English
Because it has been transformed. Because it is established from the absence of obstruction. If that meaning has no result, from the measure of knowledge itself, to say that another meaning is the result. Knowledge with a determined nature is a measure, and after that measure arises, it further understands the meaning, if it is said like that, there is no result. If it is said that the knowledge that distinguishes is a measure, it is not at the time of the knowledge that distinguishes the generalities and so on, and the knowledge that distinguishes things and so on is the result. Because that distinction and the other are different. Different is that the distinguisher and the distinguished things are different, and it is also unreasonable to become a measure in other realms and to become a result in others. For example, cutting and dissecting with sandalwood utensils, it has not been seen to cut meat with it. If it is said that it is the cause of the knowledge of the distinguished things, so it is also its realm, that is not right, because it is too broad. If it is like that, then all the authors will become one, because it is the cause of the knowledge of the distinguished things, it is its author. Therefore, for whomever it is said to have the action of karma, then it should be its result. Other, there is not on that, and there is also no result of not further understanding the distinction on that, and there is no measure. If it is two, if it is said that the knowledge of distinguishing itself also becomes both the measure and the measured, just like when one knows oneself, it also becomes the measured, and it is also like the grasper. No, it will also become the distinguished thing. If it is like that, then the knowledge of the distinguished thing will also obtain both the measure and the measured. If it is said that knowledge and the known are other meanings, it will also become the measure and the measured, just like the knowledge of knowing oneself, that itself will also become the two things. The knowledge of distinguishing is the same as oneself, it is not right to say that, and it should be combined for both. If it is like that, then even if the known is understood, what is not understood, and the separation from doubt and inverted understanding, that becomes the result, that is also unreasonable. Because of what? It is not for everything such as not understanding.
Tibetan
དུ་མ་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཏུ་གཟས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བས་སོ། །མ་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང༌། ལོག་པ་འབྲས་བུར་ཡོད་མ་ཡིན། །ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་བྱ་ན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཞལ་བྱར་འགྱུར་བ་ནི་མི་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ཀྱི་མདོ་ལས་རེ་ཞིག་གང་འབྲེལ་པ་འབའ་ཞིག་ ལས་གྲུབ་པ་དེ་རྫས་ལ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་སོ། །བདག་དང་དབང་པོ་དོན་དུ་ཕྲད་པ་ལས་གང་གྲུབ་པ་དེ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཚད་མ་ལས་དོན་གཞན་དུ་འདོད་དེ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པ་ཚད་མར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དག་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་དང་ཡིད་དུ་ཕྲད་པ་ཚད་མའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་གང་འདི་སྐད་ཐེ་ཚོམ་དང་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཤེས་པ་དག་ལས་གྲུབ་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དག་གོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །བཞི་པོ་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་དང༌། གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་བརྟག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། མངོན་སུམ་ནི་ཡུལ་ལྟ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་ཙམ་ཞེས་པ་པ་ནི་བཞི་པོ་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟག་ཅིང་དཔྱོད་པ་གང་ལ་སྲིད། །དབང་པོ་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པ་ཚད་མར་སྨྲ་བས་ནི་ལྷག་པར་བསྟན་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