Tibetan
རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བའི་དོན་འཛིན་པས་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པས་གྲུབ་པར་ནུས་སོ། །འདི་ལྟར་གང་ལ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་སྲིད་པ་དེ་ལ་ནི་དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་མཐོང་སྟེ། ལྷ་སྦྱིན་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ་མཐོང་བར་བྱེད་པར་བྱེད་པས་གཞན་དུ་གྱུར་ན་ཡང་ངས་སྔར་མཐོང་བ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ན་སྔར་གང་མཐོང་བ་དང་གང་ཡང་ཕྱིས་མཐོང་བ་དེ་གཉིས་ལྷ་སྦྱིན་དང༌། མཆོད་སྦྱིན་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ལ། ལྟ་བ་དང་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ངོ་ཤེས་ པའི་རྟོགས་པ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ངོ་ཤེས་པ་དང༌། གང་གིས་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འདིར་ཐ་དད་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པས་ཐ་དད་པ་སེལ་ཏོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟོགས་པ་པོ་དག་གིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ངས་མཐོང་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ལ་སྐད་ཅིག་མའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་མ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །ངོ་ཤེས་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཚད་མ་ཡང་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོལ་བ་དང་བསྔོས་པ་དང་སྨྲས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་དྲན་པ་མཐོང་བ་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲན་པར་བྱེད་པའི་གཅིག་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་མས་བྱས་པའི་དུ་མ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་མེད་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་ཅིང་གནོད་པར་བྱེད་པ་
Chinese
因为执著自性，所以不是无意义的。因此，由于感官的追随和执著于接近的意义，所以成为现量对说刹那性有损害。同样，对于此，以比量有损害，所以能够成立。如此，对于任何极度相异的事物，记忆和认识等是不可能存在的，这是显而易见的。看到天施的人，对于供施，不会认识到“那就是他”，即使变成另外一个人，也不会产生“我以前看到的就是他”这样的记忆。如果事物是刹那性的，那么先前所见和之后所见的天施和供施，由于极度相异，就不会成为认识的对象。由于观看和认识者是相异的，所以认识的觉悟也不会产生，就像天施和供施一样。因此，应当通过事物本身来理解，认识者和被认识者是同一个对象。因此，在这里，相异不是认识的对象的遍，与此相违的就是认识的对象本身。因此，通过观察相违的遍，可以消除相异。因此，量（ प्रमाण ）的意义是这样的：凡是认识的对象，就不是相异的。例如，觉悟者们同时看到的事物的自性，你所看到的就是我所看到的，这样就产生了认识。同样，有些事物也成为了认识的对象。因此，对于这些事物来说，刹那性的特征是没有相异的。因此，像这样，以比量完全成立的唯一性，仅仅能够损害非刹那性的自性。对于认识者来说，量也应当随后理解。同样，对于委托、奉献和陈述等，当看到记忆时，以先前所说的方式，仅仅是显示产生记忆的唯一性，因此仅仅是对刹那性所造的众多事物造成损害。因此，像这样，对于刹那性来说，没有成立的现量，也没有比量，并且也没有损害。
English
Because of clinging to intrinsic nature, it is not meaningless. Therefore, because of the senses following and clinging to the near meaning, becoming manifest is harmful to the assertion of momentariness. Similarly, for this, inference can establish harm. Thus, it is seen that memory and recognition, etc., are impossible for anything that is extremely different. One who has seen Devadatta does not recognize the offering as "that is him," and even if he becomes someone else, he does not have the memory of "what I saw before is him." If things are momentary, then what was seen before and what is seen later, Devadatta and the offering, because they are extremely different, will not become objects of recognition. Because the viewer and the recognizer are different, the realization of recognition will not arise, just like Devadatta and the offering. Therefore, it should be understood through the things themselves that the recognizer and the recognized are the same object. Therefore, here, difference is not pervasive of the object of recognition, and what contradicts this is the object of recognition itself. Therefore, by observing the contradictory pervasive, difference is eliminated. Therefore, the meaning of valid cognition (pramana) is this: whatever is the object of recognition is not different. For example, the nature of things seen simultaneously by those who have realization, what you see is what I see, and thus recognition arises. Similarly, some things also become objects of recognition. Therefore, for these things, the characteristic of momentariness has no difference. Therefore, in this way, the oneness that is fully established by inference can only harm the non-momentary nature. The valid cognition in relation to the recognizer should also be understood accordingly. Similarly, for entrustment, dedication, and statements, etc., when memory is seen, in the manner previously explained, it is only showing the oneness that produces memory, and therefore it only causes harm to the many things made by momentariness. Therefore, in this way, for momentariness, there is no establishing perception, nor is there inference, and there is no harm.
