Tibetan
་ཀྱི་གགས་སུ་གྱུར་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་རྣམས་ལས་བློ་སེམས་ཡང་དག་པར་སྒོམ་པའོ། །རྒྱུན་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་བ་སྟེ་བརྩོན་པ་མི་གཏོང་བའོ། །དད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེས་སྟོན་པས་ཆོས་སྟོན་པའི་ཆོས་དེ་ཐོས་ནས་དད་པ་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བག་ཡོད་པ་ནི་དད་པ་ཐོབ་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འདོད་པའི་གགས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དག་ལས་སེམས་ཀུན་དུ་སྲུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་རྒྱུན་དུ་དགེ་བའི་ཆོས་སྒོམ་པར་བརྩོན་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་ལུང་དང༌། ཁ་ཏོན་དང༌། ཡོངས་སུ་འདྲི་བ་དང༌། འབྲེལ་བའི་གཏམ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། །སེམས་པ་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དང་མནོས་པའི་ཆོས་དང་དོན་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའོ། །དྲན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་དོན་མི་བརྗེད་པ་དང༌། ཡུན་རིང་མོ་ཞིག་ན་བྱས་པ་དང་བཤད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཆོས་དང་དོན་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤེས་རབ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་པོ། །ཤེས་རབ་ཐོབ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལས་ཐོབ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དཔྱོད་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྤངས་པ་དང༌། མ་སྤངས་པ་དང༌། ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང༌། ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་དང༌། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པ་འཁྲིག་པའི་ཆོས་སྤངས་པའོ། །ལྷག་མ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཀུན་ཏུ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ དང། དེའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང༌། ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་དང༌། གནས་གསུམ་དག་གིས་ཅི་རིགས་པར་བསྡུས་སོ། །དེ་ལ་དད་པ་དང་དྲན་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྟོན་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་གཉི་ག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་བླ་མ་ཞེས་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཐུ
Chinese
是成为障碍的烦恼和近烦恼，以及魔业等，从这些之中如实修习心意。恒常行持是对于那个方便，什么是恒常行持呢？就是不舍弃精进。信心是这样的，他听闻导师所宣说的法之后，所获得的信心是什么。谨慎是获得信心后，对于想要必定从中出离的障碍之法，守护自心，并且恒常精进修习善法。方便是对于经文和念诵，以及询问和相关的言谈，如理作意。作意是对于如所宣说和听闻的法与义，完全通达。忆念是不忘失已经完全观察的义，以及长久以前所作和所说也能忆念。分别念是依靠法和义本身，对于想要出离等等进行分别念。智慧是从超世间的方便所产生的智慧。胜观是超世间的智慧。获得胜观是随顺超世间的智慧之后，所获得的世间智慧。观察是以观察的作意，对于已断和未断，以及有余和无余进行个别观察。梵行是八支圣道，以及舍弃非梵行的淫欲之法。其余三十七菩提分是引导一切梵行，因为那些也是它的自性，并且是它的一部分，所以以止观和属于身的忆念，以及三种处所各自摄集。其中，信心和忆念是双方的一部分。其中，为了成办自己的利益，所以称呼导师为殊胜。为了成办他人的利益，所以称呼为主尊。为了成办二者的利益，所以称呼为特别超胜。为了压伏一切外道，所以称呼为上师。为了压伏声闻和独觉，所以称呼为无上。为了压伏外道和…
English
Becoming an obstacle are afflictions and near afflictions, as well as the works of demons, etc., from which one correctly cultivates the mind. Constant practice is with regard to that very means, what is constant practice? It is not abandoning diligence. Faith is like this, after hearing the Dharma taught by the teacher, what is the faith that is obtained. Mindfulness is after obtaining faith, guarding one's mind from the Dharma of obstacles that one desires to definitely emerge from, and constantly striving to cultivate virtuous Dharma. Means are to properly apply oneself to the scriptures and recitations, as well as inquiries and related discussions. Attention is to fully understand the Dharma and meaning as taught and heard. Memory is not forgetting the meaning that has been fully examined, and also being able to remember what was done and said a long time ago. Discrimination is relying on the Dharma and meaning itself, discriminating with the intention of wanting to escape, etc. Wisdom is the wisdom that arises from supramundane means. Insight is supramundane wisdom. Obtaining insight is following supramundane wisdom, and then obtaining mundane wisdom. Investigation is with the attention of investigation, individually examining what has been abandoned and not abandoned, as well as what remains and what is completely gone. Pure conduct is the eightfold noble path, and abandoning the Dharma of non-pure conduct, which is sexual desire. The remaining thirty-seven factors of enlightenment lead to all pure conduct, because those are also its nature, and because they are a part of it, they are gathered together by calm abiding and insight, and the mindfulness belonging to the body, and the three places respectively. Among these, faith and memory are a part of both. Among these, the teacher is called supreme because of accomplishing his own benefit. He is called the chief because of accomplishing the benefit of others. He is called especially superior because of accomplishing the benefit of both. He is called the lama because of subduing all non-Buddhists. He is called unsurpassed because of subduing hearers and solitary Buddhas. To subdue non-Buddhists and...
