Tibetan
ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཅག་ལ་མ་བསྟན་མ་བཤད་སྙམ་པ་ལ། །དེ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་ རང་སངས་རྒྱས་དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་རིགས་ཅན་པ་རྣམས་ལ་བྱིས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་གཞི་དེ་ཡོད་ཀྱང་བྱིས་པ་དེ་དག་ལ་ངས་མ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་གཞི་དེ་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་མི་བཤད་སྙམ་པ་ལ། བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཀུན་གཞི་དེ་བཤད་ན་འཁོར་བའི་ཐ་མའི་མཐའི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ན་མི་རུང་བས་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་མི་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ངས་མ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཕྱིར་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་ལས་ལངས་ནས་ཡང་ཡུལ་རྣམ་པར་རིག་པ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྩ་བ་ལས་མ་བྱུང་མོད་ཀྱི་དེ་བས་ན་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མངོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལྷག་མ་ལུས་པའོ། །འདི་ལྟར་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པར་གྱུར་ནས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་རྣམས་མ་ལུས་པར་འགགས་ན་ཕྱིས་དེ་དག་ལས་ལངས་པའི་ཚེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཅི་ལས་སྐྱེས་ཏེ་སྐྱེ་པར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་ལས་ལངས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བས་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མངོན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་བདག་ཅག་ནི་འདས་པ་ཡང་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ལ་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སེམས་འགོག་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ཡང་ཕྱིས་ལྡང་བའི་སེམས་ཀྱིས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དུ་འདོད་དེ། དེ་བས་ན་སྦྱོར་བའི་སེམས་ཀྱི་དེ་མ་ ཐག་པའི་རྐྱེན་དེ་ལས་ལངས་པའི་ཚེ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བས་ཀུན་གཞི་མི་དགོས་སོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་བརྒལ་བ། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སེམས་དེ་བྱུང་བས་འགགས་པའི་འོག་ཏུ་སྙོམས་བར་འཇུག་པའི་རྫས་མང་པོས་བར་དུ་ཆོད་དེ་སྔ་མ་འགགས་ནས་རིང་དུ་ལོན་ནས་ཕྱིས་ལྡང་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ན་སྔ་མ་འགགས་པའི་སེམས་དེ་ལས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ། ཉན་ཐོས་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལན་སྨྲས་པ། བར་དུ་ཆོད་ཅེས་པའི་དོན་ནི་རིགས་འདྲ་བའི་རྫས་མང་པོས་བར་དུ་ཆོད་པ་ནི་བར་དུ་ཆོད་པའི་དོན་དུ་འདོད་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དུ་མི་རུང་གི་རིགས་མི་འདྲ་བའི་རྫས་མང་པོས་བར་དུ་ཆོད་པ་ནི་བར་དུ་ཆོད་བ་མ་ཡིན་བས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དུ་འདོད་དེ། དེ་བས་ན་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སེམས་དང་ཐ་མ་ལྡང་བའི་སེམས་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྫས་རིགས་མི་མཐུན་པས་མ་ཆོད་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་སྦྱོར་བའི་སེམས་ལས་ཕྱི་མ་ལྡང་བའི་ཚེ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བས་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་སྨྲས་པ། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སེམས་དེ་ལས་ལངས་བའི་སེམས་སྐྱེ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་སེམས་འགགས་ནས་བར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྫས་མང་པོས་ཆོད་དེ་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་ལས་གང་འགགས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ན་འགག་པ་མེད་པ་ལས་ལྡང་བའི་ཚེ་སེམས་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་བདག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང༌། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ནི་ཆོས་གང་གི་རྒྱུ་ཡང་མི་བྱེད་ལ། དེ་དག་ལས་འབྲས་བུ་གང་ཡང་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སེམས་ནི་འགགས་ཏེ་མེད་པ་ཡིན་པས་མེད་པ་དེ་ནི་ཆོས་གང་གི་རྒྱུ་ཡང་མི་བྱེད་ལ། དེ་ལས་འབྲས་བུ་གང་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་པ་རྣམས་སུན་བྱུང་བ་དང༌། མདོ་སྡེ་པས་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་སྨྲ་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སེམས་དེས་འགོག་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་འགགས་པའི་འོག་ཏུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྫས་མང་པོས་བར་དུ་ཆོད་ནས་སྦྱོར་བའི་ སེམས་ལས་ལྡང་བའི་ཚེ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ན་ཡང༌། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཚེ་ན་ལུས་ཡོད་པས་ལུས་ལས་ཕྱིས་ལྡང་བའི་ཚེ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ན་ཀུན་གཞི་དགོས་
Chinese
如果说有阿赖耶识，为什么不向我们开示解说呢？ 答：那是因为我没有向孩子们开示。 所谓“孩子们”，是指异生、独觉和阿罗汉等根器的人。 即使有阿赖耶识，我的意思也是没有向那些孩子们解说。 如果说有阿赖耶识，为什么不向孩子们解说呢？ 答：如果执著为“我”就不行了。 意思是说，如果解说了阿赖耶识，它会持续到轮回的最后尽头，因此会认为“所谓‘我’也就是它”，从而执著阿赖耶识为“我”。 如果孩子们执著阿赖耶识为“我”是不行的，为了不让他们执著为“我”，所以我没有解说。 为了用两种理性的论证来证明阿赖耶识的存在，所以才说“为了什么而有灭尽定、无想定，以及从无想状态中出来后，又产生了对境的能识别的识”。 虽然不是从根本上产生的，但因此，除了进入的六识之外，阿赖耶识是存在的，这是显而易见的，这是没有遗漏的剩余语句。 像这样，灭尽定、无想定，以及变成无想状态后，进入的六识全部灭尽时，之后从那些状态中出来的时候，如果没有阿赖耶识，那么进入的识从何而生呢？是不可能产生的。 因此，在灭尽定、无想定，以及从无想状态中出来的时候，进入的识也会产生，所以阿赖耶识是存在的，这是显而易见的。 就像那样说的一样，小乘论师们说：像这样，我们认为过去也是实有的，因此对于那些禅定，首先进入的是与灭尽相关的作意心，我们也认为那是后来生起的心识的直接因。 因此，从与作意心直接相关的那个因中，在出定的那一刻，进入的识就会产生，所以不需要阿赖耶识。
English
If there is an ālaya-vijñāna, why was it not shown or explained to us? Answer: That is because I did not show it to the children. The term "children" refers to beings such as ordinary beings, pratyekabuddhas, and arhats. Even if there is an ālaya-vijñāna, my meaning is that I did not explain it to those children. If there is an ālaya-vijñāna, why is it not explained to the children? Answer: It is not permissible if they grasp it as "self." The meaning is that if the ālaya-vijñāna were explained, it would continue until the very end of saṃsāra, and therefore they would think, "That which is called 'self' is also it," and thus they would grasp the ālaya-vijñāna as "self." If the children were to grasp the ālaya-vijñāna as "self," it would not be permissible. Therefore, in order not to lead them to grasp it as "self," I did not explain it. In order to demonstrate the existence of the ālaya-vijñāna with two lines of reasoning, it is said, "For what reason are there the cessation attainment, the non-perception attainment, and the arising of the consciousness that cognizes objects again after arising from the state of non-perception?" Although it does not arise from the root, therefore, apart from the entering six consciousnesses, it is evident that the ālaya-vijñāna exists. This is the remaining statement without omission. Like this, if the cessation attainment, the non-perception attainment, and the entering six consciousnesses after becoming a state of non-perception are all completely ceased, then when arising from those states later, if there is no ālaya-vijñāna, from what do the entering consciousnesses arise? It is impossible for them to arise. Therefore, even at the time of arising from the cessation attainment, the non-perception attainment, and the state of non-perception, the entering consciousnesses arise and occur, so it is evident that the ālaya-vijñāna exists. As it was said, the Śrāvakavādins said: Like this, we believe that the past is also substantially existent. Therefore, for those samādhis, the initial mind of application related to cessation, which is entered into, is also considered by the later arising mind to be the immediately preceding cause. Therefore, from that cause directly related to the mind of application, at the moment of arising from that, the entering consciousnesses arise, so the ālaya-vijñāna is not necessary.
