Chinese
是啊。因为在境上显现的，没有相似的自证的缘故。在识的相上相似的，一切心都有。如果这样认为，就不要特别说境相似了。在此所取的显现上，没有紧接着的识显现。境是相同之故，唯有蓝色等显现。蓝色等显现的识，如果紧接着是，那时彼境即是彼，那时彼也与义不相同。存在本身不是真实相同。如无常、不净等，如来对彼也，不是所取的显现。因为不应缘外境，如果认为境是所取的份儿，那彼的体性也不合理，为何心不分别？彼即是心的显现，不是在那里显现的心。境不是他异之故，也不是产生者，如何彼是所欲？外面的微尘聚合，因为各个支分没有完成，如果不是所缘，如何？认为二者都没有。能执的相的识，如果舍弃体性和二者的相，如何不是所缘一样，也不认为有所取的相。与先前的识相似的，所认为的所缘是什么？那也不合理，在识上，紧接着的识不显现。如果声识之后，产生色相的识，识、所缘和彼，如何是相似的？有些认为，产生相同识的，能力是所缘。那也不合理，因为根于心中不显现能力。 对于所取，以境决定是安住于境，因为从世间成就义，不说具有体性。识和能力在世间，没有决定为义，体性也没有，那如何是所缘？从世间道理和教证，对外境的所缘，应当完全观察，不是常恒的所知。欲与不欲等色，真实来说不是外在的唯一。因此，这仅仅是心，做起来容易没有关联。苦等一个色上，具有功德等串习因，以因的差别而果。
English
Yes. Because in what appears as an object, there is no similar self-awareness. Similarity in the aspect of consciousness exists in all minds. If you think so, don't specifically say that the object is similar. In this apprehended appearance, the immediately following consciousness does not appear. Because the object is the same, only blue and so on appear. If the consciousness that appears as blue and so on is immediately following, then that object is that, then that is also not the same as the meaning. Existence itself is not truly the same. Like impermanence, impurity, etc., the Tathagata also, is not the apprehended appearance. Because it is not appropriate to focus on external objects, if you think that the object is part of what is apprehended, then that nature is also unreasonable, why doesn't the mind distinguish? That is the appearance of the mind, not the mind that appears there. Because the object is not different, nor is it a producer, how is that desired? The aggregation of external dust particles, because each part is not completed, if it is not an object of focus, how? It is believed that neither exists. The consciousness of the aspect of the grasper, if the nature and the aspects of both are abandoned, how is it not the object of focus, and the aspect of the grasped is not considered. What is the object of focus that is considered similar to the previous consciousness? That is also unreasonable, on consciousness, the immediately following consciousness does not appear. If after the sound consciousness, the consciousness of the form aspect arises, how are consciousness, object of focus, and that similar? Some believe that the ability to produce the same consciousness is the object of focus. That is also unreasonable, because the ability does not appear in the root of the mind. For what is to be grasped, it is determined as an object and abides in the object, because the meaning is accomplished from the world, it is not said to have characteristics. Knowledge and power are not determined as meaning in the world, and there is no characteristic, so how is it an object of focus? From worldly reasoning and teachings, the focus on external objects should be fully examined, it is not a constant knowable. Desires and dislikes, etc., are not really the only external. Therefore, this is only the mind, it is easy to do and has no connection. On one form of suffering, etc., there are qualities such as habitual causes, and the result is due to the difference of causes.
Tibetan
་བུ་ཡང༌། །ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །དོན་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག །གོམས་པ་ལས་ནི་སྡུག་སོགས་གཟུགས། །དེ་བཞིན་གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་ངོ༌། །དགའ་དང་གདུང་གཉིས་གོམས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་མིན་པར། །འདོད་ན་དེ་ནི་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་སུན་འབྱིན་བྱེད། །དེ་བས་དམིགས་པ་མེད་པའི་དངོས། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དོན་བྱེད་སྣང་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་མེད་ཕྱིར་ན་དེ་མེད་དོ། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་དོན་རྣམས་ནི། །མེད་པར་ཡང་ནི་བྱེད་འདོད་པས། །དེ་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མེད་འདོད་ན། །ཁོ་བོ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཕྱི་དོན་གྲུབ་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། །ལོག་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལས། །བྱེད་པར་འགྲུབ་པར་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་ངེས་ཐོབ་པ་ཡིས། །ལུས་ལ་ཕན་དང་གནོད་བྱེད་པ། །འཁྲུལ་པ་ལ་ནི་དེ་མེད་ཀྱི། །བྱེད་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་ན་ནི་འདོད་སྤྱོད་པ། །དེ་ཡི་ངེས་བ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །ཁུ་བ་འབྱུང་ཙམ་མ་ཡིན་ན། །འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་ག་ལ་ཞིག །ཁུ་བ་འདོད་ཆགས་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར། །རྨི་ལམ་ལས་གཞན་དག་ཏུའང་འབྱུང༌། །འདོད་པས་བུད་མེད་རེག་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་མི་སླུ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བུད་མེད་སྣང་བ་ལ། །འདོད་པ་བསྟེན་ལས་བྱུང་ཡིན་ན། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་སེན་མོ་དང༌། །ཅི་ཕྱིར་སོས་བཏབ་ལ་སོགས་མིན། །གལ་ ཏེ་བུད་མེད་མེད་པར་ཡང༌། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་འབྱུང་ན་ནི། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་སེན་མོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་སོས་བཏབ་ལ་སོགས་མིན། །ཆགས་ལས་ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ། །བློ་ཡི་དོན་ནི་བྱས་སོ་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་བཟང་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ཙམ་མི་བརྗོད། །བུ་རྙེད་ལ་སོགས་གང་དག་ཏུ། །རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི། །མཐོང་བ་དེ་ཡང་སླུ་བ་ཡིན། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ལས་སྐྱེས། །དེ་བཞིན་དམྱལ་བའི་སྲུང་ལ་སོགས། །ཡོད་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་རྣམ་པ་ཙམ། །དོན་བྱེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་མ་གྲུབ་བོ། །ཐ་དད་ལུས་སུ་སྣང་བ་ལ། །རྒྱུད་གཞན་དུ་ནི་གྲུབ་ཡིན་ན། །དམྱལ་བ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཡོད། །ཅི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་རྟོགས་བའི། །ཆོ་གས་དུག་རྣམས་འཇིག་འགྱུར་བ། །ལྷ་ཡིས་རྗེས་སུ་འཛིན་མཛད་ཅིང༌། །རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་བ། །སྔོན་གྱི་ཆོ་ག་དང་བྲལ་བ། །གང་ཕྱིར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི
Chinese
子亦然。 利益之别当区分。 于义显现为蓝色之， 知识彼之彼无间。 串习生起苦等色， 如是自他生他者。 喜与忧二串习之， 差别即是作区分。 若谓非由义之相， 彼是为何之缘故？ 妄加诽谤而驳斥。 是故无境之事物， 无论如何皆不应理。 作用显现故成立。 彼无故则彼亦无。 如梦损害诸事物， 亦欲令其成虚无。 是故作用存在故， 设若欲谓外境无？ 仅由我等造作之， 不言外义能成立。 由颠倒识之自性， 见其造作能成立。 然由获得义决定， 于身作益及作损， 于错乱则彼非有， 唯有少许造作故。 梦中受用欲乐者， 彼之决定将生起， 若非仅是精液生， 何能获得欲乐义？ 精液乃是贪欲果， 故于梦外亦能生。 若谓贪欲触妇女， 如何即非为欺诳？ 设若妇女显现上， 乃由耽著贪欲生， 如梦损害指甲等， 为何不敷药等事？ 设 若无有妇女亦， 若谓依彼能生起， 如梦损害指甲等， 云何不敷药等事？ 由贪生起精液时， 谓心已作其义故， 如是作为非贤善， 云何不言仅作为？ 于得子等等诸事中， 梦中见真实之事者， 所见彼事亦欺诳， 说者乃由业所生。 如是地狱之狱卒等， 存在故唯是识之相， 何者作用皆非有。 是故唯心不成立。 于显现为异体身， 若谓成立为异续， 地狱有情亦如是， 何故非为他有情？ 如是明了坛城之， 仪轨能令诸毒灭， 天神摄受作加持， 安住于自誓句者， 远离往昔之仪轨， 以何作用不能故？ 是故心之
English
The son is also like that. Distinguish the specifics of benefiting. That which appears blue in meaning, Immediately after that knowledge. From habituation, forms such as suffering arise, Likewise, others arise from others. Distinguish the specifics with the difference of habituation of joy and sorrow. If you want it not from the aspect of meaning, Why is that for? Fabricating and refuting. Therefore, an object without an object of focus, Is not reasonable in any way. It is established because of the appearance of function. Because that is absent, that is also absent. Like harm in dreams, all things, Also wanting to make them non-existent. Therefore, because there is function, If you want to say that the external is non-existent? Just by my doing, I do not say that the external meaning is established. Because from the nature of wrong knowledge, It is seen that doing is established. However, by obtaining the certainty of meaning, Doing benefit and harm to the body, In delusion, that is not there, Because there is only a little doing. In dreams, enjoying desires, That certainty will arise, If it is not just the arising of semen, How can the meaning of desire be obtained? Semen is the result of desire, Therefore, it also arises in other than dreams. If desire is touching a woman, How is it not deceiving? If on the appearance of a woman, It arises from relying on desire, Like harm in dreams, nails, etc., Why not apply medicine, etc.? If even without a woman, If it arises relying on that, Like harm in dreams, nails, etc., How not apply medicine, etc.? When semen arises from desire, Saying that the mind has done its