Tibetan
ས་ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཁོ་ནས་འཇུག་སྟེ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཐེ་ཚོམ་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང༌། འོན་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གསུངས་པ། ཐེ་ཚོམ་འགྱུར་བ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གནས་པ་ཉིད་དེ། དོན་གྱི་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་རྟོགས་པ་བར་ཆད་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ལས་དོན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ལ། བློ་ཞན་པས་ནི་དེ་དང་མཐུན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་སོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་གཞན་ལས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་དང་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གང་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཚད་མ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་བས་བུམ་པ་མཐོང་ནས་ཕྱིས་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་ལྷག་པར་ཞེན་པ་རྣམ་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་དྲན་པའི་ངོ་བོའམ། ཡང་ན་ལ་ལ་སོགས་པ་ལ་དུ་བ་མཐོང་ནས་འདི་ན་ མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སླར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ་སྙམ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མའི་ཞེས་བརྗོད་པས་ན་ཤུགས་ལས་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་བསལ་ལོ། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བར་འདི་ལྟར་འོས་ཞེས་པའོ། །དེ་རྣམས་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཅེས་པའོ། །དབང་པོ་སོ་སོ་བར་གྱུར་བ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །ཨཀྵ་ནི་དབང་པོ་སྟེ་མི་གདང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང་ལུས་ཞེས་པའོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཡིད་ལ་སོགས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཤེས་པ་གསུམ་པོ་དབང་པོ་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དབང་པོ་སོ་སོར་གྱུར་པ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲའི་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲའི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པའི་དབང་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འདམ་སྐྱེས་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པའི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་དང་དོན་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གྲུབ་བོ། །འདིས་དོན་དཔོག་པར་བྱེད་པས་ན་དཔོག་པ་ཡིན་ལ། །རྗེས་སུ་ནི་ཕྱིས་ནས་ཀྱི་དོན་ལ་སྟེ། ཕྱིས་འཇལ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། རྟགས་བཟུང་བ་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་དྲན་པ་དག་གིས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གང་ལ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དངོས་པོ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་གྲགས་པའི་དབང་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་གཅིག་དང༌། གསུམ་དང༌། བཞི་དང༌། ལྔ་དང་དྲུག་ཅེས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་བསལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ནི་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཚད་མའོ་ཞེས་ཙཱ་རྦཱ་ཀའོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་གྲངས་ཅན་པའོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་སྒྲས་ལས་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་ལོ་ཞེས་རིག་པ་ཅན་པའོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་དང་དོན་གྱིས་གོ་བའོ་ཞེས་འོད་བྱེད་པའོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་དང་དོན་གྱིས་གོ་བ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་དཔྱོད་པ་པའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་གཉིས་ཉིད་དུ་ཐོབ་པ་ལ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཅེས་སླར་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གཉིད་ཉིད་བསལ་བའི་དོན་དུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ནི་བརྡ་སྤྲོད་པ་ན་རེ་མངོན་སུམ་དང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཚད་མ་གཉིས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཙཱརྦཱ་ཀས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ནི་ངེས་པར་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་བྱེད་ལ། གཞན་གྱི་བློ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་ལུས་དང་ངག་གི་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་འདིས་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེ
Chinese
对于土、水、火等事物的作用，仅仅由于犹豫不决才会介入。即使对它们没有这样的犹豫，然而，由于没有成立或破除的量，所以不行。如所说：犹豫的变化，用什么来阻止？因此，这是成立的。由于对事物作用的称谓的理解没有障碍，所以只有产生非常清晰的现量，才能彻底介入事物。而智慧低下的人，则通过与此相符的推论来介入。因此，现量仅仅是依靠自身而成为量。有些人则认为依靠其他。瑜伽士的知识和自证的知识，仅仅是依靠自身而成为量。由于推论具有决定的自性，所以仅仅是依靠自身而成为量，导师如是说。因此，意义是这样的：对于最初唯一介入对境的知识，那个知识才是量，而对于那个知识后来产生的其他知识则不是量，因为仅仅是执持已经执持的，所以不是它的量。例如，由于没有领悟，看到瓶子后，后来对于那个对境，更加执着地认为“这是瓶子”的具有分别的知识，是记忆的自性。或者，在厨房等地方看到烟后，认为“这里有火”的推论的知识之后，紧接着又对那个事物，再次认为“这里有火”的推论的知识，就像这样。由于说的是正确的知识是量，所以从字面上排除无情之性的根识等，因为没有完全断除，所以排除了是量。完全断除，就是领悟者本身，而那也是仅仅是知识的本性。它不应该是知识的自性，而变成根识等的自性，应该是这样。它们有两种，即现量和推论。根识各自不同，即是现量。阿叉（梵文天城体：अक्ष，梵文罗马拟音：akṣa，汉语字面意思：根）就是根识，即眼、耳、鼻、舌、身。从那产生的知识就是现量，这是它的意思。那么，如果依靠根识的知识不是现量，那么，那时将要解释的意等知识，
English
