Chinese
仅仅存在所立宗的法，才存在理由。如果作为有法者，也存在那样的特征的理由，那么这就不存在需要成立的法了。现量和比量进入损害需要成立的法，那些会从有法者那里遣除。仅仅因为存在它才存在理由，这会进入有法者。唉，事物变得非常糟糕了！如果对于其他来说，理由不存在需要成立的法，那么就不会产生，但仅仅对于有法者来说则不是。那为什么这个烦恼要骑在太监身上寻找快乐呢？如果显示对于有法者来说，即使没有需要成立的法也存在，那么应该如何说这个有法者具有需要成立的法呢？如果因为那个原因而说了没有损害，这样想：因为什么原因，仅仅在其他地方也存在理由，仅仅因为那个原因，才称之为具有未被量所损害的法的有法者。如果这样想，仅仅因为那些没有损害，就成立了需要成立的法，那么理由有什么作用呢？如果因为没有需要成立的法，就确定了会进入损害的量，那么如果没有损害，就需要成立的法成立，所以理由没有意义。因为即使有损害，也不能成立。如果不确定，那么也会没有损害的量，也可能没有需要成立的法，所以没有损害就没有作用。没有损害就是没有损害。那么是什么呢？是没有见到损害，那也是在某些情况下，即使可能存在损害，也会存在于人身上，所以那是运用理由的境。理由也害怕见到损害，难道不害怕损害吗？那么用什么来衡量损害，而想要运用在没有见到的地方呢？那个理由实际上无论有没有损害都可以，不需要依赖，而要运用在没有见到损害的地方吗？为什么要运用呢？为了成立需要成立的法。那么，它在某些情况下即使存在损害，也能成立需要成立的法吗？那么用什么来确定这个不存在呢？
English
Only when the property to be proven exists, does the reason exist. If the subject of the argument also possesses a reason with such characteristics, then there would be no property to be proven here. Direct perception and inference, which enter to harm the property to be proven, those would remove it from the subject of the argument. Only because it exists does the reason exist, this would enter the subject of the argument. Alas, things have become very bad! If for others, the reason does not have the property to be proven, then it will not arise, but it is not only for the subject of the argument. Why then does this affliction ride on a eunuch and seek pleasure? If it is shown that for the subject of the argument, even without the property to be proven, it exists, then how should one say that this subject of the argument possesses the property to be proven? If for that very reason, the absence of harm is mentioned, thinking: for what reason, only elsewhere does the reason also exist, only for that very reason, it is called the subject of the argument possessing the property that has not been harmed by valid cognition. If one thinks like this, only because those are without harm, the property to be proven is established, then what power does the reason have? If because there is no property to be proven, it is certain that the valid cognition that harms will enter, then if there is no harm, the property to be proven is established, so the reason is meaningless. Because even if there is harm, it cannot be established. If it is uncertain, then there will also be no valid cognition that harms, and it is also possible that there is no property to be proven, so without harm, there is no power. Absence of harm is absence of harm. What then is it? It is the non-perception of harm, that is also in some cases, even if harm may exist, it will exist in a person, so that is the object of applying the reason. The reason also fears seeing harm, does it not fear harm? Then with what measure is harm measured, and wanting to apply it to where it is not seen? That reason, in reality, whether there is harm or not, is fine, without relying on it, should it be applied to where harm is not seen? Why apply it? To establish the property to be proven. Then, in some cases, even if there is harm, does it establish the property to be proven? Then with what is it determined that this does not exist?