དབང་པོ་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པ་ཚད་མར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཚེ་དོན་མཐའ་དག་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་ཡིད་དུ་ཕྲད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཡུལ་ཐ་དད་ལ་ཡུལ་གཞན་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལ་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་སྔར་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་དང་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ལ་ལྟོས་པ་མངོན་སུམ་ཞེས་ནི་སྦྱར་བར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དུ་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི། ཡུལ་ལ་ལྟ་བའི་དོན་ཅན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་རྣམས་དང་སྦྱར་མི་བྱ། །དབང་པོའི་བློ་རྣམས་ནི་རང་གི་དོན་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་མི་འཐད་དོ། །འདི་ནི་འདིའི་སྤྱི་ཡིན་ཞིང་རྫ
Chinese
那些从不理解等产生之确定性是不存在的，因为在某些情况下，仅凭猜测就能产生知识。即使允许存在不理解等，谬误也不会作为结果存在。如果将“谬误”称为不存在不理解等，那么不存在之物就不是结果，因为它将成为可衡量之物，因为不进行思辨。这样一来，暂时而言，有理智者之现量就不是理智。分别部者的经中说，暂时而言，仅仅从关联中成立者，对于物质是现量。又说，从自我和根识与境相遇而成立者，是其他的。有些人认为境异于量，因为它是非共同的原因，所以认为根识与境相遇是量。另一些人则说，因为是主宰，所以自我和意相遇是量。这样一来，这与所说由怀疑和决定的知识所成立者，是现量和有相知识相违背。从四者相遇而生的知识，与从决定而生者是不相同的，因为决定是观察在前，而现量仅仅是观看境。所谓仅仅观看境，是指从四者相遇而生，对于此，哪里会有观察和思辨？说根识与境相遇是量者，实际上没有任何额外的指示。按照说根识与境相遇是量者的观点，当想要知道“这是什么”时，将执持一切境，因为与一切的自性相遇。对于说自我和意相遇者，也如先前所说，在不同的境上，对于一个境是量，对于另一个境是结果是不存在的。此外，依赖于总相的差别，以及依赖于物质、性质和作用的现量，是不应结合的，因为从根识与境相遇而生者，具有观看境的意义。不应与差别结合。因为根识的智慧仅仅是执持自己的境，所以与差别结合是不合理的。这是此的总相，并且是物质。
English
Those certainties arising from non-comprehension, etc., do not exist, because in some cases, knowledge arises merely from guessing. Even if non-comprehension, etc., are allowed to exist, error does not exist as a result. If 'error' is called the absence of non-comprehension, etc., then that which does not exist is not a result, because it will become measurable, since there is no speculation. Thus, for the time being, the direct perception of those with reason is not reason. The Sutra of the Vaibhashikas says that, for the time being, that which is established solely from relation is direct perception for substance. It also says that that which is established from the encounter of self, sense faculty, and object is other. Some consider the object to be different from the valid cognition, because it is a non-common cause, so they consider the encounter of sense faculty and object to be valid cognition. Others say that because it is the chief, the encounter of self and mind is valid cognition. Thus, this contradicts what is said that what is established from doubts and decisive knowledge is direct perception and inferential knowledge. The knowledge born from the encounter of the four is not the same as that born from determination, because determination is preceded by investigation, while direct perception is merely seeing the object. The so-called merely seeing the object is born from the encounter of the four; for that, where would there be investigation and speculation? Those who say that the encounter of sense faculty and object is valid cognition actually have nothing further to indicate. According to the view of those who say that the encounter of sense faculty and object is valid cognition, when one wants to know 'What is this?', one will grasp all objects, because one encounters the nature of everything. For those who say that the encounter of self and mind is valid cognition, as previously stated, there is no such thing as being valid cognition for one object and a result for another on different objects. Furthermore, direct perception that relies on the distinction of generality and that relies on substance, quality, and action should not be combined, because what is born from the encounter of sense faculty and object has the meaning of seeing the object. It should not be combined with distinctions. Because the wisdom of the sense faculties only grasps its own object, it is unreasonable to combine it with distinctions. This is the generality of this, and it is substance.