Chinese
驳斥唯识宗的观点：首先，当最初的结合心生起并止灭后，被许多入定之物隔断，以至于前一刹那的心识止灭已经过了很久，之后当它再次生起时，如何能从先前止灭的心识中产生入定的识呢？小乘分别说者回答说：所谓“隔断”的含义是指被许多同类之物隔断，这被认为是隔断的含义，因此它不能成为直接因；而被许多不同类之物隔断则不被认为是隔断，因此它被认为是直接因。因此，最初的结合心和最后的生起心之间，由于禅定的事物种类不同，所以没有隔断。因此，当从先前的结合心中产生后来的生起时，入定的识就会产生，所以没有矛盾。唯识宗的人说：从最初的结合心中生起生起心是不合理的。为什么呢？因为最初的结合心止灭后，被许多禅定的事物隔断，已经过了很长时间，所以凡是止灭的东西就不存在了，因为它一点也不存在，所以从不存在的止灭中生起时，心识是不可能产生的，例如虚空中的花朵、我和自在天等。就像虚空中的花朵，以及外道所臆想的我和自在天等不存在一样，所以这些不存在的法不能作为任何法的因，也不能从中产生任何果，同样，最初的结合心已经止灭，不存在了，所以不存在的东西不能作为任何法的因，也不能从中产生任何果。这样，小乘分别说者就被驳倒了。经部师说：如果分别说者认为结合心生起止灭心，并在心识止灭后被许多入定之物隔断，以至于从结合心中生起时，入定的识不可能产生，但由于有灭尽定、无想定，以及无想定的存在，身体仍然存在，所以当从身体中再次生起时，心识会产生，因此需要阿赖耶识。
English
Refutation of the Vijnanavada View: First, when the initial joining mind arises and ceases, it is interrupted by many substances of absorption, so that it has been a long time since the previous moment of consciousness ceased. Later, when it arises again, how can the consciousness of absorption arise from the previously ceased consciousness? The Sravaka-Vibhajyavadins answer: The meaning of "interruption" refers to being interrupted by many similar substances, which is considered the meaning of interruption, so it cannot be a direct cause; but being interrupted by many dissimilar substances is not considered interruption, so it is considered a direct cause. Therefore, between the initial joining mind and the final arising mind, there is no interruption because the types of meditative objects are different. Therefore, when the later arising arises from the previous joining mind, the consciousness of absorption arises, so there is no contradiction. The Vijnanavadins say: It is unreasonable for the arising mind to arise from the initial joining mind. Why? Because after the initial joining mind ceases, it is interrupted by many meditative objects and has been a long time, so whatever has ceased does not exist, because it does not exist at all, so when arising from the non-existent cessation, consciousness cannot arise, just like flowers in the sky, "I" and Isvara, etc. Just as flowers in the sky, and the "I" and Isvara imagined by the heretics do not exist, so these non-existent dharmas cannot be the cause of any dharma, nor can any result arise from them. Similarly, the initial joining mind has ceased and does not exist, so the non-existent cannot be the cause of any dharma, nor can any result arise from it. In this way, the Sravaka-Vibhajyavadins are refuted. The Sautrantikas say: If the Vibhajyavadins believe that the joining mind gives rise to the cessation mind, and after the mind ceases, it is interrupted by many substances of absorption, so that when arising from the joining mind, the consciousness of absorption cannot arise, but because there are Nirodha-samapatti, Asamjnasamapatti, and the existence of the body during Asamjna, when consciousness arises again from the body, the Alaya is necessary.