Tibetan
ན། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཐོག་མའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གནམ་གང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་དེ་གཞི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན། ཚོགས་སྦྱོར་ནས་རྒྱུན་མཐའི་ཚུན་ཆད་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཚེས་གཉིས་ཀྱི་ཟླ་བ་ནས་བཅུ་བཞིའི་བར་ལྟ་བུ་དེ་ཀ་ལ་ལམ་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན། སྤངས་བྱ་མ་ལུས་སྤངས་ཤིང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་བཅོ་ལྔའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་དེ་འབྲས་བུ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན། ཆོས་སྐུ་ལོངས་སྐུ་སྤྲུལ་སྐུ་གསུམ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཤར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་ངོ་བོར་ཞི་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་མེད་དེ་ཉིད་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་གསལ་བ་དེ་ལོངས་སྐུ་ཡིན། དེའི་གདངས་འགག་པ་མེད་པ་སྨོན་ལམ་ཐུགས་རྗེས་རང་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་དེ་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན། དངོས་གཞི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་ཚུལ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ད་ལྟའི་རིག་དྲི་མ་མེད་པ་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་འདི་ཁ་ཡན་དུ་ཀློད་ཅིང་རྣམ་རྟོག་སྣང་བ་གནས་འགྱུ་གང་ལ་ཡང་བཟང་ངན་དགག་སྒྲུབ་འདོར་ལེན་དཔྱད་པ་མི་བྱ་བར་རིག་སྟོང་རྗེན་པར་སྐྱོང་བ་འདི་རྫོགས་ཆེན་གྱི་སྙིང་པོ་རྒྱལ་དབང་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་བཅུད་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་གནད་ཤེས་ན་སྒོམ་ལར་མི་འོང་བའི་དོན་མེད། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་པའི་ཞལ་ནས། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་སྣང་བ་ཕར་འཆར་རམ། རང་གནས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནང་དུ་གནས་པའམ། གང་ཡིན་ཡང་རིག་པའི་ཆ་ལ་རང་གསལ་རྗེན་པ་གསལ་རིག་ཏུ་ལྷག་གེ ངན་རྟོག་དུ་ཤར་ཡང་རང་གསལ་དུ་རྗེན་ནེ། བཟང་རྟོག་དུ་ཤར་ཡང་མཐར་གྲོལ་དུ་སེང་ངེ། རང་ས་ན་གནས་ཀྱང་བར་མེད་དུ་ཧ་རེ་བ། ཡུལ་གྱིས་མ་བསྒྱུར། འཛིན་པས་མ་བསླད། སྤང་གཉེན་དུ་མ་ཞུགས་པར་ས་ལེ་སེང་ངེ་བའི་རིག་ཆ་དེ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་ཆོས་སྐུར་ངོས་བཟུང་སྟེ། ཤེས་རིག་མིན་ན་ཕར་ཞོག ཡིན་ན་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་ངོ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཤེས་པ་རྐྱེན་དྲག་པོས་བསླད་དེ་དུག་ལྔ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་དུས་ཐད་ཀ་ན་རིག་པ་མ་གཏོགས་པ་མེད་པས་ངོས་བཟུང་དུས་ཡེ་ཤེས་ལྷག་གེར་གསལ་ལ། ཤེས་པའི་སྟེང་དུ་དགའ་བ་དང༌། མི་དགའ་བ་དང༌། བར་མ་དང༌། བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་རིག
Chinese
那，基道果三者的佛陀的认知是怎样的呢？最初的处所法界，一切有情都有，如来藏如同满月，那是基，自性任运成就的佛陀。从资粮道、加行道到尽地之间，道的证悟如同初二到十四的月亮，那是道，证悟现前的佛陀。断除所断无余，功德圆满，如同十五的月亮，那是果，二净具足的佛陀。法身、报身、化身三者是怎样的呢？空性的证悟达到究竟，法界显现为智慧的自性，一切法在那自性中寂灭，远离一切戏论，那是法身。那无戏论的智慧，在无漏的安乐中，显现为智慧的受用，那是报身。那无碍的显现，以愿力和慈悲，显现为自相，那是化身。正行大圆满的修法是怎样的呢？现在的无垢明觉，光明空性，无执着，放松任其自然，对任何念头显现、住留、动摇，都不作好坏、取舍、断立、取舍的观察，而是明空赤裸地守护，这是大圆满的精髓，是莲花生大士的心髓，是无上的见解。如果知道了这个要点，就不会有不入道的道理。龙钦饶绛巴说：六识对境显现于外，或者自住的觉性安住于内，无论是哪种情况，觉性的部分都自明赤裸，清明觉性地明亮。即使显现为恶念，也自明地赤裸。即使显现为善念，也最终解脱地清晰。即使安住于自地，也无间断地放松。不被境所转，不被执着所染污，不进入取舍，而是坦然明亮地，那觉性的部分就认定为本来清净的法身。如果不是觉性就另当别论，如果是觉性，那其自性不可能是法身，所以要认识自性。也就是说，觉性被强烈的因缘所染污，像五毒一样，产生时当下除了觉性之外什么都没有，所以在认识的时候，智慧会更加清晰地显现。在觉性之上，无论是喜悦、不悦、中庸，还是善念恶念，任何显现都是觉性。