Tibetan
་ལ་འབད་པར་ཡང་མི་བྱེད་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱང་སྦྱོར། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གནོད་པར་བྱས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཡང་འདིས་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཅན་ལ་ཁས་མ་བླངས་ན། འཇུག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་སྲིད་ན་ཡང་ཁས་བླངས་ནས། སྦྱོར་བ་དེ་བཞིན་དུ། གནོད་པ་མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །ཁས་ལེན་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གནོད་པ་ཡོད་ན་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྦྱར་ཀྱང་མི་ནུས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བས། གནོད་པ་མི་སྲིད་པར་གཏན་ལ་མ་བབ་པར་སྦྱོར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གནོད་པ་མི་དམིགས་ན། ནུས་སོ་སྙམ་ན། དམིགས་པས་གནོད་པ་ལ་ཁྱབ་བམ་ཅི་ན། གང་གིས་ན་འདི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་གནོད་པ་སྲིད་པས་བྱས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལོག་ན། གནོད་པ་ལྡོག །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གནོད་པ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་ན་གནོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ལོག་ཀྱང་གནོད་པ་མི་ལྡོག་ན་ནི། གཏན་ཚིགས་ནུས་པ་མེད་པ་དེའི་སོན་འདུག་པས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཆོས་ཅན་ལ་རང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་དག་ལས་གཞན་དུ་ཡང་ཡོད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་འཇིག་པར་ཡང་མི་བྱེད་པས། དེ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གནོད་པ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དག་ནི་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གནོད་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་ནམ་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྨོས་པར་འོས་པར་འགྱུར་ན། གང་ཞིག་ཡོད་བཞིན་དུ་ཡང་གང་ཞིག་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་གྲང་ན། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་སྲིད་པ་འདི་ནི་མེད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། བཟློག་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་གཏན་ཚིགས་ དང་འགལ་བ་དག་གི་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་མེད་པ་ནི། ལོགས་ཤིག་ཏུ་འདི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བ་ལ་དམ་བཅས་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་མི་སྲིད་དོ། །དམ་བཅས་པ་འབའ་ཞིག་སྦྱོར་བ་ཡང་མེད་པས་དམ་བཅས་པའི་ཉེས་པ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འདིས་ནི་གྲངས་གཅིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཅན་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།
Chinese
也不努力，也运用论式。即使如此，被损害的对境本身，不是论式的体性，因为即使存在损害，它也能起作用。即使如此，如果不向怀疑者承诺，就不允许进入。就像对不可见的事物存在损害的可能性，但在承诺之后，就像运用一样，对不可见的损害也会运用。如果承诺，就没有区别。如果说存在损害就不能起作用，如果那样，即使运用也不会起作用，所以在没有确定不存在损害之前，不应该运用。如果认为不可见损害就能起作用，那么可见性是否遍及损害呢？因为如果这样，论式因存在损害而不会失去作用，如果它消失，损害也会消失。即使如此，仅仅因为不可见损害就能成就所要证明的事物，所以论式是无意义的，因为如果不可见，就不存在损害。即使可见性消失，损害也不消失，那么论式就不是运用，因为它潜藏着无能的力量。因此，对于有法，自己所要证明的事物存在与不存在之外的其他事物，既不证明也不破坏，所以仅仅陈述它不是能力。因此，损害和不存在就不会出现的事物不是同时存在的，因此，不存在损害的自性不是其他。如果应该将它说成与它不同的特征或相同的体性，那么在存在的情况下，什么会变成其他呢？例如，就像说存在于与宗法一致的宗法中一样。即使存在不存在就不会出现的事物，但存在损害的可能性，这是因为不存在所要证明的事物，以及相反的不存在就不会出现的事物与论式相违背的对境中，不存在损害。它的不存在，应该单独陈述这两者的体性。因此，在论式运用中，承诺的过失是不存在的。因为没有仅仅承诺的运用，所以不应该说承诺的过失。这排除了想要陈述单一数量的人。
English
Nor do they strive, nor do they apply reasoning. Even so, the object that has been harmed itself is not the nature of reasoning, because even though harm exists, it can still function. Even so, if one does not promise to the doubter, it is not permissible to enter. Just as there is a possibility of harm to the invisible, but after promising, just as one applies, one will also apply to invisible harm. If one promises, there is no difference. If one says that if harm exists, it cannot function, if that is the case, even if one applies it, it will not function, so it is not appropriate to apply it without establishing that harm does not exist. If one thinks that invisible harm can function, does visibility pervade harm? Because if it is like this, the reasoning will not lose its function because of the existence of harm, and if it disappears, the harm will also disappear. Even so, just because invisible harm can accomplish what is to be proven, the reasoning is meaningless, because if it is invisible, there is no harm. If visibility disappears but the harm does not disappear, then the reasoning is not an application because it harbors the seed of impotence. Therefore, for a subject, other than the existence and non-existence of what one wants to prove, it neither proves nor destroys anything, so merely stating it is not a capacity. Therefore, harm and what does not arise without absence are not coexistent, therefore, the nature of absence of harm is not other. If it should be said that it is a different characteristic or the same nature from it, then what will become other while existing? For example, it is like saying that it exists in a property that is consistent with the property of the subject. Even though there exists what does not arise without absence, there is a possibility of harm, because in the object of what is to be proven by absence, and the opposite of what does not arise without absence contradicting the reasoning, there is no harm. Its absence should be stated separately as the nature of these two. Therefore, in the application of reasoning, the faults of commitment do not exist. Because there is no application of mere commitment, the faults of commitment should not be stated. This excludes those who want to state a single number.
