Tibetan
ར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བ་དང་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་སྨྲ་བ་ཆར་བཅད་པ་ཐོབ་པ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རིགས་པས་བྱས་ན་དེ་དག་ལས་གཅིག་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་སྨྲ་བ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད་ལ་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྤངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་པ་རྒྱལ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡང་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཕམ་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཁྱེད་སྨྲ་བ་ནི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་ལས། ཕྱིར་ རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མངོན་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང༌། དེས་གནས་མ་ཡིན་པ་དང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་རྗོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ། འདི་ལས་འདི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་གིས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྟེ་ངེས་པར་ཡུལ་གཞན་ཁྱད་པར་བདེ་བའི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བསྟན་ན་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པར་དམ་བཅས་ནས། དམ་བ
Chinese
不是如此。因此，前派论者和后派论者获得辩论机会却不进行驳斥，即使这样，如果运用理智，他们中的任何一方都不会像以前那样获得胜利或失败。回答者做出看似错误的回答，但并没有放弃自己的论证，因为论证本身无法成立。反驳者没有获胜，因为他没有充分展示所有错误，从而未能建立论证的基础。反驳者也没有指出任何真正的错误。因此，像这样放弃辩论和考察并不是失败的依据。将非处所视为驳斥的处所，这是对无处所的追随，因为对驳斥处所的定义产生了错误的理解。另一方面，你说非驳斥处所不是应该驳斥的，这是一种追随，因为应该认识到它本身就是应该驳斥的。在这里，如果反驳者从论证者那里明显地指出论证不是真实的错误，并且他将非处所和非错误明显地与驳斥的处所联系起来并表达出来，即使这样，由于不理解表达真实错误的定义的答案，当展示出另一方的虚假答案时，无畏本身就是应该驳斥的。从这个意义上说，这并不是另一个驳斥的处所。然而，当反驳者表达了论证中真实的错误时，另一个人用看似错误的词语来表达，并且当他展示出真实的错误时，仅仅用看似论证的词语来驳斥它。像这样的情况与虚假的理由没有什么不同，因为为了明确另一个特殊容易理解的地方，必须将虚假的理由表达为驳斥的处所。如果展示了这一点，那么展示其他东西就是没有意义的。由于已经承认了既定的结论，所以没有确定性。附带提到的是，没有既定的结论，因为在承诺了它的某些含义之后，承诺
English
It is not so. Therefore, the former proponent and the latter proponent obtain the opportunity to debate but do not refute, even so, if done with reason, none of them will be victorious or defeated as before. The respondent makes what appears to be a flawed response, but does not abandon his own argument, because the argument itself cannot be established. The opponent is not victorious, because he has not fully demonstrated all the flaws, thus failing to establish the basis of the argument. Nor does the counter-opponent point out any real flaws. Therefore, abandoning debate and examination like this is not a basis for defeat. To associate a non-locus with a locus of refutation is to follow what is not a locus, because a false understanding arises regarding the definition of a locus of refutation. On the other hand, your saying that a non-locus of refutation is not what should be refuted is a following, because it should be recognized that it itself is what should be refuted. Here, if the opponent manifestly associates and expresses from the proponent the fault that the argument is not true, and he manifestly associates and expresses the locus of refutation with the non-locus and the non-fault, even so, because of not understanding the answer to the definition of expressing a true fault, when the other's false answer is shown, fearlessness itself is what should be refuted. In this sense, this is not another locus of refutation. However, when the counter-opponent expresses the true fault in the argument, the other expresses it with words that appear to be faults, and when he shows the true fault, he refutes it with words that appear to be arguments. Such a situation is no different from fallacious reasons, because in order to clearly define another particularly easy-to-understand place, the fallacious reason must be expressed as the locus of refutation. If this is shown, then showing something else is meaningless. Since the established conclusion has been admitted, there is no certainty. Incidentally, there is no established conclusion, because after promising some of its meaning, the promise
Tibetan
