Tibetan
་ཡིན། འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དག་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དག་གིས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་འདིས་ཤུགས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཡང་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་ལས་རྟགས་ཀྱི་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང༌། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཟུང་བ་ལས། །འབྲེལ་པ་ཡང་ནི་དྲན་པ་ཡིས། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་བྱེད་འདོད་ན། །དེ་བཞིན་ནང་ཁྱབ་ཀྱང་འདོད་ཀྱིས། །ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཁྱབ་པ་བརྗེད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཇུག་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པ་ མ་ཡིན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འཛིན་པས་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འཛིན་པ་ཡིན། ཁྱབ་པ་སྤྱི་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལ་མཐོང་བས་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་དེས་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད། དེས་ཡོངས་སུ་གཅོད་ན་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཁྱབ། མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འཛིན། གང་དང་གང་ན་རིའི་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་དང་དེ་ན་མེ་ཡོད་དོ། །དཔེར་ན་ཚང་བང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྤྱི་ལ་འཛིན་པའི་ཁྱབ་པ་ཡོད་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། འདི་ནི་རིགས་ཏེ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་དང་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཞན་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན
Chinese
是。然而，由于认识到周遍的法性，并不能证悟所要证悟之事物，因为没有触及所要证悟之法。仅仅认识到周遍本身，也不能成立所要成立之事物，因为对于以总相为对境的法之自性，不能完全断除差别之法。否则，差别之法将过于周遍。因此，周遍之境由此暗示了因。如果说，通过完全断除因的三相的力量，就能生起对所要证悟之事物的证悟，那么，你的因也是无意义的，因为通过确定自己的体性，就能生起对所要证悟之事物的确定。除此之外，作为相的功用什么也没有。此外，从执取处法性中，关系也是由忆念而生。如果想要进行随后的推论，那么同样也想要内周遍。对于说外周遍的人来说，由于忘记了周遍，所以不会通过推论而进入。对于此，由于认识到何者的处法性，因此忆念到彼者所要成立之法的周遍。为什么所有的推论不是无意义的呢？如果说，因为对于所要成立之法之自性没有特别执著，所以忆念周遍。既然通过现见就能忆念所要成立之法之自性，那么如何才能不特别执著所要成立之法之自性呢？如果说，因为周遍是以总相为对境，所以不能完全断除所要成立之法之自性。那么，不是通过现见吗？如何才能不完全断除？即使完全断除，也是不共的，如何才能周遍？如果说，因为断除不相关联之事物是差别，所以不是不共的。即使如此，仍然不特别执著所要成立之法之自性。凡是有山上的烟的地方，那里就有火。例如像厨房一样。如果存在执著总相的周遍，那么就不是特别执著法之自性的支分。这是合理的，即断除与所要成立之法不相关联之事物，并且将能成立之法的其他自性说成是处法性。
English
It is. However, realizing the nature of pervasion does not realize what is to be proven, because it does not touch the dharma to be proven. Even the realization of pervasion itself does not establish what is to be proven, because it does not completely cut off the distinguishing characteristics of the subject that is focused on the general. Otherwise, the distinguishing characteristics would be too pervasive. Therefore, this object of pervasion implicitly indicates the reason. If it is said that the realization of what is to be proven arises through the force of completely cutting off the three aspects of the reason, then your reason is also meaningless, because by ascertaining its own nature, it generates the ascertainment of what is to be proven. Apart from that, there is no function of the sign whatsoever. Furthermore, from grasping the property of the subject, the relationship also arises from memory. If one wants to make a subsequent inference, then one also wants internal pervasion. For those who speak of external pervasion, there is no entry through inference because of forgetting pervasion. For that, since one realizes the property of the subject of what, therefore one remembers the pervasion of the dharma to be established of that. Why are not all inferences meaningless? If it is said that because one does not particularly grasp the subject of the dharma to be established, therefore one remembers pervasion. Since one can remember pervasion by seeing the subject of the dharma to be established, how can one not particularly grasp the subject of the dharma to be established? If it is said that because pervasion is focused on the general, therefore it does not completely cut off the subject of the dharma to be established. Then, is it not through seeing? How can it not completely cut off? Even if it completely cuts off, it is uncommon, how can it pervade? If it is said that because cutting off unrelated things is a distinction, therefore it is not uncommon. Even so, one still does not particularly grasp the subject of the dharma to be established. Wherever there is smoke on the mountain, there is fire. For example, like a kitchen. If there is pervasion that grasps the general, then it is not a branch of particularly grasping the characteristics of the subject. This is reasonable, that is, cutting off things that are not related to the dharma to be established, and stating that the other nature of the dharma that establishes is the property of the subject.
