོམས་པ་ཡིན། བླ་མ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ལ། རབ་བསྒྲུབ་པའི་ཞབས་ཏོག་ཡིན། འབྲིང་ལུས་ངག་གི་ཞབས་ཏོག་ཡིན། ཐ་མ་ཟང་ཟིང་གི་ཞབས་ཏོག་ཡིན་པས། ཆོས་བཤའ་མར་བྱས་ནས། རང་དོན་གཞན་དོན་ཀུན་འབྱུང་། ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱིད། སྐྱིད་པ་རང་སྐྱིད། སྨོན་པ་མིས་སྨོན
Chinese
因此，需要一个能快乐离世的方法；需要一个临终时不会感到恐惧的方法；最后，需要一个不会因身、语、意三门造作而后悔的方法，不会想‘我做了这个，我做了那个’。大修行者们之所以要住在寂静处，是因为他们想要远离一切俗事和散乱，一心一意地修行。如果只是为了散乱，那么住在村庄和人群中就足够了。即使住在山里，也不要比住在村里的人更散乱，要精进于善行。如果能生起哪怕一点善行，那就太好了，因为善行是取之不尽的宝藏，是如意宝珠，是生生世世的田地，所以非常重要。即使生起了善行，也要使其达到圆满，必须将禅修提升到见地上。只有这样才能利益他人，否则，利益他人反而会伤害自己，难以真正帮助他人。所以，首先要圆满自己的修行，然后再教导弟子。为了圆满自己，住在寂静处非常重要。对此，噶当派（Kadampa）的祖师们说：‘住在寂静处需要五种条件：持戒清净，内外一致；能以对治力克服违缘；对口诀心领神会；以信心滋养自心；有能力消除微细的障碍。’ 寂天菩萨（Shantideva）说：‘住在寂静处需要四种条件：获得口诀的把握；获得能力的把握；获得经验的把握；获得见地的把握。’ 为了具备这些条件，要将上师视为佛陀，不断地祈祷，长时间地亲近上师，不能像鸟儿飞过山谷一样匆匆而过。因此，与善知识（Kalyanamitra）之间不能不熟悉，对口诀不能一知半解，信心不能像旧容器一样无法容纳。我们获得了珍贵的人身，进入了珍贵的佛法之门，听闻了珍贵的佛法，遇到了真正的善知识，接受了珍贵的口诀，拥有了修行的自由，这些因缘聚合在一起时，必须精进禅修。在这种情况下禅修，不可能不成功。如果没有成功，那是因为自己没有努力。为了取悦上师，最好的方式是修行上的侍奉，其次是身语的侍奉，最次是物质上的侍奉。如果将佛法当作交易，那么自利利他都不会成功，今生来世都不会快乐。快乐是发自内心的快乐，愿望是自己实现的愿望。 为了取悦上师，最好的方式是修行上的侍奉，其次是身语的侍奉，最次是物质上的侍奉。如果将佛法当作交易，那么自利利他都不会成功，今生来世都不会快乐。快乐是发自内心的快乐，愿望是自己实现的愿望。
English
Therefore, one needs a way to die happily; one needs a way not to be afraid at the time of death; and finally, one needs a way not to regret having done this or that through body, speech, and mind. The reason why great practitioners stay in secluded places is that they want to be away from all worldly affairs and distractions, and practice single-mindedly. If it is just for distraction, then it is enough to live in villages and communities. Even if you live in the mountains, do not be more distracted than those who live in the villages, and strive for virtuous deeds. If even a little virtuous deed arises, that is great, because virtuous deeds are an inexhaustible treasure, a wish-fulfilling jewel, and the field of all lifetimes, so it is very important. Even if virtuous deeds arise, they must be brought to perfection, and meditation must be elevated to the level of view. Only in this way can one benefit others; otherwise, benefiting others will harm oneself and it will be difficult to truly help others. Therefore, first perfect your own practice, and then teach disciples. To perfect oneself, it is very important to live in seclusion. In this regard, the Kadampa masters said: 'Living in seclusion requires five conditions: pure morality, without inner or outer hypocrisy; the ability to overcome obstacles with antidotes; a thorough understanding of the instructions; nourishing the mind with faith; and the ability to eliminate subtle harms.' Shantideva said: 'Living in seclusion requires four conditions: gaining confidence in the instructions; gaining confidence in one's abilities; gaining confidence in one's experiences; and gaining confidence in one's view.' To fulfill these conditions, one must regard the guru as a Buddha, pray constantly, and stay with the guru for a long time, not just passing by like a bird flying through a valley. Therefore, one must not be unfamiliar with the virtuous friend (Kalyanamitra), one must not be superficial with the instructions, and one's faith must not be like an old container that cannot hold anything. We have obtained the precious human body, entered the precious door of the Dharma, heard the precious Dharma, met the true virtuous friend, received the precious instructions, and have the freedom to practice. When these conditions are gathered together, one must meditate diligently. If you meditate in this situation, it is impossible not to succeed. If you do not succeed, it is because you have not made the effort. To please the guru, the best way is to serve through practice, the second best is to serve through body and speech, and the least is to serve through material offerings. If you treat the Dharma as a transaction, then neither self-benefit nor benefiting others will succeed, and you will not be happy in this life or the next. Happiness is happiness from the heart, and wishes are wishes that are fulfilled by oneself. To please the guru, the best way is to serve through practice, the second best is to serve through body and speech, and the least is to serve through material offerings. If you treat the Dharma as a transaction, then neither self-benefit nor benefiting others will succeed, and you will not be happy in this life or the next. Happiness is happiness from the heart, and wishes are wishes that are fulfilled by oneself. --------------------------------------------------------------------------------