Tibetan
་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་བདག་གིས་བཟུང་སྟེ། དེ་བཞིན་དང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཅིང་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་བ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་བདག་གིས་བཟུང་སྟེ། དེ་བཞིན་དང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཅིང་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་འཕགས་པའི་བདེན་བ་བཞི་རྣམས་བདག་གིས་དེ་ལྟར་བཟུང་ངོ༌། །དགེ་སློང་ངས་བསྟན་པའི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་བཟུང་བ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་ངས་བསྟན་པ་དགེ་སློང་འདིས་རབ་ཏུ་བཟུང་ཞིང་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདི་དག་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་དགེ་སློང་འདིས་རབ་ཏུ་བཟུང་ཞིང་དེ་བཞིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདི་དག་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དགེ་སློང་དག་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་སྔོན་མངོན་བར་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དྲན་བ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་འདུན་པ་དྲག་པོ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། འབད་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། མི་གཏོང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་འབད་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པས་བདེ་བར་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་གཞན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་རིག །ཅེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དགེ་ སློང་དག་ལྷ་དང་མི་རྣམས་གཟུགས་ལ་དགའ་ཞིང་གནས་ཏེ། གཟུགས་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། འགགས་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་སུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་སོ། །སྒྲ་ལ་དགའ་བ་དང༌། དྲི་ལ་དགའ་བ་དང༌། རོ་ལ་དགའ་བ་དང༌། རེག་བྱ་ལ་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་པ
Chinese
世尊开示说“这是苦圣谛”，我受持了。它不会改变成其他，它是唯一的，如实，不颠倒，对于圣者们是真谛，因此称为圣谛。世尊开示说“这是苦的生起、苦的止息、以及通往苦止息的道路”，我受持了。它不会改变成其他，它是唯一的，如实，不颠倒，对于圣者们是真谛，因此称为圣谛。尊者世尊所开示的四圣谛，我如是受持。比丘，我所开示的四圣谛被受持，太好了，太好了！为什么呢？因为我开示说“这是苦圣谛”，这位比丘完全受持，并且如是说……如同之前所说，这些对于圣者们是真谛，因此称为圣谛，直到这段话结束。苦的生起、苦的止息、以及通往苦止息的道路，这些圣谛被开示，这位比丘完全受持，并且如是说……如同之前所说，这些对于圣者们是真谛，因此称为圣谛，直到这段话结束。比丘们，因此，为了证悟先前未曾证悟的四圣谛，应当以正念和正知，怀着强烈的意愿、精进、努力、勤奋、不放弃、以及极大的精进。圣者所说的安乐，那是他人所能体会的痛苦。这段话的缘起是在舍卫城。比丘们，天人和人们喜欢并安住于色，对色完全欢喜、极其欢喜、非常欢喜，并且不离贪欲，当色灭尽时，天人和人们便安住在痛苦之中。对声音欢喜，对气味欢喜，对味道欢喜，对触觉欢喜，对法欢喜，对法完全欢喜，对法极其欢喜，并且非常
English
The Blessed One taught, "This is the noble truth of suffering," and I have taken it to heart. It will not change into anything else, it is the only truth, it is as it is, it is not inverted, and for the noble ones it is the truth, therefore it is called the noble truth. The Blessed One taught, "This is the arising of suffering, the cessation of suffering, and the path leading to the cessation of suffering," and I have taken it to heart. It will not change into anything else, it is the only truth, it is as it is, it is not inverted, and for the noble ones it is the truth, therefore it is called the noble truth. Venerable ones, I have taken to heart in this way the four noble truths taught by the Blessed One. Monks, it is good, good indeed, that the four noble truths I have taught are taken to heart! Why is that? Because I taught, "This is the noble truth of suffering," and this monk has fully taken it to heart and says, "Thus..." As before, these are the truth for the noble ones, therefore it is called the noble truth, until the end of this statement. The arising of suffering, the cessation of suffering, and the path leading to the cessation of suffering, these noble truths have been taught, and this monk has fully taken them to heart and says, "Thus..." As before, these are the truth for the noble ones, therefore it is called the noble truth, until the end of this statement. Monks, therefore, in order to realize the four noble truths that have not been previously realized, one should have strong aspiration, diligence, effort, exertion, non-abandonment, and great striving with mindfulness and awareness. The happiness spoken of by the noble ones is the suffering that others can perceive. The origin of this discourse is in Shravasti. Monks, gods and humans delight in and abide in form, completely delighting in form, exceedingly delighting in form, very much delighting in form, and not being free from desire for form. When form ceases, gods and humans abide in suffering. Delighting in sound, delighting in smell, delighting in taste, delighting in touch, delighting in phenomena, completely delighting in phenomena, exceedingly delighting in phenomena, and very much
