Tibetan
ནང་གི་ཁྱབ་པ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ། ནང་གི་ཁྱབ་པ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨནྟར་བྱཱ་བ་ཏི། བོད་སྐད་དུ། ནང་གི་ཁྱབ་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདིར་ཡོད་པ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་དོན་བྱེད་པ་མེད་དོ། །དུས་སྔ་ཕྱིར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འགལ་བའི་ཆོས་གཉིས་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་དང་བཅས་པ་རེ་རེ་དུས་སྔ་ཕྱི་ལ་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་རིམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅིག་ཅར་འབའ་ཞིག་ཏུ་ད་ལྟར་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དུས་སྔ་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་འགལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་འགལ་བས་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡང་དུས་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་ པ་མེད་པར་འགྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བཀག་པས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེས་ཁྱབ་པར་ཆོས་ཅན་གང་ལ་གྲུབ་པ་དེར་སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །ད་ནི་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ན་མ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ལས་འདིར་ཁྱབ་པ་འཛིན་ཞེ་ན་ཁ་ཅིག་ནི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལས་དུ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དུ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱབ་པ་གྲུབ་པས་ཆོས་གཉིས་གྲུབ་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་ཚང་བར་དུ་མེ་དང་དུ་བའི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་བ་ན་མེ་གྲུབ་པ་ན། ཡང་མེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྟགས་དུ་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །མི་འདྲ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། དེ་ལ་ཆོས་གཉིས་མཐོང་བ་ཡིས། །དཔེ་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ཡིན། །གཏན་ཚིགས་ཙམ་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། །ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ཡིན།
Chinese
内之周遍。 宝生寂。 内之周遍。 宝生寂。 印度语：安达尔·比亚瓦蒂。 藏语：内之周遍。 顶礼圣妙吉祥童子！ 此处存在即是作用，因为不应有除此之外存在的体性。那也是次第和同时所周遍，因为它们是互相决定的体性，所以不可能有其他方式。对于非刹那者，没有次第和同时的作用。在时间上没有先后变化的同一自性，作为作者和非作者这两种相违的法是不应理的。其中暂时不是次第，因为有次第的每一个都会成为时间上的先后作者和非作者。因此，因为一切都没有次第，所以一切作用都只是同时存在于现在，对于它，在时间上的先后成为作者和非作者是极其相违的。作者和非作者的相违，在一个法性上是不可能的。同一体性也是在那一段时间内是刹那的，因此对于此，次第和同时没有关联而成立。这样，对于非刹那者，周遍的作用不可得，因为遮止了存在本身，所以安住于刹那，因此是由刹那所周遍，对于它，由它所周遍，在任何法性上成立，就在那里成立为刹那。现在应当对此进行考察，在例子的法性中，从没有要成立的法性中，在此如何执持周遍呢？有些人说，从例子的法性中，就像烟一样。否则，因为没有成立的作用，并且周遍成立，如果没有成立二法，就不会产生。因为完全成立了火和烟的周遍，在火成立时，也不寻求从作为火成立之因的烟所生的比量。这是不同的安排，像这样： 彼于二法见， 于例执周遍。 唯见于理智， 于方执周遍。
English
Inner Pervasion. Ratnasambhava Shanti. Inner Pervasion. Ratnasambhava Shanti. In Sanskrit: Antar Vyāpti. In Tibetan: Nang gi Khyappa. Hail to the noble Manjushri Kumara! Being here is to act, because it is not appropriate to have a nature other than that. It is also pervaded by sequence and simultaneity, because they are the very nature of mutual determination, so no other mode is possible. For the non-momentary, there is no function of sequence and simultaneity. The same nature that does not change in time, the two contradictory dharmas of being the agent and not being the agent are not reasonable. For the time being, it is not gradual, because each gradual one will become the agent and non-agent in the past and future. Therefore, since there is no sequence in everything, all actions exist only simultaneously until now, and for it, it will be extremely contradictory to be the agent and not the agent in the past and future. The contradiction between the agent and the non-agent is impossible on one object. The same entity is also momentary until that time, so for this, sequence and simultaneity are established without connection. In this way, for the non-momentary, the act of pervading is not visible, because the existence itself is blocked, so it abides in the moment, so it is pervaded by the moment, and for it, it is pervaded by it, and it is established as the moment in whatever dharma it is established. Now this should be examined, in the dharma of the example, from the dharma that is not to be established, how is pervasion held here? Some say that it is from the dharma of the example, like smoke. Otherwise, because there is no purpose of establishing, and pervasion is established, if the two dharmas are not established, it will not arise. Because the pervasion of fire and smoke is completely established, when fire is established, one does not seek the inference born from the sign of smoke, which is the cause of the establishment of fire. This is a different arrangement, like this: He sees two dharmas, He holds pervasion in the example. Only seeing the intellect, He holds pervasion in the direction.