ཅས་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལས་ཟློག་པའི་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའི་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། མེད་པའམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་གསལ་བ་འདི་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇི་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཁམ་པོར་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་འདིའི་དབྱེ་བ་འཛིན་པ་ན། དེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་སྐད་དུ་བརྒལ་ཞིང་ བརྟག་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་གཞན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བ་ཞེས་ཇི་ལྟར་མཚོན་པར་བྱ། ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་ན་ཆོས་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལྡོག་པ་ལས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཚིག་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་དམ་བཅས་པ་མེད་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ཡོད་པར་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཀྱང་མི་མངོན་པ་དང་མངོན་པ་དག་མེད་པར་པར་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པ་ཆད་པ་མེད་པ་དང༌། འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ནས། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་འཇིག་པ་དང༌། མེད་པའི་ཡང་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཁས་བླངས་པས་འགྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་གང་དེས་མེད་བ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་པོ་གསལ་བ་འདི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། གཏི་མུག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་སྐྱེ་གནས་ཐ་དད་བ་མད་པ་དེའི་གསལ་བ་འདིའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་པའི་ཕྱིར། གསལ་བ་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་མི་བརྗོད་པར་བདག་ཉིད་འདིར་རང་བཞི
Chinese
将与所说之义相反的词语顺带提出，会导致没有成立的边际，这就是没有成立的边际的认知。例如，已存在之物不会坏灭，不存在之物也不会产生。如果承认成立的边际，就会对宗派进行区分，因为看到以单一自性显现的事物会经历变化。例如，看到陶器等经历坏灭，这正是单一自性。如此一来，如果对具有快乐和痛苦的显现进行区分，那么从快乐等角度来看，它们就是单一自性。因此，他如此反驳并 陈述考察。对此，如何以其他方式来表示自性的变化呢？当其他法消失时，其他法得以进入的状态，那就是它的自性。其他法是什么，那就是它的变化。因为将自性的意义从消失转为不确定的词语。因此，他承诺不存在之物不会产生，已存在之物不会坏灭。存在和不存在，以及不显现和显现，以某种方式无间断地进入，并且不会发生进入，如此进行区分之后，像这样，如果承认已存在之物的自性会坏灭，以及不存在之物也会获得自性，就会导致没有成立的边际。然而，如果不承认，宗派就无法成立。对此，由于存在些许不确定性，因此顺带提出的词语说，不存在之物不会产生，已存在之物不会坏灭，为了证明这一点，他说，因为看到单一自性显现的事物会经历变化。他说，快乐、痛苦和愚痴是单一自性，没有不同的生处，因为看到该显现会经历变化，因为观察到该显现的自性没有差别。因为快乐等没有产生和坏灭，所以会证明所有具有该自性的事物都没有产生和坏灭。对于这一点，不指出理由的过失，而是在此自性中
English
Bringing forth words that contradict the meaning of what is being said leads to an absence of established limits, which is the understanding of the absence of established limits. For example, what exists does not cease, and what does not exist does not arise. If one accepts established limits, then one differentiates the tenets, because one sees that what is manifest with a single nature undergoes change. For example, seeing that pottery and the like undergo destruction is precisely a single nature. In this way, if one distinguishes the manifestations that possess happiness and suffering, then from the perspective of happiness and the like, they are of a single nature. Therefore, he refutes in this way and states the examination. To that, how else can one represent the change of nature? The state in which another dharma enters when another dharma ceases is its nature. What is another dharma is its change. Because the meaning of nature is turned from cessation to uncertain words. Therefore, he promises that what does not exist does not arise, and what exists does not cease. Existence and non-existence, as well as non-manifestation and manifestation, enter in some way without interruption, and entrance does not occur. Having thus distinguished, in this way, if one accepts that the nature of what exists ceases, and that what does not exist also obtains a nature, it leads to an absence of established limits. However, if one does not accept, the tenet cannot be established. To this, because there is some uncertainty, the words brought forth incidentally say that what does not exist does not arise, and what exists does not cease. To prove this, he says, because one sees that what is manifest with a single nature undergoes change. He says that happiness, suffering, and ignorance are a single nature, without different places of origin, because one sees that this manifestation undergoes change, because one observes that the nature of this manifestation has no difference. Because happiness and the like do not have arising and ceasing, it will prove that all things that possess that nature do not have arising and ceasing. To this, without pointing out the fault of the reason, but in this nature