Tibetan
་ཏན་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་སྨོད་བྱེད་པའང༌། དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་དོན་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་བ་མི་འདོད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་བྱེད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། མང་དུ་སྣོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བར་འདོད་བས་སོ། །དེའི་ལུགས་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྔར་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གཉིས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ཡང་དག་བའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་བ་དགོས་པ་དང་བཅས་པར་སྟོན་ཏོ། །སྔ་མའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟག་རྣམ་པར་རྩེན་པས་ནི། ཟློས་པའི་སྐྱོན་སྦང་བ་དང༌། རྩོམ་པའི་རྒྱུ་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ལས་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ དགོས་པ་བསྟན་པ་ནི་ལས་དེ་ལས་གཞན་དག་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བདག་དང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་དགོས་པ་སྟོན་པའི་ངག་ནི་ཚིག་ཡིན་ལ་དེ་དང་དོན་དུ་འབྲེལ་བས་ངེས་པ་མེད་ལ། ཚིག་ཁ་ཅིག་དོན་ལ་སྐྱེས་པ་ཡོད་ཀྱང་དེའི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་དཀའ་བས་ན་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞེའོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཡང༌། གནོད་བྱེད་མ་མཐོང་བས་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་ལ་དེ་ལས་འཇུག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ན་རེ་ངག་དེ་མ་བརྗོད་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གནོད་པར་བྱེད་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་དུ་གནས་པས་ངག་དགོས་པ་མེད་ལ། ཐེ་ཚོམ་ནི་ཚད་མར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེས་འཇུག་པ་ཡང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཉམས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ལས་མི་འཇུག་ན་ངག་དང་བོ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། གཞན་དག་ཁྱོད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འགོག་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ་ཞེའོ། །ཁོ་བོ་ནི་འདི་སྐད་སྨྲ་སྟེ། གཞན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཅི། དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ངག་དང་བོ་དགོས་པ་ཡོད་བར་ངེས་པས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དགོས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པས་གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་གྲུབ་པར་བྱེད་ན་ནི་དག་དག་གི་དགོས་པ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པ་ཡིན
Chinese
即使对具有殊胜功德者稍作诽谤，也是不如法的。不如法是与正法相违背的一面，即不希望堕入恶趣等。如果对如此伟大的功德之源行布施，那广为受用就更不用说了。因此，要慈悲怜悯处于痛苦之因的世间众生，因为希望他们脱离痛苦之因。那么，这其中的道理是怎样的呢？之前已经说过，这是理性的论著。因此，已经阐述了利益和无利益等二者。这表明了需要具备正确的认识的自性之理。之前的偈颂中，以老虎嬉戏的姿态，消除了重复的过失，并阐述了写作的缘由。如果说阐述正确的认识的必要性有什么必要呢？对于一切事业的写作，阐述必要性是为了让人们从事该事业以外的其他事情，这是我和其他一些宗派的观点。其中一些人说，阐述必要性的言语是词语，它与意义相关联，因此是不确定的。有些词语虽然与意义相关，但很难理解其差别，因此有分别念的人不会执着，所以有分别念的人会成为从事的因。其中一些人说，有分别念是不确定的，但由于没有看到损害，因此会对意义产生怀疑，并由此而从事。对此，前者说，即使不表达那个言语，也能成立，并且由于没有看到损害，因此自然而然地处于怀疑之中，因此不需要言语。怀疑是不合格的量，因此由此而从事也会丧失分别念。如果不是因为怀疑而从事，那么最初的言语有什么必要呢？其他人说，你不应该开始做这个论述，因为没有必要，这是为了表明阻止的理由没有成立。我这样说：为了表明别人的理由没有成立，这是什么意思呢？如果说因为有必要，那么最初的言语因为确定有必要，所以会使有分别念的人从事。如果对必要性产生怀疑，那么理由就会因为怀疑而无法成立，那么所有的必要性都会产生怀疑。
English
Even slightly slandering those who possess excellent qualities is improper. Impropriety is the opposite of what is proper, namely, not wishing to fall into the lower realms, etc. If one gives to such a great source of merit, what need is there to mention benefiting many? Therefore, one should have compassion for sentient beings who dwell in the cause of suffering, because one wishes them to be free from the cause of suffering. What is the reason for this? As has been said before, this is a treatise on reasoning. Therefore, the two, benefit and non-benefit, etc., have been explained. This shows that it is necessary to have the nature of correct knowledge with reason. In the previous verse, by the tiger playing, the fault of repetition is eliminated, and the cause of writing is explained. If one asks, what is the need to explain the necessity of correct knowledge? For all undertakings, explaining the necessity is for the purpose of engaging others in activities other than that undertaking, according to some schools, including myself. Some say that the words explaining the necessity are words, and because they are related to meaning, they are uncertain. Although some words are related to meaning, it is difficult to understand their distinctions, so those with conceptual thought will not grasp them, and therefore those with conceptual thought will become the cause of engagement. Some say that conceptual thought is uncertain, but because no harm is seen, doubt arises about the meaning, and from that, one engages. To this, the former says that even if that word is not expressed, it can be established, and because no harm is seen, one naturally remains in doubt, so there is no need for words. Doubt is not a valid measure, so engaging from it also loses conceptual thought. If one does not engage from doubt, then what is the need for the initial word? Others say that you should not begin to compose this treatise, because there is no need, and this is to show that the reason for stopping is not established. I say this: What does it mean to show that the reason of others is not established? If it is said that it is because there is a need, then the initial word, because it is certain that there is a need, will cause those with conceptual thought to engage. If doubt arises about the need, then the reason will not be established because it is consumed by doubt, then all needs will generate doubt.