Tibetan
ན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་མི་མཉམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ །ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་བླ་མའོ། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ །གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའོ། །གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ། །ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་བླ་མའོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། །སེམས་ཅན་རྐང་མེད་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་རྐང་གཉིས་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་མི་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་རྐང་བཞི་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་རྐང་མང་རྣམས་ནི་འདི་ ལྟ་སྟེ་སྲིན་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་འདོད་པའི་ཁམས་ནས་བཟུང་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་བར་དག་གོ །སེམས་ཅན་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནས་བཟུང་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དག་གོ །སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་ཅན་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་མ་གཏོགས་པ་འདོད་པའི་ཁམས་ནས་བཟུང་སྟེ། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དག་གོ །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བའི་ལྷ་རྣམས་སོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་དེ་དག་གིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་གཡོ་བ་དང༌། སྐུ་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་
Chinese
为了证得无与伦比的法，故名为不平等。为了证得声闻和独觉所不共的法，故名为不平等和平等。另有名称，与世间所有善的圆满共同，故为殊胜。与声闻的所有善的圆满共同，故为主。与独觉的所有善的圆满共同，故为特别超胜。为了清净烦恼障，故为至上。为了清净所知障，故为无上。另有名称，在欲界中行持的善的圆满，故为殊胜。在色界中行持的善的圆满，故为主。在无色界中行持的善的圆满，故为特别超胜。完全超越三界，是出世间的善的圆满，故为至上。完全超越所有声闻和独觉的善的圆满，故为无上。无足的众生是，例如蛇等。两足的众生是，例如人等。四足的众生是，例如象等。多足的众生是，例如百足虫等。有色众生是，从欲界开始，直到第四禅之间。无色众生是，从空无边处开始，直到非想非非想处之间。有想众生是，除了无想众生之外，从欲界开始，直到无所有处之间。无想众生是，无想天众。非想非非想的众生是，趋近于非想非非想处的天众。简而言之，以这些方式，如来完全不动摇，以及身语意三门的最胜三种。
English
It is called unequal because of completely awakening to the incomparable Dharma. It is called unequal and equal because of completely awakening to the Dharma that is not common to Shravakas and Pratyekabuddhas. Another name is supreme because it is common to all the perfections of worldly virtue. It is principal because it is common to all the perfections of virtue of the Shravakas. It is especially superior because it is common to all the perfections of virtue of the Pratyekabuddhas. It is supreme because of the complete purification of the afflictive obscurations. It is unsurpassed because of the complete purification of the obscurations to knowledge. Another name is supreme because of the perfection of virtue practiced in the desire realm. It is principal because of the perfection of virtue practiced in the form realm. It is especially superior because of the perfection of virtue practiced in the formless realm. Completely transcending all three realms, it is the perfection of virtue that transcends the world, hence it is supreme. Completely transcending all Shravakas and Pratyekabuddhas, it is the perfection of virtue, hence it is unsurpassed. Footless beings are, for example, snakes and so on. Two-legged beings are, for example, humans and so on. Four-legged beings are, for example, elephants and so on. Many-legged beings are, for example, centipedes and so on. Beings with form are, from the desire realm up to the fourth dhyana. Beings without form are, from the sphere of infinite space up to the sphere of neither perception nor non-perception. Sentient beings with perception are, except for the unconscious beings, from the desire realm up to the sphere of nothingness. Unconscious beings are, the gods of unconsciousness. Beings of neither perception nor non-perception are, the gods who approach the state of neither perception nor non-perception. In short, in these ways, the Tathagata is completely unmoving, and the supreme three aspects through body, speech, and mind.