Tibetan
ར་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། འགགས་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་སུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། མི་སྣང་བ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང༌། ཉེས་དམིགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། མི་སྣང་བ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང༌། ཉེས་དམིགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པས་གཟུགས་ལ་དགའ་ཞིང་གནས་ཏེ། གཟུགས་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་མངོན་བར་དགའ་བ་མེད་ཅིང་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་འགགས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་གནས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་དང༌། དྲི་དང། རོ་དང༌། རེག་བྱ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། མི་སྣང་བ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང༌། ཉེས་དམིགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ། །དེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་མི་སྣང་བ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང༌། ཉེས་དམིགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པས་ཆོས་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་མི་གནས་ཏེ། ཆོས་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་བར་དགའ་བ་མེད་ཅིང་ཆོས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་འགགས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་གནས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། གསུམ་འདུས་པ་ལས་རེག་པ་དང༌། རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེས་ཚོར་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། མི་སྣང་བ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང༌། ཉེས་དམིགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏེ། དེས་ཚོར་བ་འདི་དག་གི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། མི་སྣང་བ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང༌། ཉེས་དམིགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པས་གཟུགས་ལ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དེ་དག་ཟད་ཅིང་གཞན་གྱིས་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་དག་ཟད་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ
Chinese
并且欢喜，以及对法没有贪执，如果止息，则在天和人中处于痛苦之中。比丘们，如来应供正等觉，对于色的生起、灭没、滋味、过患和出离，如实了知。因为如实了知色的生起、灭没、滋味、过患和出离，所以安住于对色的欢喜，对于色没有普遍的欢喜，没有极度的欢喜，没有显现的欢喜，并且对色没有贪执，如果止息，则如来应供正等觉不住于痛苦之中。比丘们，如来应供正等觉们，对于声、香、味、触、法等的生起、灭没、滋味、过患和出离，如实了知。因为如实了知这些法的生起和灭没、滋味、过患和出离，所以不住于对法的显现欢喜，对于法没有普遍的欢喜，没有极度的欢喜，没有显现的欢喜，并且对法没有贪执，如果止息，则如来应供 正等觉不住于痛苦之中。那是什么原因呢？因为依靠眼和色，眼识生起，三者聚合产生触，触的缘故产生感受，即乐受、苦受和非乐非苦受。因此，他如实了知这些感受的生起、灭没、滋味、过患和出离。因为他如实了知这些感受的生起、灭没、滋味、过患和出离，所以对于色的普遍结合都已穷尽，并且其他结合的结合也已穷尽，从而成就涅槃和安乐。
English
And delight, and without attachment to the Dharma, if they cease, they dwell in suffering among gods and humans. Monks, the Tathagata, the Arhat, the perfectly enlightened Buddha, truly knows the arising, passing away, taste, fault, and escape of form. Because he truly knows the arising, passing away, taste, fault, and escape of form, he dwells in delight in form. There is no universal delight in form, no extreme delight, no manifest delight, and no attachment to form. If it ceases, the Tathagata, the Arhat, the perfectly enlightened Buddha, does not dwell in suffering. Monks, the Tathagatas, the Arhats, the perfectly enlightened Buddhas, truly know the arising, passing away, taste, fault, and escape of sound, smell, taste, touch, and dharmas. Because he truly knows the arising and passing away, taste, fault, and escape of these dharmas, he does not dwell in manifest delight in the Dharma. There is no universal delight in the Dharma, no extreme delight, no manifest delight, and no attachment to the Dharma. If it ceases, the Tathagata, the Arhat, the perfectly enlightened Buddha, does not dwell in suffering. Why is that? Because relying on the eye and form, eye consciousness arises, and from the union of the three, contact arises. Because of contact, feelings arise, namely pleasant, painful, and neither pleasant nor painful feelings. Therefore, he truly knows the arising, passing away, taste, fault, and escape of these feelings. Because he truly knows the arising, passing away, taste, fault, and escape of these feelings, all universal combinations with form are exhausted, and the combinations of other combinations are also exhausted, thus achieving Nirvana and bliss.