Tibetan
། དཔྱོད་པ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དེ་དག་ལ་བྱའོ། །དེ་དག་ལས་ལྔ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདུ་བྱེད་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་སེམས་དང་མི་ལྡན་པ་བཅུ་བཞི་པོ་དེ་དག་རེ་རེ་ནས་སྟོན་ཏོ། །ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཀུན་གྱི་ནང་དུ་སྣང་ཞིང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རེག་པ་ནི་གསུམ་འདུས་ནས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་འདུས་པ་ལས། ཡུལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་དབང་པོ་ཡང་འགྱུར་བ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཅོད་ཅིང་ཚོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་རེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་སེམས་གཏོད་ཅིང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པས་ན་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚོར་བ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་གསུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་གཅོད་པའོ། །སེམས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་དགེ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བྱ། ལས་མི་དགེ་བ་ནི་ཉེས་པ་ཞེས་བྱ། ལས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ནི་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལས་དེ་གསུམ་ལ་སེམས་པས་སེམས་སློང་ཞིང་གཏོད་པ་ནི། དཔེར་ན་རྡོ་ཁབ་ལེན་གྱིས་ཁབ་གཡོ་བར་བྱེད་པ་བཞིན་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་གང་ཞེ་ན། འདུན་པ་ནི་བསམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་འདོད་པའོ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྟར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་གནས་ཀུན་ལ་མི་འཇུག་གི་ རང་གི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉི་ཚེ་ལ་འཇུག་པས་ན། ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ནི་བསམ་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ། དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་བསྒྲུབ་པ་ནི་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེར་འདུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མོས་པ་ནི་ངེས་པའི་དངོས་པོ་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པར
Chinese
对于需要分析辨别之处，就应对那些进行分析辨别。在那些之中，哪五个是遍行呢？如是说，五十一心所有法和十四非心所有法，那些都一一进行阐述。所谓遍行，是指在善、非善和无记的一切之中显现和进入，这是它的定义。触是三者聚合后进行决断，意思是说，从境、根和识三者聚合，境是安乐等，如其所是，根也随之变化，识对之进行决断，并产生感受，因此称为触。作意是心的进入，意思是说，心专注于所缘之境，并使其显现和趋向，因此称为心的进入。感受是善、非善和无记之果成熟后所体验，意思是说，体验善、非善和无记之业的果报，即乐、苦和非乐非苦这三种。想是对识之义进行辨别，意思是说，对五门识的各异所缘之差别，分别进行清晰的辨别和决断。思是对于功德、过失和非二者，心明显地造作，是意的作用，意思是说，善业称为功德，非善业称为过失，无记业称为非二者，对于这三种业，思以心发起和专注于此，譬如磁石吸引铁针一样，因为能使心进入所缘之境。哪五个是各别决定呢？欲是对于所想之事物产生 desire，如是说，不像遍行一样，进入善、非善和无记的一切处所，而是仅仅进入自己的所缘，因此称为各别决定。任何成为根和识之境的，都称为所想之事物。为了使其显现，而努力追求和成办，称为欲，因为 desire 在那里。胜解是对已决定的事物如是决定
English
Those that need to be analyzed and distinguished should be analyzed and distinguished. Among those, which five are all-pervasive? It is said that the fifty-one mental factors and the fourteen non-mental factors are each explained one by one. The so-called all-pervasive means that it appears and enters into all of the virtuous, non-virtuous, and neutral, which is its definition. Contact is the complete separation after the three have gathered, which means that from the gathering of object, sense faculty, and consciousness, the object is happiness and so on, as it is, the sense faculty also changes accordingly, and the consciousness separates it and generates feeling, so it is called contact. Attention is the entry of the mind, which means that the mind focuses on the object to be focused on and makes it appear and tend towards it, so it is called the entry of the mind. Feeling is the experience of the ripening of the fruits of virtue, non-virtue, and neutrality, which means experiencing the fruits of virtuous, non-virtuous, and neutral actions, namely happiness, suffering, and neither. Perception is the differentiation of the meaning of consciousness, which means that the differences in the different objects of the five sense consciousnesses are clearly distinguished and separated. Thought is the mind's manifest action on merit, demerit, and neither, which is the function of the mind, meaning that virtuous action is called merit, non-virtuous action is called demerit, and neutral action is called neither. For these three actions, thought arouses and focuses the mind, just as a magnet moves a needle, because it causes the mind to enter the object of focus. Which five are individually determined? Desire is the desire for the object of thought, as it is said, unlike all-pervasive, it does not enter all places of virtue, non-virtue, and neutrality, but only enters its own object, so it is called individually determined. Anything that becomes the object of the sense faculty and consciousness is called the object of thought. Striving to achieve and accomplish it in order to make it manifest is called desire, because desire is there. Resolution is to determine the determined object as it is.