Tibetan
ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་གྲགས་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཡིན་པས་གྲགས་པས་ཀྱང་གནོད་དོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་ཉོན་ཅིག །དོན་གང་ཞིག་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དང་སྐར་མ་ཤེས་པའི་གཙུག་ལག་དག་ཏུ་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་དུས་སུ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་རྟོགས་པར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཅིག་སྡོད་ཅིག་ཅེས་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དུས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་རྟོགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ གཞན་དག་གི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་དུས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དུས་གང་ལ་སྔ་ཕྱིའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ནི་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། །དུས་གང་ལ་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དུས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་བརྗོད་མི་ནུས་སོ། །དུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་བརྗོད་པ་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་ནི་སྔ་ཕྱི་དབེན་པའི་དུས་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་ལྟའོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་ནི་ཚིག་གི་དོན་ཤེས་པ་ཅན་ཉིད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དཔེ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དཔེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་གིས་དངོས་པོ་གཞན་དག་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དག་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེས་ན་གལ་ཏེ་ཡང་དཔེ་ལ་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པར་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བླངས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་སྒྲུ
Chinese
是现量和比量。一切世间的名声也因为事物只是稍微存在一段时间，所以名声也会损害。因此，刹那本身是无法成立的，如果这样说。那么，请听这个回答。对于所说的“不了解哪个事物会变成刹那之声所表达的意义”，这是不合理的。因为在世间和星算学中，刹那之声被理解为表达短暂的时间，就像说“请停留一刹那”。“刹那、顷刻、须臾”等词语，也是通过刹那来表达对短暂时间的理解。因此，跟随其他论典的理解，并进入世间人的理解，刹那之声就是表达短暂的时间。对于无法区分先后差别的时刻，那就是与先后两部分分离的刹那。对于存在时间差别的时刻，依赖于差别的时刻，极其微小难以言说。因为时间极其微小，所以表达极其微小的时间，刹那之声似乎是指远离先后的时刻。因此，刹那之声本身就是理解词义的人。对于所说的“要成立刹那不存在例子”，也应该回答。虽然这里有例子，但仅仅凭借相似的法，其他事物就变成它的自性，这并不合理。因此，成立周遍的量需要将所立和能立显示为周遍和被周遍的事物。当显示了彻底成立周遍的能立时，就能理解所立，否则就不能理解。因此，即使在例子中存在刹那坏灭，也仅仅是通过彻底成立周遍的量来显示，才能成立刹那坏灭。如果那样，如果在所立的法性上，通过成立周遍的量来成立刹那性，那么采用“存在”这个理由就没有意义了，如果这样说。在法性上成立周遍
English
are direct perception and inference. The fame of all beings also harms because things exist for only a short time. Therefore, the momentariness itself cannot be proven, if you say so. Then, listen to this answer. It is unreasonable to say, "One does not understand which thing will become the meaning expressed by the sound of a moment." Because in the world and in astrology, the sound of a moment is understood to express a short time, just as one says, "Please stay for a moment." The words "moment, instant, short while" are also spoken with the understanding that they express a short time. Therefore, following the understanding of other treatises and entering into the understanding of worldly people, the sound of a moment expresses a short time. The moment in which it is not possible to distinguish between before and after is called a moment that is separate from the two parts of before and after. The moment in which there is a distinction of time, depending on the moment of distinction, is extremely small and cannot be expressed. Because time is extremely small, the sound of a moment, which expresses extremely small time, seems to refer to the moment that is devoid of before and after. Therefore, the sound of a moment itself is one who understands the meaning of words. It should also be answered to what was said, "There is no example for proving momentariness itself." Although there are examples here, it is not reasonable for other things to become its nature merely by means of similar dharmas. Therefore, the measure of establishing pervasion must show the object to be proven and the means of proof as things that are pervaded and pervading. When the means of proof that thoroughly establishes pervasion is shown, then the object to be proven will be understood, otherwise it will not be. Therefore, even if there is momentary destruction in the example, momentary destruction is established only by showing it as a measure that thoroughly establishes pervasion. If that is the case, if momentariness is established by the measure of establishing pervasion on the very nature of the object to be proven, then taking the reason called "existence" will become meaningless, if you say so. Establishing pervasion on the very nature