Tibetan
་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་དག་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་དག་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་གི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ངག་དང་བོས་དམ་བཅས་པ་ལྟར། གཞུང་གི་དོན་དམིགས་པས་ན་མི་སླུ་བར་གྲུབ་པས། འདིར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་ངག་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་ངག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་བར་སྐབས་ལ་སོགས་པས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཕན་པ་ནི་བླང་བར་བྱ་བའོ། ། མི་ཕན་པ་ནི་དོར་བར་བྱའོ། །ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ནི་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་བ་དག་གོ །འཐོབ་པ་དང་སྦོང་པ་ནི་འཐོབ་པ་དང་སྤོང་བདག་སྟེ། ཕན་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབྱེ་བས་གཉིས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་ཚེ་འདི་བ་ཙན་དན་དང༌། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དང༌། ཚེ་གཞན་པ་བདེ་འགྲོ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དང༌། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། །དོར་བར་བྱ་བ་ཡང་བཅུ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚེ་འདི་ཉིད་དུག་དང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་བའོ། །ཚེ་གཞན་པ་ནི་ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་བའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོར་བར་བྱ་བ་ནི། ཐར་བ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འཁོར་བ་ཉིད་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྲིད་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ནི། སངས་རྒྱས་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རྒྱུད་ལ་སྟེ་བཅུའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་ནི་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་དག་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་དག་ནི་ངེས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། ལོག་པའི་ཤེས་བ་ལས་ནི་དོན་དང་ཕྲད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །བསྟན་པ་དང་ཕྲད་ན་ཡང་དག་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཞེས་གྲངས་ངེས་པར་གཟུང་བར་མཛད་དོ། །འདིའི་རྒྱུན་ནི་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ།
Chinese
是安住于说“是”的方面。因此，应当这样理解：凡是对论典作者有信心的人，他们也会以正确的方式对论典的必要等产生信心，因为这是可信之语。那么，如何对论典作者产生信心呢？就像在其他论典中如何以言语和呼唤立下誓言一样，由于以正确定位了论典的意义，因此成立为不欺骗。在这里也是同样的，因为这是撰写论典时的言语。因此，言语的差别应当与意义相关联，并通过场合等来把握，如果不是这样，就会陷入没有士夫介入的过失。有益的应当接受， 无益的应当舍弃。有益和无益，就是有益和无益的那些。获得和舍弃，就是获得和舍弃的主体，与有益等按照顺序对应。其中，有益的分为世间和出世间两种。世间的是指今生的檀香和花鬘等事物，以及来世的善趣和享受等的自性。出世间的是指仅仅是解脱，以及菩萨本身，还有佛陀本身的差别，这样就是五种。而且，这些的因有五种，总共是十种。应当舍弃的也有十种，通过世间和出世间的差别来区分。其中，世间的今生就是毒药和蛇等。来世就是恶趣等。出世间应当舍弃的是：与解脱不相符的轮回本身，以及菩萨本身的声闻等，还有有，以及佛陀本身，就是非佛陀本身。同样，对于它的因也是十种。这样，二十种就是所谓的有益和无益。这些获得和舍弃，必定是以正确的知识为先导的，因为从错误的知识中，丝毫也无法与意义相符。即使与教法相遇，也是因为是正确的知识。那么，什么是正确的知识呢？正确的知识有两种，这样确定了数量。此处的延续将在下文阐述。
English
It is abiding in the aspect of saying "it is so." Therefore, it should be understood in this way: those who have faith in the authors of treatises will also have faith in the necessity of the treatises, etc., in a correct manner, because it is a trustworthy statement. How does one have faith in the authors of treatises? Just as in other treatises, vows are made with words and calls, since the meaning of the text is correctly aimed, it is established as not deceiving. Here too, it is the same, because it is the speech at the time of composing the treatise. Therefore, the distinctions of speech should be related to the meaning and grasped by occasion, etc. If it is not so, it will lead to the fault of no person's involvement. What is beneficial should be accepted, What is not beneficial should be abandoned. Beneficial and not beneficial are those that are beneficial and not beneficial. Obtaining and abandoning are the agents of obtaining and abandoning, corresponding to the beneficial, etc., in order. Among them, the beneficial is divided into two: worldly and transcendental. The worldly are things like sandalwood and flower garlands in this life, and the nature of good rebirths and enjoyments, etc., in the next life. The transcendental are just liberation, and the bodhisattva himself, and the distinctions of the Buddha himself, so there are five kinds. Moreover, there are five causes for these, making ten in total. There are also ten to be abandoned, distinguished by the worldly and the transcendental. Among them, the worldly in this life are poison and snakes, etc. The next life is the evil realms, etc. The transcendental to be abandoned are: samsara itself, which is incompatible with liberation, and the shravakas, etc., of the bodhisattva himself, and existence, and the Buddha himself, which is the non-Buddha himself. Similarly, there are ten for its cause. Thus, twenty kinds are called beneficial and not beneficial. These obtaining and abandoning must be preceded by correct knowledge, because from wrong knowledge, there is not even a little correspondence with meaning. Even if one encounters the teachings, it is because it is correct knowledge. So, what is correct knowledge? Correct knowledge is of two kinds, thus the number is determined. The continuation of this will be explained below.