Tibetan
།དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཉེར་བསྡུས་པས། །སྤྱི་ཉིད་ལ་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པས། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་དག་གིས་མེ་དང་དུ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་མེ་དང་ལྡན་པར་འགྲུབ་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་འདི་ཁོ་ན་འབའ་ཞིག་མཐོང་བས་བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལ་གང་གིས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དོན་མེད་པ་ཡིན། དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་ལ་རྟོགས་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱབ་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་པ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཙམ་དམིགས་པ་སྟེ། གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་གང་ན་ཚང་བང་གི་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་རྟོགས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་ནང་དུ་མི་འདུ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟ་བས་ན་ཡོད་པའི་སྤྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཁྱབ་པ་སོ་སོར་རྟོགས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱབ་པ་རྟོགས་ན་ཆོས་ཅན་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་འཛིན་ན་དེ་ལ་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་ཁྱབ་པ་གང་དུ་རྟོགས་ཏེ། དཔེར་ན་ཚང་བང་དུ་མཐོང་བས་མེ་དང་དུ་བའི་ཁྱབ་པ་གཟུང་བས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པ་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པར་འཛིན་པ་ནི་ཚང་བང་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་སོ་སོར་རྟོགས་པས་ཀྱང༌། གང་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཤུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་མ
Chinese
而且，一切都归结起来，就是专注于共相本身。因为它适用于有法，所以是通过比量来理解的。如果通过现量见到火和烟作为因和果的自性成立，那么这两者的周遍关系就成立了。如果通过现量成立具有火，那么比量就没有结果了。在周遍关系成立之前，其他的量在有法上不会立即成立。如果仅仅因为看到这里要成立的法，通过能破的威力，就能理解它被两个刹那所周遍。那么，用什么来成立它就是没有意义的。如果说，正因为没有意义，所以如果像理解有刹那周遍一样理解有法，那么也会立即理解。不是这样的，具有一切总摄的周遍关系是所立成立的支分。因此，这仅仅是专注于成立的法，而不依赖于有法的特殊性。就像“哪里有烟，哪里就有火”一样。然而，“哪里有厨房的烟，哪里就有火”就不是这样。同样，在这里，如果通过“凡是存在的，就是刹那”来理解周遍关系，那么成立的法也不会包含在有法之中，更不用说所要成立的法了。因此，在分别理解存在的共相、成立的法、法方的法性和周遍关系之后，由于这两者的力量，所要成立的法适用于有法，那么怎么会说比量没有结果呢？如果理解了这样的周遍关系，因为没有对有法进行特别执著，如果执著于周遍关系，那么在哪里理解所见的存在的周遍关系呢？例如，如果通过在厨房中见到而把握了火和烟的周遍关系，那么就不是在例子的有法上把握周遍关系。如果这样说，那是不对的。已经说明了，执著于周遍关系，就没有对厨房进行特别执著。即使分别理解了周遍关系和法方之法，因为凡是理解了法方之法的，就理解了被所要成立的法所周遍，难道不是间接地理解了所要成立的法吗？怎么会说成立者没有意义呢？
English
Moreover, when everything is brought together, it is to focus on the universal itself. Because it applies to the subject of qualities, it is understood through inference. If fire and smoke are established as the nature of cause and effect by those who see with direct perception, then the pervasion of these two is established. If being with fire is established by direct perception, then inference is without result. Before the pervasion is established, it is not established as momentary on the subject of qualities by another valid cognition. If only this quality that is to be proven here is seen, then by the power of that which can negate, it is understood that it is pervaded by two moments. Then, by what is that which proves it meaningless? It is meaningless because if one understands the subject of qualities as having momentariness, then one also understands it as momentary. If one says that, it is not so. The pervasion that possesses the collection of all is a limb of the establishment of what is to be proven. Therefore, this is merely focusing on the quality that proves, without relying on the particularity of the subject of qualities. It is like saying, "Wherever there is smoke, there is fire." However, it is not like saying, "Wherever there is smoke from the kitchen, there is fire." Similarly, here also, if the pervasion is understood by saying, "Whatever exists is momentary," then if the quality that proves is not included among those that exist in the subject of qualities, what need is there to mention the quality that is to be proven? Therefore, after separately understanding the generality of existence, the quality of the proving quality, the property of the side, and the pervasion, because by the power of these two, the quality that is to be proven applies to the subject of qualities, how can it be said that inference is without result? If such a pervasion is understood, because there is no special grasping of the subject of qualities, if one grasps the pervasion, then where does one understand the pervasion of existence that is seen? For example, if one grasps the pervasion of fire and smoke by seeing it in the kitchen, then one is not grasping the pervasion on the subject of qualities of the example. If one says that, it is not so. It has been shown that grasping the pervasion does not involve special grasping of the kitchen. Even by separately understanding the pervasion and the property of the side, because whatever understands the property of the side understands that it is pervaded by what is to be proven, is it not implicitly understanding what is to be proven? How can it be said that the prover is meaningless?