Tibetan
་གྱི། དེ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པས་ཀྱང་སྤྱི་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱབ་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་གཏན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འཛིན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དུས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཁྱབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ནང་དུ་འདུ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་དང༌། དྲན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཁྱབ་པ་དག་གིས་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དོན་མེད་པར་འདོད་པ་མི་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྲས་བུ་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་དང༌། དྲན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང༌། དྲན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་བ་ནང་གི་ཁྱབ་པ་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ འདོད། ཡང་དེ་འདོད་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་དོན་མེད་པ་ཡིན། ཚུལ་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་ཤེ་ན། དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་ཤུགས་ཞེས་བཤད་དོ། །ཚུལ་གསུམ་པ་རྟོགས་པའི་ནང་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ། །མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་ཁྱབ་པ་ལ། ཁྱབ་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མ་རྟོགས་ན་ཁྱབ་པ་ཡང་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ནང་གི་ཁྱབ་པ་ལ་ཁྱབ་པ་ནང་དུ་འགྲོ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དོན་མེད་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རིམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་འདིར། །སྒྲུབ་བྱེད་རབ་ཏུ་སྦྱོར་གྱུར་ན། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིས། །ཕྱིས་ནི་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཕྱོགས་བཞིན་དུ་དཔེ་ལ་ནི། །དེ་ལས་དེ་གཞན་ཇི་ལྟ་བུ། །གཉིས་མཐོང་ནས་ནི་ཤེས་ཤེ་ན། །ཁྱབ་སྔོན་གཉིས་མཐོང་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རིམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་རང་གི་ཚིག་དག་གིས་བསྟན་གྱི། དེ་དག་མངོན་དུ་རྟོགས་
Chinese
，那不是周遍的支分，因为即使没有它，也能成立对总相所缘的周遍的完全遮遣。否则，如何能成为执持例子的有法上的周遍的决定呢？因为那时不执持品方的法性。即使执持品方的法性，那时所要成立的也已经顺带成立了，因此一切比量都将成为无意义的过失。后来产生的有相的知识也是忆念，而不是量。因此，因为不是周遍的支分，所以不包括在执持品方特殊法性之中，因此执持为他异，并且由忆念的品方之法性和周遍等顺带产生比量所要了知的知识。因此，不应认为能立无意义，因为比量具有果。同样，对于执持为他异，以及忆念的品方之法性，以及由忆念顺带产生比量，对于内周遍又为何 认为呢？如果也这样认为，那么能立如何是无意义的呢？如果说由通达三相顺带了知所要比量的，那是因为它具有产生它的能力才称为顺带的。在通达三相之中，所要成立的了知不是包含的，一切都是相同的。不是相同，对于内周遍，仅仅由了知周遍就能了知品方的法性，因为如果不了知品方的法性，也就不了知周遍。因此，对于内周遍，在周遍进入其中的能立的语句中，品方的法是无意义的，而外周遍则不是这样，因为是执持外境的周遍。这里说道：无论以何种次第，在此，能立善加结合，由了知品方的法性，之后就能了知周遍。你如同品方一样，对于例子来说，从那以外又是如何呢？如果说从二者现见之后才能了知，那么如何能先现见二者呢？周遍和品方的法，无论以何种次第，都由善加结合的自己的语句所显示，并且那些现前通达
English
, that is not a part of the pervasion, because even without it, the complete negation of the pervasion that focuses on the general characteristic can be established. Otherwise, how can it become the determination of holding the pervasion on the subject of the example? Because at that time, the nature of the property of the পক্ষ is not held. Even if the nature of the property of the পক্ষ is held, what is to be established at that time is also incidentally established, so all inferences will become meaningless fallacies. The knowledge of the sign that arises later is also memory, not valid cognition. Therefore, since it is not a part of the pervasion, it is not included in the holding of the special nature of the property of the পক্ষ, so it is held as different, and the knowledge to be inferred by the property of the পক্ষ of memory and the pervasion, etc., arises incidentally. Therefore, one should not think that the proof is meaningless, because the inference has a result. Similarly, for holding as different, and the nature of the property of the পক্ষ of memory, and the inference arising incidentally from memory, why do you also think of the inner pervasion? If you also think so, how can the proof be meaningless? If you say that what is to be inferred is understood incidentally by understanding the three aspects, it is said to be incidental because it has the ability to produce it. In understanding the three aspects, the knowledge to be established is not included, everything is the same. It is not the same, for the inner pervasion, just by understanding the pervasion, one can understand the nature of the property of the পক্ষ, because if one does not understand the nature of the property of the পক্ষ, one will not understand the pervasion either. Therefore, for the inner pervasion, in the statement of the proof in which the pervasion enters, the property of the পক্ষ is meaningless, but the outer pervasion is not like that, because it holds the pervasion of the external object. Here it is said: In whatever order, here, the proof is well combined, by knowing the nature of the property of the পক্ষ, later one can understand the pervasion. You are like the পক্ষ, for the example, how is it different from that? If you say that you can know after seeing the two, then how can you see the two first? The pervasion and the property of the পক্ষ, in whatever order, are shown by their own words that are well combined, and those are directly understood.