Tibetan
པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ལ་སྒྲའི་གསལ་བ་ཉིད་མཐོང་བ་ཉིད་རྩོད་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་སྒྲའི་གསལ་བ་གཉིས་མཉན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ་དུ་བའི་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱབ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་མེད་པར་བཤད་དོ། །འདིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། མཉན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྨོངས་པ་ལྟོས་ན་མཉན་པར་བྱ་བ་ ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་མེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོས་པས་ཁྱབ་པ་མི་འཛིན་ནོ། །དེ་མ་བཟུང་ན་གཉི་ག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པས་ཁྱབ་པ་བཟུང་ན་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རིགས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པ་བསྟན་ཏོ། །ཕྱི་རོལ་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་རྨོངས་པའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲ་རྣམས་ལ་བརྩོན་ན་སྒྲ་གཞན་དཔེ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་ན། དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དཔེ་གང་ཞིག་གཞག་པར་བྱ། །གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཞུགས་པས་ཇི་ལྟར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པ་ཡིན། ནང་གི་ཁྱབ་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མཁས་པ་དཔལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀུ་མཱ་ར་ཀ་ལ་ཤ་དང༌། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། ནང་གི་ཁྱབ་པ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ།
Chinese
这是以傲慢的态度来阐述的。因为，对于有法来说，声音的清晰度本身就是争论的基础。否则，就会变成有法不成。可见与不可见的声音的清晰度，是可听的理由，是烟的总相。因此，为了存在周遍包含一切的可能性，就像存在等一样，说可听性本身是能立，没有过失。在这里，次第和同时的不现行本身是有害的量，产生可听的知识本身就是可听性。因此，如果考虑到愚昧，那么可听性 本身就是不共的。而且，对于不共来说，也不可能包含一切。由于通过了知所立法的有法周遍，而了知所立法，能立就变得没有意义了。如果说“不要变成没有结果”，那就是不执持周遍。如果不执持周遍，就会对二者都产生怀疑，从而变成不定。如果通过包含一切而执持周遍，那么按照如前所示的道理，能立就是有结果的，因此应当了知存在等能立没有过失。这样，就通过两种方式显示了不共的不定。对于说外周遍的人来说，能立也是同样的。如果考虑到不愚昧的想法，那么可听性本身的理由是没有过失的，就像存在等一样。如果在确定且具有的声音上努力，那么其他声音就是例子。如果对于一切声音都存在颠倒的认识，那么由于没有例子，应该在那上面安立什么例子呢？由于有害的量已经介入，怎么会是不共的不定呢？内部周遍，大学者吉祥宝生寂所著完毕。印度堪布鸠摩罗迦罗奢和比丘释迦光翻译。 内部周遍。宝生寂。
English
This is explained with an attitude of pride. Because, for the subject of debate, the very clarity of sound is the basis of the dispute. Otherwise, it would become an unestablished subject. The clarity of sound, whether visible or invisible, is the reason for being audible, it is the general characteristic of smoke. Therefore, in order for the pervasion to exist with the inclusion of everything, just like existence and so on, it is said that audibility itself is the proof, without fault. Here, non-apprehension in sequence and simultaneously is the valid means of cognition that is harmful, and the very act of generating auditory knowledge is audibility itself. Therefore, if ignorance is taken into account, then audibility itself is unique. Moreover, for the unique, it is impossible to include everything. Since the subject of proof is understood through the pervasion of the subject of proof, the means of proof becomes meaningless. If it is said, "Do not become without result," then pervasion is not apprehended. If pervasion is not apprehended, doubt will arise about both, and thus it becomes uncertain. If pervasion is apprehended by including everything, then according to the reasoning shown above, the means of proof is fruitful, therefore it should be understood that the means of proof such as existence is without fault. Thus, the uncommon uncertainty is shown in two ways. For those who speak of external pervasion, the means of proof is the same. If, considering the thought of non-ignorance, the reason of audibility itself is without fault, just like existence and so on. If one strives for sounds that are definite and possess certainty, then other sounds are examples. If there is a reversed understanding of all sounds, then since there is no example, what example should be established on it? Since the harmful valid cognition has intervened, how can it be an uncommon uncertainty? The Inner Pervasion, written by the great scholar, the glorious Ratnakara Shanti, is completed. Translated by the Indian Abbot Kumarakalasha and the monk Shakyaod. Inner Pervasion. Ratnakara Shanti.