Tibetan
་སྨོས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཚེ་དེ་ཙམ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །མིང་ལ་སེམས་དེ་གནས་པ་ཡིན། །མིང་ལ་གནས་པས་རྣམ་རིག་ལ། །དམིགས་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར། །བསྒོམ་པའི་རྒྱུ་ཡིས་དེ་ཡི་ཚེ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ལ་རེག །སྒྲིབ་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང༌། །དེ་ཚེ་དབང་འབྱོར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡང་ཡིན་ན། མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ཀྱིས་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་ལ་གཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་དེའི་སེམས་པ་ཅི་ལས་བྱུང་སྙམ་པ་ལ་དེའི་ཕྱིར། ཇི་སྲིད་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ལ། །རྣམ་པར་ ཤེས་པ་མི་གནས་པ། །དེ་སྲིད་འཛིན་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི། །བག་ལ་ཉལ་བ་མི་ལྡོག་གོ །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཡང་ན་གང༌། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་གཉིས་ཀྱི། །བག་ཆགས་བཅས་པས་སྔ་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཟད་ནས་གཞན། །རྣམ་སྨིན་སྐྱེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨོས་པ་དེ་སྨོད་པ་དང༌། མི་སྤོང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། ཇི་སྲིད་རྣམ་རེག་ཙམ་ཉིད་ལ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་དུའོ། །འཛིན་པ་གཉིས་ནི་གཟུང་བའི་འཛིན་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་དམིགས་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་བར་དུའོ། །འཛིན་པ་གཉིས་ནི་གཟུང་བའི་འཛིན་པ་དང༌། འཛིན་པའི་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་བག་ལ་ཉལ་ནི་མ་འོངས་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ས་བོན་བཏབ་པའོ། །ཇི་སྲིད་དུ་གཉིས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ལ་རྣལ་འབྱོར་བའི་སེམས་གནས་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་མི་ལྡོག་སྟེ། མི་སྤོང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིར་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་མ་སྤངས་ན་ནང་གི་དམིགས་པའང་མ་སྤངས་པར་བསྟན་པ། དེའི་ཕྱིར་དེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ད་ནི་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་དམིགས་པས། ཅི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནམ་སྨྲས་པ། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ཅེས། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་དམིགས་ནས་སུ། །ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་མདུན་འཇོག་ན། །དེ་ནི་ཙམ་ལ་མི
Chinese
说，因为通达了极其清净的体性。如是说：彼时仅见彼，心即安住于名。安住于名故，于识，极能舍弃所缘。以修习之因，于彼时，触及无所缘之界。从一切障中解脱，彼时获得自在。如是说，仅是彼识，以这个词语显示了现证。如果这些也仅仅是识，那么眼、耳、鼻、舌、身以色、声、香、味、触为所取，这样的心念是从何而生的呢？为此，如是说：ཇི་སྲིད་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ལ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པ། །དེ་སྲིད་འཛིན་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི། །བག་ལ་ཉལ་བ་མི་ལྡོག་གོ། 只要在唯识的自性中，识不安住，那么二取（能取和所取）的习气就不会退转。又或者说：ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་གཉིས་ཀྱི། །བག་ཆགས་བཅས་པས་སྔ་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཟད་ནས་གཞན། །རྣམ་སྨིན་སྐྱེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ།། 业的习气，以二取的习气而成为前者，识灭尽后，产生异熟果的就是它。如是说，那是呵责和不舍弃是怎样的呢？为此，ཇི་སྲིད་རྣམ་རེག་ཙམ་ཉིད་ལ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པ།། 只要在唯识的自性中，识不安住，就广说了。二取即是所取的执着和能取的执着，识不安住，直到对所取和能取进行观察之间。二取即是所取的执着和能取的执着，其习气是为了使未来的二取产生，所以在它们的一切根本阿赖耶识中播下了种子。只要瑜伽士的心没有安住在无二自性的唯识中，那么二取的习气就不会退转，这是不舍弃的同义词。这里显示了如果外境的所缘没有舍弃，那么内境的所缘也没有舍弃。为此，他会这样想：我以眼等取色等。现在要说的是，以远离对境的唯心为所缘，是否安住在心的法性中呢？回答说：不是的。འདི་དག་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ཅེས།། 这些仅仅是识。他这样想并缘着，无论什么摆在面前，那只是“仅”。
English
said, because the nature of utter purity is comprehended. As it is said: At that time, only that is seen, the mind then abides in the name. By abiding in the name, the object is completely abandoned in consciousness. By the cause of meditation, at that time, one touches the realm without an object. Being completely liberated from all obscurations, at that time, mastery is attained. As it is said, that very consciousness-only, this word shows the realization. If these are also only consciousness, then what arises from the mind that the eye, ear, nose, tongue, and body grasp form, sound, smell, taste, and touch? Therefore, it is said: As long as consciousness does not abide in the nature of consciousness-only, the latent tendencies of the two grasping (grasping and the grasped) will not revert. Or again, what? The karmic imprints of the two grasping, with the imprints, are the former. After the exhaustion of consciousness, the other, that which produces the maturation, is it. As it is said, how is that reproach and non-abandonment? Therefore, as long as consciousness does not abide in the nature of consciousness-only, it is extensively said. The two grasping are the grasping of the grasped and the grasping of the grasper, and consciousness does not abide until the investigation of the object and the grasper. The two grasping are the grasping of the grasped and the grasping of the grasper, and their latent tendencies are for the purpose of causing the future two grasping to arise, so seeds are sown in the all-ground consciousness of them. As long as the mind of the yogi does not abide in the consciousness-only of the nature of non-duality, the latent tendencies of the two grasping will not revert, which is synonymous with non-abandonment. Here it is shown that if the object of the external realm is not abandoned, then the object of the internal realm is also not abandoned. Therefore, he thinks like this: I grasp form, etc., with the eye, etc. Now, it is to be said that by focusing on mind-only, which is devoid of objects, does it abide in the nature of mind? It is said, no. These are only consciousness. Thinking and focusing on this, whatever is placed in front, that is only "only."