English
Now, what is the recognition of the Buddhas of the three grounds, paths, and fruits? The initial state of reality, the Dharmadhatu, is present in all sentient beings, so the Sugata-garbha, like the full moon, is the ground, the spontaneously accomplished Buddha. From the accumulation and junction to the end of the continuum, the realization of the path, like the moon from the second to the fourteenth day, is the path, the Buddha of manifest realization. Abandoning all that is to be abandoned and perfecting all qualities, like the fifteenth moon, is the fruit, the Buddha with two purities. What are the three Kayas, Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya? The realization of emptiness is perfected, and the Dharmadhatu appears as the essence of wisdom, so all dharmas are pacified in that essence and are free from all elaborations, that is the Dharmakaya. That non-elaborate wisdom is clear as the enjoyment of wisdom in the uncontaminated bliss, that is the Sambhogakaya. Its unceasing resonance, appearing as its own form through aspiration and compassion, that is the Nirmanakaya. What is the actual practice of the Great Perfection? This present, immaculate awareness, clear and empty, without grasping, let it loose and free, and do not judge any appearance, abiding, or movement of thoughts as good or bad, rejecting or accepting, but cultivate the naked awareness of emptiness. This is the essence of the Great Perfection, the heart essence of Gyalwang Tsokye Dorje, the unsurpassed view. If you know this key point, there is no reason why you will not enter the path. Longchen Rabjampa said: Whether the six consciousnesses appear outwardly to objects, or the self-abiding awareness abides inwardly, in any case, the part of awareness is self-luminous, naked, and clearly aware. Even if it arises as a bad thought, it is naked in its self-luminosity. Even if it arises as a good thought, it is ultimately liberated and clear. Even if it abides in its own ground, it is uninterruptedly relaxed. It is not transformed by objects, not obscured by grasping, and does not engage in rejection or acceptance. That part of awareness, which is naturally clear and bright, is recognized as the primordially pure Dharmakaya. If it is not awareness, then leave it aside, but if it is awareness, then its essence cannot be other than the Dharmakaya, so recognize its essence. That is to say, awareness is obscured by strong conditions, like the five poisons, and at the moment of arising, there is nothing but awareness, so at the time of recognition, wisdom will appear even more clearly. On top of awareness, whether it is joy, displeasure, neutrality, or good or bad thoughts, whatever arises is awareness.
Tibetan