Tibetan
ས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་འབྲེལ་པའོ་ཞེས་དང་གི་དོན་གཉིས་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཡིད་ཀྱི་བློས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ལ་འཐད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དྲི་མངར་རོ་ཞེས་འཛིན་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་དག་དབང་པོ་ཐ་དད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྫས་གཅིག་པས་དབང་པོ་དུ་མའི་གཟུང་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཅིག་མིན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དུ་མར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དབང་པོ་དུ་མས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་གཅིག་ཉིད་གང་དུ་མཐོང་ངོ༌། །གཅིག་མིན་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་གཅིག་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དུ་མའི་གཟུང་བྱ་ཡིན་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་འདོད་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྫས་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །མཐོང་ཞེ་ན། དེ་དག་གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་དབང་པོ་ཐ་དད་ཀྱང་ཡུལ་རྫས་ལ་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་ཉིད་དག་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་མཐོང་ན། འོན་ཀྱང་དེ་དབང་པོ་ལས་མིན། དེ་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་གཞན་དོན་མེད་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཡང་དབང་པོ་གཞན་གྱིས་འཛིན་ནུས་པར་འདོད་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དབང་པོ་དུ་མ་བརྟགས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་གཅིག་གིས་འཛིན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོས་ནི་རང་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱང་འཛིན་ནུས། རང་གི་ཡུལ་ལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་དད་པ་དང༌། །གྲངས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ལ་སོག་འཛིན་པར་ནུས་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་ཐ་དད་པར་དབང་པོས་འཛིན་ནུས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གྲངས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་དད་ལ་འཛིན་པ་ནི་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལས་ཐ་དད་པའི་རེག་བྱ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་མིག་གིས་གང་ཙུག་བཟུང༌། གང་དག་གལ་ཏེ་རེག་པའི་རྫས་མིག་གིས་འཛིན་ན་ནི་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡང་མིག་གི་རང་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་
Chinese
应当确定“与地等相关联”之“与”的两种含义，并同样进行观察。而且，因为是忆念等，所以对此以意的智慧进行区分才是合理的。否则，执持“气味香甜”也会变成现量。那样变化也是不合理的， 因为能区分者和所区分者是不同感官的对境的缘故。如果又说，因为是同一物，所以是多个感官的所取境，那么，那样就不是一，而是像色等一样变成多。对于色等，哪里能见到被多个感官所取的唯一性呢？不是一的色等也会变成一。如果认为即使是多个感官的所取境，也没有差别，那么色等也会像物一样变成唯一。如果说能见到，如果那些这样，即使感官不同，对于境物，识不相同，也只是没有见到而已，就像存在本身和功德本身等。因此，对于色等，陷入唯一性和多性是不成立的。如果见到这样的识不相同，然而，那不是来自感官。那不是通过感官而了知其他感官的境。为什么呢？因为其他感官会变得无意义。如果认为其他感官的境也能被其他感官执持，那么对于色等，分析多个感官就变得没有意义了。如果这样，因为色等是各自分开存在的，所以一个感官不能执持，这也是不合理的。为什么呢？因为感官能执持自己的不同对境。对于自己的对境，例如蓝色等的不同，以及数量等的不同，你认为感官能够执持不同的对境。如果执持数量等的不同，那就不是执持其他感官的对境。其他感官的对境就像与色不同的触觉一样，眼睛如何能抓住它呢？如果触觉的物体被眼睛抓住，那么其他感官的对境也是眼睛自己的对境了。因为已经明确承认了，即使是不同的，例如蓝色等
English
It is necessary to ascertain the two meanings of "and" in "related to earth, etc.," and examine it accordingly. Moreover, since it is memory, etc., it is only reasonable to distinguish this with the wisdom of mind. Otherwise, the perception of "the smell is sweet" would also become direct perception. It is also unreasonable for it to become so, because the distinguisher and the distinguished are objects of different senses. If one says that because it is the same substance, it is an object of multiple senses, then it is not one, but becomes multiple like form, etc. Where is the oneness seen in form, etc., which is to be apprehended by multiple senses? Non-one forms, etc., also become one. If it is asserted that even if it is an object of multiple senses, there is no difference, then form, etc., will also become one like substance. If it is said that it is seen, if those are like this, even if the senses are different, the knowledge of the object is not different, it is only not seen, like existence itself and quality itself, etc. Therefore, it is not established that form, etc., fall into oneness and multiplicity. If such non-different knowledge is seen, however, that is not from the senses. It is not knowing the object of another sense through the senses. Why? Because other senses would become meaningless. If it is asserted that the object of another sense can also be apprehended by another sense, then analyzing multiple senses for form, etc., becomes meaningless. If it is like this, since form, etc., exist separately, one sense cannot apprehend it, that is also unreasonable. Why? Because the senses can apprehend their own different objects. For one's own object, such as the difference of blue, etc., and the difference of number, etc., you think that the senses can apprehend the different objects. If apprehending the difference of number, etc., that is not apprehending the object of another sense. The object of another sense is like touch, which is different from form, how can the eye grasp it? If the object of touch is grasped by the eye, then the object of another sense is also the eye's own object. Because it has been clearly admitted, even if it is different, such as blue, etc.