Tibetan
།ཅི་ལྟ་བུ་གཅིག་ནི་རང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་བས་འདིར་གནོད་པ་དང་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཅི་དངོས་སུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཟླ་བོ་མི་སྲིད་པ་དེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའམ། བཟློག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཟླ་བོ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པ་ཞིག་ཡིན། ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཟླ་བོ་མ་བསྟན་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། ངེས་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འདི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ནི། དེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐེ་ཚོམ་ཅན་བཞིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས། འགའ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མཚན་ཉིད་མཚུངས་པ་ལ་ཟླ་བོ་སྲིད་པ་མཐོང་ན། ཟླ་བོ་མ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་དོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་གཉེན་པོ་གཅིག་ཏུ་བསལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་གྲངས་གཅིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཅན་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འགལ་བར་འདུ་ན་འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་ཞིག་རྟོགས་ནས་ཟླ་བོ་སྲིད་དམ་མི་སྲིད་པ་དག་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་དེའི་ངོ་བོ་ཡང་མི་སྟོན་ཏམ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཁྱད་ པར་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཐམས་ཅད་དུ་དོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཟླ་བོའི་གཏན་ཚིགས་མཐོང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང༌། དང་པོར་ཅིག་ཤོས་དང༌། ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །ཟླ་བོའི་གཏན་ཚིགས་སྲིད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པས་བརྟགས་ན་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་སྲིད་པ་དང་མི་སྲིད་པ་དག་མ་ངེས་པས་མཚན་ཉིད་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཟླ་བོའི་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འོ་ན་ནི་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ཉིད་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་འདིའི་གཏན་ཚིགས་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་
Chinese
因为唯一的一种情况是，它仅仅因为自身所要证明的事物而存在，所以在那里没有谬误。仅仅因为与它不同的事物会损害它自身，所以与它相悖的事物在这里也等同于损害。此外，实际上，不可能存在论式的对立面，这难道是正确的知识或反驳的原因吗？或者，是不明显存在的论式的对立面？会变成什么？如果说是不明显存在的论式的对立面，那么，因为它无法被确定，所以这不是一个定义。但也不是没有论式，因为不确定的属性不是它的定义，就像有疑问的方面一样。有疑问的属性不是论式，所以任何事物都不会变成论式，如果看到在相同的属性上有对立面存在的可能性，那么也会对没有看到对立面产生怀疑，因为没有区别。如果有区别，那就是论式的定义，因为它通过排除一个对立面来确定自身所要证明的事物，所以不是它的定义的事物不会变成论式。如果是这样，那么想要表达一个数字的想法是没有意义的。因此，与相悖的无谬误的定义会瓦解，因为具有自身定义的论式在同一个事物上相悖，就被称为无谬误的相悖。如果理解了对立面存在或不存在，那么需要观察的特殊性也不会显示其本质，因此，仅仅是没有区别，所以一切都会变成怀疑。即使是看到对立论式的论式，首先也不会注意到任何其他和细微的差别。对于所有可能存在的对立论式来说，也并非在所有情况下都无法注意到。如果用卓越的智慧来检验，就能看到，因此，因为存在和不存在是不确定的，所以定义也是不确定的，任何事物都不会变成论式。或者，是不明显存在的对立论式，正如所说，那么，当有人承认声音是常恒的时候，这就会变成唯一的论式。如果对于这个，有无常的论式
English
Because the only kind is that it exists only because of what it has to prove itself, so there is no error there. Only because something different from it harms it, so something contrary to it is also equivalent to harm here. Furthermore, is it actually the case that the opposite of the argument is impossible, is that correct knowledge or the cause of refutation? Or, is it an opposite of the argument that is not clearly shown? What will it become? If it is said that it is an opposite of the argument that is not clearly shown, then, because it cannot be determined, this is not a definition. But it is also not without an argument, because the uncertain attribute is not its definition, just like the questionable aspect. The questionable attribute is not an argument, so nothing will become an argument, if one sees the possibility of opposites existing in the same attribute, then one will also be suspicious of not seeing the opposite, because there is no difference. If there is a difference, then that is the definition of the argument, because it determines what it has to prove itself by excluding one opposite, so what is not its definition will not become an argument. If that is the case, then the idea of wanting to express a number is meaningless. Therefore, the definition of being contrary without error will collapse, because the arguments that have their own definition are contrary to each other on the same thing, and are called contrary without error. If one understands whether the opposite exists or does not exist, then the particularity that needs to be observed will also not show its essence, therefore, it is only without difference, so everything will become doubt. Even the argument that sees the opposite argument, at first, one will not notice any other and subtle differences. For all possible opposite arguments, it is also not the case that one cannot notice them in all cases. If one examines with excellent wisdom, one can see, therefore, because existence and non-existence are uncertain, so the definition is also uncertain, and nothing will become an argument. Or, it is an opposite argument that is not clearly shown, as it is said, then, when someone admits that sound is permanent, this will become the only argument. If for this, there is an argument of impermanence