Regarding the functions of earth, water, fire, etc., intervention occurs only due to hesitation. Even if there is no such hesitation about them, however, it is not possible because there is no valid cognition to establish or refute. As it is said: What can prevent the change of hesitation? Therefore, this is established. Because the understanding of the terminology of the function of things is unobstructed, only the arising of very clear direct perception can thoroughly engage in things. And those with weak intellect engage through inference that is in accordance with it. Therefore, direct perception is valid cognition only by itself. Some say it is from others. The knowledge of yogis and the knowledge of self-awareness are valid cognition only by themselves. Because inference has the nature of certainty, it is valid cognition only by itself, as the teacher said. Therefore, the meaning is this: For the knowledge that initially and solely engages with the object, that knowledge alone is valid cognition, and other knowledge that arises later for that same object is not valid cognition, because merely holding what has already been held is not its validity. For example, due to not having realized, after seeing a pot, later, for that same object, the knowledge with further attachment, thinking "this is a pot," is the nature of memory. Or, after seeing smoke in a kitchen, etc., immediately after the inferential knowledge of "there is fire here," again, for that same thing, the inferential knowledge thinking "there is fire here," is like that. Because it is said that correct knowledge is valid cognition, it implicitly excludes insentient faculties, etc., because there is no complete elimination, so it excludes being valid cognition. Complete elimination is the very one who realizes, and that is also the inherent nature of knowledge alone. It should not be the nature of knowledge and become the nature of faculties, etc., it should be like this. These are two: direct perception and inference. The separate faculties are direct perception. Aksha (अक्ष, akṣa, root) is the faculty, namely the eye, ear, nose, tongue, and body. The knowledge arising from that is direct perception, that is its meaning. So, if the knowledge relying on the faculties is not direct perception, then the knowledge of mind, etc., which will be explained,
Chinese
如果说，因为不是从根识产生的缘故，所以就成了非现量。对此应当说，所谓“根识各自转变”，这被理解为是现量之语的解释理由。现量之语的用法理由，应当从唯以显现意义而著称的力量来理解，如同莲花一样。因此，自证等也是，因为是知识的自证的体性和显现意义，所以现量之语的表达就成立了。因为此能衡量意义，所以是衡量。随后的意思是后来的意思。后来衡量就是随量，通过把握相和忆念有相之联系等，对有法等所隐藏的事物进行观察，这本身就应当被称作随量之语，应当从名声的力量来理解。用“两种”这个词，排除了对一、三、四、五和六的错误理解。 因此，唯有现量才是量，这是顺世外道的观点。现量、比量和从声音产生的量，这是数论派的观点。现量、比量和从声音产生的量以及近量，这是正理派的观点。现量、比量和从声音产生的量以及近量和以意义理解的量，这是胜论派的观点。现量、比量和从声音产生的量以及近量和以意义理解的量以及非有量，这是论议派的观点。用“两种”这个词获得了二的自性，而“现量和比量”再次被说出，是为了排除除此之外的其他二的自性。因此，声明论者说，现量和从声音产生的量是两种量。对此，顺世外道也必须毫不犹豫地承认比量本身就是量，应当这样理解。因此，必须为了他人理解而确定现量的定义，而他人的心识不是现量，那么是什么呢？是从身体和语言的行为结果来比量的，因此，由此从结果之相产生。
English
If it is said that because it does not arise from the root consciousness, it becomes non-perception. To this, it should be said that what is said as "the transformation of each sense faculty" is understood as the reason for explaining the term 'perception.' The reason for the usage of the term 'perception' should be understood from the power of being known only for making the meaning manifest, like a lotus. Therefore, self-awareness and so on are also, because they are the nature of self-awareness of knowledge and make the meaning manifest, the expression of the term 'perception' is established. Because this measures the meaning, it is measurement. 'Following' means the meaning of 'later.' Measuring later is inference, through grasping the sign and remembering the connection of the sign-bearer, observing the hidden objects on the subject and so on, that itself should be called the term 'inference,' which should be understood from the power of fame. The word "two kinds" eliminates the wrong understandings of one, three, four, five, and six. Therefore, only perception is valid cognition, this is the view of the Charvakas. Perception, inference, and the cognition arising from sound, this is the view of the Samkhyas. Perception, inference, and the cognition arising from sound and proximity, this is the view of the Naiyayikas. Perception, inference, and the cognition arising from sound and proximity and the cognition understood by meaning, this is the view of the Vaisheshikas. Perception, inference, and the cognition arising from sound and proximity and the cognition understood by meaning and non-existence, this is the view of the Mimamsakas. By the word "two kinds," the nature of two is obtained, and "perception and inference" are said again, in order to eliminate the other nature of two besides that. Therefore, the grammarians say that perception and the cognition arising from sound are the two valid cognitions. To this, the Charvakas must also undoubtedly acknowledge that inference itself is a valid cognition, it should be understood in this way. Therefore, it is necessary to determine the definition of perception for others to understand, and the mind of others is not perception, then what is it? It is inferred from the results of the actions of body and speech, therefore, it arises from the sign of the result.