meaning, Such action is not good, How not say just acting? In all things such as finding a son, Seeing the truth in dreams, That which is seen is also deceiving, The speaker is born from karma. Likewise, hell's guards, etc., Because they exist, they are only aspects of consciousness, Whatever function is not there. Therefore, mind-only is not established. In what appears as a different body, If it is established as a different continuum, Beings in hell are also like that, Why are they not other sentient beings? Likewise, the certain realization of the mandala, The ritual can destroy all poisons, The deity takes care of them, Those who abide by their own vows, Separated from the rituals of the past, Why is it that function is not possible? Therefore, of the mind
Tibetan
ས་དེ་མ་བྱས། །གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་ཇི་ལྟ་བུར། །གང་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཡོད་ན། །ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་འཇུག །དོན་ཡོད་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཛིན་པར་འདོད། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་དྲུང་སོང་ནས། །བྱ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་མ་ཡིན། །གང་གིས་མཇུག་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བ། །རང་སེམས་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་སེམས་དེ་ཡིན། །འདས་པར་གྱུར་བའི་སེམས་དྲན་པ། །ཡང་དག་འཇུག་པ་གང་ཡིན་བ། སེམས་དེ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ལས་ནི། །བྱུང་བ་མིན་ཕྱིར་འཛིན་མ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ལུ་མི་གཉིས་བའི། །ངོ་བོ་རབ་ཏུ་མ་ཤེས་ཕྱིར། །དོན་བཞིན་མིན་ཞེས་གང་སྨྲས་པ། །དེ་བཟང་མིན་གཉིས་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིས། །དེ་གཟུང་མ་ལུས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བཤད་པ་ཡིན། །གཉིས་མིན་རྣམ་པར་རིག་ཕྱིར་མིན། །བསྟན་པར་བྱ་མིན་ངོ་བོ་ཞིག །རིག་གོ་ཞེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །གཞན་གྱི་རིག་བྱ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཅི་རབ་ཏུ་བསྟན་ནུས་སམ། །ཕ་རོལ་སེམས་ནི་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར། །ཡིད་ཀུན་དམིགས་མེད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གང་དུ་ཡང༌། །ཕྱི་ཡི་གཟུང་བ་མིན་ཞེ་ན། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཇི་ལྟ་བུ། །རང་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་པས། །རང་རིག་ཁོ་ནར་ཟད་ན་གོ །རང་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཞེས་བརྟག་པར་ཟད། །ལོགས་ཤིག་པ་ཞིག་ཤེས་ན་ནི། །བློ་ཙམ་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མི་གཉིས་ཁོ་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མེད་འདོད་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ཀྱང༌། །དེ་ཡུལ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད། །གཉིས་རྣམ་གྲོལ་བའི་ཤེས་པ་ལ། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ཀུན་རིག་ཅེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་ཡ་མཚན་ཆེ། །དེ་ཕྱིར་འཛིན་བའི་ངོ་པོར་ཡོད། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཡང་དམིགས་པ་གཞན། །ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་གྲང་གི །བདག་གི་བློ་ངན་དེ་རྡུགས་སོ། །སྔོན་དུ་རྒྱུ་ཕྱིར་རེས་འགའ་ཞིག །གཉེན་པོ་གོམས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཉེས་པའི་ཚོགས། །གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་ཟད་སྲིད་ཀྱི། །བྱིས་པའི་སེམས་ནི་ཐམས་ཅན་དུ། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་ན། །གང་ཞིག་གོམས་པས་ཡོངས་ཟད་པ། །གཉེན་པོའི་སྐབས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་དོ་སྙམ་བའི་ཤེས་པ་གང༌། །བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཡིན། །གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས
Chinese
彼未曾作。 了知他心之智， 如实非义，如何耶？ 何之时有他人心， 彼智即为能趣入。 欲执取有义彼之相， 识之相状。 于自境之近处行， 如所作事而未执取。 由何者随其后而生， 自心了知亦如是。 如是所说之相状， 能执取者即是彼心。 忆念已逝之心， 何为真实趣入耶？ 彼心由彼之因， 非生故不执取。 佛陀行境二者之， 自性未能善知故， 凡所说非如实者， 彼非善恶二者故。 唯由智之执取， 彼能执取无余所取故， 是故说为一切智者， 非为了知二者之相。 非为指示之自性， 凡所说为了知者， 他人之所知为何者， 彼能善为指示耶？ 为了知他者之心故， 是故有彼之所缘故， 一切心皆非无所缘。 若彼等任何处， 皆非外境之所取者， 如何能为一切智者？ 唯以自心而了知， 若仅尽于自知耶？ 唯以自心而了知故， 仅是揣度为一切智者。 若了知各别之一者， 则不转为唯是智慧之见。 为了知二者之故， 若欲谓无有罪过者， 如何如是了知亦， 彼境是有所缘者耶？ 于二者解脱之智， 于一切相皆为全知者， 彼之所作甚为稀奇。 是故有执取之自性。 虽为一切智然所缘， 少分亦无者， 智者等了知几何耶？ 我之恶慧甚为低劣。 先为因故，偶尔， 能生起对治串习故， 贪欲等诸过患之聚， 能永尽故。 孩童之心于一切时， 皆为二者之相故， 何者由串习而永尽， 对治之时则无有。 谓空性之智者， 是为趣入言说之相。 若与二者之自性相应， 如何彼为对治耶？ 贪欲