་པ་མ་གཏོགས་པ་མི་འཆར་བས་ངོས་ཟིན་དུས་ཆོས་སྐུ་རྗེན་པ་འཆར། རིག་པ་འཕྲོ་འདུ་མེད་པ་གནས་པའི་དུས་ན་གནས་ཆའི་མི་རྟོག་པ་དེ་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན། དེའི་དུས་ཀྱི་རིག་པ་སེང་ངེ་བའི་གསལ་གདངས་རྗེན་པ་མ་ཡེངས་པར་ཕྱ་ལེ་སྐྱོང་བའོ། །ཡང་རིག་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་དུས་ཀྱང་གང་ཤར་ལ་བལྟ་བ་དེ་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན། དེའི་དུས་ཀྱི་རིག་པ་གསལ་ལ་རྗེན་པའི་ཆ་དེ་མ་ཡེངས་པར་སྐྱོང་བའོ། །གནད་འདི་མ་གོ་ན་གནས་པ་དང་འཆར་བ་གཉིས་ལ་སྒོམ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་སྙམ་ན་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་རོ། །སེམས་གནས་ཙམ་བསམ་གཏན་གྱི་ལྷ་དང་འདྲ་ལ། འཆར་བ་ཙམ་ཐ་མལ་གྱི་རྟོག་པ་དང་འདྲ་ལ། དེ་ལ་བསྒོམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་རེ་སྐན། འདིར་གང་གི་དུས་ཡིན་ཡང་རིག་པའི་ཆ་རྗེན་པ་ཟང་ཐལ་ཤེལ་གོང་འདྲ་བ་དེ་ཀློང་དུ་མ་གྱུར་བར་འདི་རང་ལ་བསྐྱངས་ནས་དེའི་ངང་ལ་མི་འབྲལ་བར་གནས་པ་ཡིན། ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་དོན་རིག་པ་རྗེན་ལ་བུད་ནས་ས་ལེར་སྐྱོང་བ་དེ་ལ་ཟེར་བའི་གནད་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བ་ཡོད་པས་ངོ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། བསམ་གཏན་ངལ་གསོའི་འགྲེལ་བ་ཤིང་རྟ་རྣམ་དག་ལས་ཀྱང༌། གེགས་གང་བྱུང་ཡང་ངོས་བཟུང་ལ། བླ་མ་ལ་མོས་གུས་ཀྱི་གསོལ་འདེབས་བཅས་པ་དྲག་ལ་བྱིན་ཕེབས་པ་ཞིག་བྱས་ནས་གེགས་དེ་གང་ནས་བྱུང་གང་ལ་གནོད་བརྟགས་པས་དེ་རྣམས་མ་རྙེད་པའི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པ་དེ་སྟོང་སེང་ངེར་འདུག་དུས་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་རང་མདངས་སུ་གྲོལ་དེ་བར་ཆད་དངོས་གྲུབ་ཏུ་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་གང་ཤར་ཅི་སྣང་སྐྱོན་ཡོན་དུ་གྱུར་ཚད་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་རོལ་བ་ལས་གཞན་མེད་དེ། བདེ་ཡང་རིག་པ། སྡུག་ཀྱང་རིག་པ། ན་ཡང་རིག་པ། དགའ་ཡང་རིག་པ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་པ་གང་ཡང་མེད་པས་གནད་འདི་གོ་ན་སྐྱིད་པ་ཞིག་ལགས་སོ། །ཁོ་བོའི་གེགས་ཐམས་ཅད་འདིས་བསལ་བས་ཤིན་ཏུ་སྐྱིད་པ་བྱུང་ངོ༌། །གེགས་དང་མི་མཐུན་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་དགེ་སྦྱོར་དུ་ཧྲིལ་གྱིས་འགྲོ་བ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དགོས་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་མིག་གི་མཐོང་བ་དང༌། རྣ་བས་ཐོས་པ། སྣས་སྣོམ་པ། ལྕེས་མྱོང་བ། ལུས་ཀྱིས་རེག་པ། ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པ་སོགས་གང་སྣང་གང་ཤར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ལ་བཟང་ངན་འབྲིང་གསུམ་གང་འདྲ་ཞིག་སྣང་ཡང་གནས་ལུགས་ངོ་བོ་རིག་སྟོང་རྗེན་པར་གནས་པ་འདི་ཤེས་ན་ཉམས་ལེན་གྱི་མུ་གེ་མི་སྡང༌། གནས་ལུགས་ཡེ་དག་གང་ཤར་སྒོམ་གྱི་ཡོ་ལངས་སུ་འཆར་བ་འདི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གསང་ཚིག་རིག་པ་འཛིན་པ་རྣམ
Chinese
除了它以外，没有其他显现，所以认识的时候，法身赤裸显现。觉性没有散乱安住的时候，安住部分的无分别不是想要作为禅修。那个时候的觉性，明晃晃的明光，不要散乱，好好地守护。还有，觉性向外境显现的时候，看任何显现也不是想要作为禅修。那个时候的觉性，明亮而赤裸的部分，不要散乱地守护。如果这个要点不明白，认为安住和显现都是禅修的体性，那就错了。心只是安住，就像禅定的天神一样；只是显现，就像平凡的分别念一样；如果对它进行禅修，获得成佛的希望渺茫。这里无论在什么时间，觉性的赤裸、通透、像水晶球一样的部分，没有变成空，守护这个本身，安住于它的状态中，不分离。彻却的意义，就是觉性赤裸显现出来，清楚地守护它，这个要点非常重要，所以要认识。这样说了。《禅定休息》的注释《清净车》中也说：无论出现什么障碍，都要认识，并带着对上师的虔诚祈祷，猛烈地加持，然后观察那个障碍从哪里来，对什么造成损害，如果没有找到这些，觉性通透赤裸，空空荡荡地安住的时候，一切都解脱为觉性的自性光明，这就是将障碍视为成就的瑜伽士。也就是说，无论显现什么，呈现什么，所有变成缺点和优点的，都只是觉性的游戏，没有其他。快乐也是觉性，痛苦也是觉性，生病也是觉性，高兴也是觉性，除了觉性之外什么也没有，所以明白这个要点就快乐了。我所有的障碍都用这个消除了，所以非常快乐。无论出现什么障碍和不顺，都能完全转为善行，这是瑜伽士所需要的。这样说了。总而言之，眼睛所见，耳朵所听，鼻子所嗅，舌头所尝，身体所触，意识所想等等，无论显现什么，呈现什么，所有显现的法，无论显现好坏中三种中的哪一种，如果知道安住的实相体性是觉性空性赤裸，就不会害怕修行的饥荒。实相本初清净，任何显现都显现为禅修的助伴，这是大圆满的秘密语，觉性持有者们。
English
Apart from it, nothing else appears, so when recognized, the Dharmakaya appears nakedly. When awareness abides without distraction, the non-conceptual aspect of abiding is not intended as meditation. At that time, the clear radiance of awareness, naked, should be guarded without distraction. Also, when awareness appears towards an object, looking at whatever appears is not intended as meditation. At that time, the clear and naked aspect of awareness should be guarded without distraction. If this key point is not understood, and one thinks that both abiding and appearing are the nature of meditation, one will be mistaken. The mind merely abiding is like a deity of meditation; merely appearing is like ordinary conceptual thought; even if one meditates on that, the hope of attaining Buddhahood is slim. Here, at any time, the naked, transparent, crystal-ball-like aspect of awareness, without becoming empty, guard this itself, abide in its state without separation. The meaning of Trekchö is that awareness appears nakedly and is clearly guarded; this key point is very important, so it should be recognized. Thus it was said. Also, in the commentary on 'Resting the Mind in Meditation,' 'The Pure Chariot': Whatever obstacles arise, recognize them, and with fervent devotion to the lama, make a strong supplication for blessings, and then examine where the obstacle came from and what it harms. If none of these are found, when the transparent, naked awareness abides empty and clear, everything dissolves into the self-radiance of awareness, and this is called a yogi who knows obstacles as accomplishments. That is to say, whatever appears, whatever seems to be faults or virtues, all are nothing other than the play of awareness. Happiness is awareness, suffering is awareness, sickness is awareness, joy is awareness, there is nothing other than awareness, so understanding this key point is blissful. All my obstacles have been cleared away by this, so I am very happy. Whatever obstacles and adversities arise, the ability to completely transform them into virtuous practice is what a yogi needs. Thus it was said. In short, whatever is seen by the eye, heard by the ear, smelled by the nose, tasted by the tongue, touched by the body, thought by the mind, etc., whatever appears, whatever manifests, all phenomena that appear, whether they appear as good, bad, or middling, if one knows that the nature of reality is awareness-emptiness, nakedly abiding, one will not fear the famine of practice. The nature of reality is primordially pure, whatever appears manifests as an aid to meditation; this is the secret word of Dzogchen, for those who hold awareness.
Tibetan
ས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་བླ་ན་མེད་པའོ། ཁྲེགས་ཆོད་ལས་བརྩམས་པའི་གལ་ཆེན་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཅེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བ་པདྨ་རིག་འཛིན་གྱིས་སྦྱར་བའོ། །དགེའོ། །དགེའོ། །དགེའོ། །ཛ་ཡནྟུ། བཀྲ་ཤིས། སརྦ་མདྒ་ལཾ། ། ། ། མན་ངག་འདི་ཉིད་སྔར་དུས་ཤིང་པར་དུ་མ་འཁོད་པས་ལག་བྲིས་མ་དཔེ་རྣམས་ཚིག་དོན་གཉིས་ཆར་སྐྱོན་ཅན་ཁོ་ན་སྣང་ཞིང༌། ད་ལམ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་རིགས་བདག་མཚུངས་མེད་རྟོགས་ལྡན་བླ་མ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོའི་ཕྱག་དཔེ་ཁྲིད་རྒྱུན་བཅས་བསྩལ་བ་ལ་གཞི་བྱས་ཤིང༌། ཡང་དུ་དཔེ་བསྡུར་ཞུ་དག་གི་ཁུར་ལེན་པ་པོ་ནི་དམ་པའི་མཚན་གྱི་ཅོད་པན་འཆང་བ་བསྟན་འཛིན་ལུང་རྟོགས་ཉི་མའོ། ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཉམས་ལེན་མན་ངག་སྤར་བཅངས་མ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།།